Σε μια προσπάθεια να ξαναζήσω τη Λολίτα επανέρχομαι στο μεγαλείο του Ναμπόκοφ, πιο σπάνια παρά συχνά, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή θα εξαντληθεί και θα αναγκαστώ να βρω κάποιον που του μοιάζει. Τα γράφω αυτά με κίνδυνο να θεωρηθώ γκρούπι αλλά γιατί όχι; Για την ιδιοφυΐα του Ναμπόκοφ ας συρθεί το κακό μου όνομα στο χώμα.… Continue reading
“Tο πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος: είναι η Αθανασία” Ανάμεσα στον Μάρκες και Κάφκα, πολυεπίπεδος, αιχμηρά αστείος, φιλοσοφικά δοκιμιακός, κι άλλοτε θρασύς womanizer μιας ξεχασμένης εποχής, που για να δημιουργήσει μια ηρωίδα όπως την Ανιές, πρέπει να το κάνει με κάποια αφορμή που θέλει μια γυναίκα να ορίζεται γύρω από τον αντρικό ενθουσιασμό. Η ιστορία… Continue reading
Σκλάβα και γυναίκα Ένα από τα βιβλία που με περίμεναν καιρό, όχι γιατί δεν προλάβαινα, ή γιατί διάβαζα κάτι άλλο, αλλά γιατί δεν άντεχα να σηκώσω αυτό το βάρος. Τελικά προτίμησα να δώσω ραντεβού με το ξύλο, τώρα πριν πιάσουν οι ζέστες: Ήξερα πως από τη μια θα ακουμπήσω το white guilt και τα ανείπωτα… Continue reading
“Οι έντεκα χιλιάδες βέργες” θεωρείται ένα κλασικό έργο ερωτικής λογοτεχνίας και με μια πρώτη ματιά δεν είναι κατώτερο από τα έργα του Ντε Σαντ. Ο Απολλιναίρ είναι σίγουρα διαχρονικός, όσα γράφει θα μπορούσα να τα δω γραμμένα και σήμερα και πιθανότατα να σοκάρει περισσότερο με ένα κείμενο του 1907, παρά με κάτι καινούριο, όπως τα… Continue reading
Ο Λούις Κάρολ είχε γράψει πως μια μέρα θα είσαι αρκετά μεγάλος, ώστε να αρχίσεις να διαβάζεις παραμύθια ξανά. Και πράγματι, ο Μπόρχες ανοίγει πολλούς διαφορετικούς κόσμους με ένα εγχειρίδιο φανταστικής ζωολογίας. Από τον Πλάτωνα και το Σοπενάουερ, κάνουμε επικίνδυνη βουτιά σε λαϊκούς μύθους και σε κρυμμένες φωλιές εξαιρετικά παράξενων πλασμάτων όπως: Ιππόγρυπας, φυτικό Ελάφι… Continue reading
Πρόκειται για μια συλλογή εποχής με τις πρώτες ιστορίες του, χωρισμένες σε θεματικά κεφάλαια. Πάντα συνδεδεμένος με τον πλούτο και την υπαρξιακή ανησυχία, με καυστικό χιούμορ και χρυσά κορίτσια. Continue reading
Είναι ο Χέρμαν Μέλβιλ ο σπουδαιότερος συγγραφέας; Ο Μέλβιλ θαλασσογραφεί μέσα στο στοιχείο του· αλμύρα, ατελείωτο μπλε και καράβια, καθώς μας αφήνει με το τελευταίο του έργο, το οποίο θεωρούσε ημιτελές. Πρόκειται για το ‘Μπίλλυ Μπαντ’, τον εντυπωσιακά όμορφο ναύτη, ο οποίος στρατολογείται σε ένα αγγλικό πολεμικό πλοίο στο τέλος της Γαλλικής Επανάστασης. Προσωπικά, το… Continue reading
Αρχικά ξέρουμε πως οι περιγραφές είναι απόμακρες και στεγνές, όπως άλλωστε είναι και η περίεργη Λιζ, κάτι που καταλαβαίνουμε πως δεν έχει να κάνει με έλλειψη ταλέντου, γιατί σε σημεία που η Λιζ απουσιάζει και η Σπαρκ γράφει για κάτι άλλο, πχ όταν περιγράφει ένα φόρεμα, ή τα ιδιότυπα σχέδια μιας μάρκας καλσόν, η συγγραφέας… Continue reading
Η σκληρή γλώσσα της (μόλις 26 ετών), Jones είναι το πιο δυνατό της αφηγηματικό εργαλείο, που ενώ διαβάζεις σε ταράζει και έτσι προκαλεί μια πηγαία συγκίνηση που δεν προλαβαίνεις να εκλογικεύσεις για να τη γλυτώσεις. Από τι να γλυτώσεις; Από την ιστορία που διηγείται. Πρόκειται για μια γλώσσα που μπορεί να μοιάζει παράτερη για γυναίκα,… Continue reading
Άγριος ο Μπέκετ πολύ. Εδώ μαθαίνω πως δανείστηκε (βούτηξε) τον τίτλο από ένα μυθιστόρημα του Τουργκένιεφ, αλλά δεν το έκανε για ρομαντικό λόγο. Πρόκειται για παραλογισμούς, απαισιοδοξία και καμία απολύτως παρηγοριά, κάπως μίνιμαλ με γκροτέσκο χιούμορ. Ο ήρωας εμφανίζεται από το πουθενά, δίπλα στον τάφο του πατέρα του αναπολώντας πρώτα τον πατέρα και μετά την… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
