“Tο πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος: είναι η Αθανασία”
Ανάμεσα στον Μάρκες και Κάφκα, πολυεπίπεδος, αιχμηρά αστείος, φιλοσοφικά δοκιμιακός, κι άλλοτε θρασύς womanizer μιας ξεχασμένης εποχής, που για να δημιουργήσει μια ηρωίδα όπως την Ανιές, πρέπει να το κάνει με κάποια αφορμή που θέλει μια γυναίκα να ορίζεται γύρω από τον αντρικό ενθουσιασμό.
Η ιστορία της Ανιές γεννήθηκε τη στιγμή που μια άγνωστη μεσήλικας βγαίνει από τη πισίνα και γνέφει με το χέρι της στον αέρα στον δάσκαλο κολύμβησης, με τρόπο ερωτικό, ευδιάθετο, χορευτικό. Σαν γυναίκα που μεγάλωσε, έχει σώμα που θυμάται πως κάποτε υπήρξε νέα, ώστε να της επιτραπεί να συνεχίσει να υπάρχει σήμερα, μέσα από αυτή την ανάμνηση. Για αυτή την αθανασία διαφόρων μεγεθών μιλάει ο Κούντερα.
Ακολουθεί ο Γκαίτε που παλεύει να υφάνει προσεκτικά τον δρόμο προς την υστεροφημία του, σκηνοθετώντας κωμικοτραγικά, το φαντασιακό του άπειρο. Χάνει δύναμη από το υλικό, συνεπώς επιχειρεί να κατακτήσει το άυλο, σαν το παράσημο που κερδίζει τώρα με τη πένα του ο συγγραφέας κάθε φορά που θα ξυπνάει επίγειες μνήμες ενώ θα συζητάει μαζί με τον Μπετόβεν, τον Χέμινγουεϊ και τον Γκαίτε: «Εσείς πόσα χρόνια έχετε πεθαμένος;».
Ο Κούντερα μας λέει πως δεν είναι εύκολο να κάψουμε τα αγαπημένα μας προσωπικά ντοκουμέντα, γιατί έτσι θα παραδεχόμασταν πως δεν έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας μέχρι να πεθάνουμε. Πως θέλουμε όλα αυτά τα οικεία μυστικά με τα οποία ντρεπόμαστε ή λατρεύουμε, να μας περιβάλλουν μέχρι τελευταία στιγμή. Όμως τότε, μας ενημερώνει, θα είναι πολύ αργά. Λέει, πως υπολογίζουμε την Αθανασία μας, αλλά ξεχνάμε να υπολογίσουμε τον Θάνατο.
Leave a Reply