“Οι έντεκα χιλιάδες βέργες” θεωρείται ένα κλασικό έργο ερωτικής λογοτεχνίας και με μια πρώτη ματιά δεν είναι κατώτερο από τα έργα του Ντε Σαντ. Ο Απολλιναίρ είναι σίγουρα διαχρονικός, όσα γράφει θα μπορούσα να τα δω γραμμένα και σήμερα και πιθανότατα να σοκάρει περισσότερο με ένα κείμενο του 1907, παρά με κάτι καινούριο, όπως τα αντίστοιχα σαδιστικά-κωμικά του Πόλανικ.
Τότε λοιπόν, ξεπροβάλει ένα βιβλίο που έχει εκδοθεί μυστικά, όπως και όλα με αντίστοιχη θεματολογία. Εφόσον είναι παράνομος δεν μπορεί παρά να τα δώσει όλα. Υπερβολές και οπές, θα ήταν ένας εναλλακτικός τίτλος, καθώς ένα τέτοιο έργο έχει πολλά επίπεδα ανάγνωσης, πέρα από το απλό, το σαρκικό.
Πριν όμως φτάσουμε εκεί, ας σταθούμε στο πρώτο επίπεδο, το φρικαλέο. Μάλιστα, δεν υπάρχουν λόγια (υπάρχουν αλλά δεν θέλω να τα γράψω), να περιγράψουν τις δραστηριότητες με τις οποίες ο Μόνυ, ο Ρουμάνος πρίγκιπάς μας, καταπιάνεται. Στο σημείο μηδέν, νομίζω πως κάθε πλάσμα με ερωτική διάθεση θα γνέψει «ναι» ή έστω «ναι γιατί όχι;», αλλά στο ακριβώς επόμενο βήμα, ακολουθούν τακτικές που ακόμα και οι πιο έμπειροι σαδομαζοχιστές θα στρέψουν το βλέμμα με αηδία, έτσι και οι αναγνώστες αναγουλιάζουν και προσπαθούν να κρατήσουν κάτω το πρωινό τους.
Ο Πάμπλο Πικάσο το λάτρευε, μιλώντας για το τι έχουν να πουν οι αυθεντίες, αλλά ας αναφέρουμε στο ότι αυτοί οι δύο ήταν κολλητοί ή όπως έγραψε και ο Απολλιναίρ: «Κόλλα το, είμαι ο άνθρωπός σου» (δεν κάνω καν πλάκα). Τα επίπεδα λοιπόν μπλέκονται και ναι, υπάρχει πρωτόγονη ομορφιά στο πως βλέπει τα ανθρώπινα σώματα στο φάσμα της σεξουαλικότητας, με εξαιρετική πένα, θεατρικότητα, κλιμακωτή ένταση και χιούμορ. Και ναι, οι καλλιτέχνες συχνά κατουρούν την αυστηρή και υποκριτική κοινωνία. Απόλαυσα και την τρέλα και τα τραβηγμένα όρια.
Η φιλοσοφία του διαφαίνεται σήμερα, όταν βλέπουμε τον Ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο του 1905 ως ένα ερωτικό αστείο, με διασκεδαστικές ξυλιές, αλλά δεν είναι τελικώς Ντε Σαντ, καθώς οι υπερβολικοί πόθοι και τεταμένα νεύρα δεν συνοδεύονται από κάποιο φιλοσοφικό απόσπασμα. Και εάν πρόκειται να διαβάσω κάτι διεστραμμένο, θα ήθελα τουλάχιστον να προβληματιστώ και λίγο, να ακούσω κάποιο γρανάζι να αγκομαχάει σκουριασμένο. Το μόνο που αγκομαχούσε ήταν η κλιμάκωση των ηρώων από τον οργασμό στο θάνατο.
Leave a Reply