Αρχικά ξέρουμε πως οι περιγραφές είναι απόμακρες και στεγνές, όπως άλλωστε είναι και η περίεργη Λιζ, κάτι που καταλαβαίνουμε πως δεν έχει να κάνει με έλλειψη ταλέντου, γιατί σε σημεία που η Λιζ απουσιάζει και η Σπαρκ γράφει για κάτι άλλο, πχ όταν περιγράφει ένα φόρεμα, ή τα ιδιότυπα σχέδια μιας μάρκας καλσόν, η συγγραφέας γίνεται τόσο ακριβής, που νιώθεις να σε στενεύει στο μπούστο ή να σε τραβάει ο πόντος. Άρα το κάνει επίτηδες, θέλει να μας εκνευρίσει! Έχουμε συνηθίσει όμως από τέτοια και μη πω πως σε μερικούς από εμάς, μας αρέσουν αυτά.
Η Λιζ βρίσκεται δολοφονημένη, είναι το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε. Έχουμε αυτή τη γνώση και την παρακολουθούμε να ταξιδεύει προς τον θάνατό της, χωρίς να αντιστέκεται. Γνωρίζει πολλούς άντρες και επειδή δεν γεννηθήκαμε χθες, ξέρουμε πως κάποιος από αυτούς ευθύνεται, αλλά δεν λέει να κάτσει η μπίλια της ρουλέτας της. «Δεν είσαι ο τύπος μου» λέει σε όλους, και χάνεται μέσα σε καπνούς, με κλεμμένα αυτοκίνητα και με αδιάφορα ταξί.
Πρόκειται για μια δυνατή, σύντομη νουβέλα, που έχει υφανθεί με μαύρο χιούμορ αλλά και πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Το ποιος είναι ο δολοφόνος αρχίζει να μην είναι προτεραιότητα. Αφού μάθουμε δεν ανακουφιζόμαστε καθόλου. Η Σπαρκ γράφει για το υλικό και άυλο, για το σεξ που δεν σημαίνει τίποτα και τον θάνατο που σημαίνει πολλά, όπως ακριβώς μας ανέφεραν και ψυχαναλυτές, αλλά η Σπαρκ το προσεγγίζει αλλιώς: Το προσεγγίζει με σύμβολα, αναζητώντας ένα φόρεμα που μπορεί να λεκιαστεί, το προσεγγίζει με το σουρεάλ, όπου η ηρωίδα γελάει υστερικά μόνη της και όπου ο κόσμος τριγύρω της, δεν είναι ακριβώς αληθινός, άλλα κάπως χάρτινος, έτοιμος να πάρει φωτιά με κάθε τσιγάρο. Η Σπαρκ ξέρει καλά τι γράφει και δεν πρόκειται για αστυνομική νουβέλα, αλλά για το αιώνιο ερώτημα του ποιος κάθεται στη θέση του οδηγού, μέσα στο όχημα όπου και καλπάζουμε, μιας και όποιος οδηγεί αποφασίζει που πάμε. Η ελπίδα της Λιζ θα ήταν να οδηγήσει και κάποιος άλλος, έστω και προς ένα γκρεμό, καθώς συχνά η οδήγηση είναι αφόρητα μοναχική διαδικασία.
Leave a Reply