Σκλάβα και γυναίκα
Ένα από τα βιβλία που με περίμεναν καιρό, όχι γιατί δεν προλάβαινα, ή γιατί διάβαζα κάτι άλλο, αλλά γιατί δεν άντεχα να σηκώσω αυτό το βάρος. Τελικά προτίμησα να δώσω ραντεβού με το ξύλο, τώρα πριν πιάσουν οι ζέστες: Ήξερα πως από τη μια θα ακουμπήσω το white guilt και τα ανείπωτα πάθη ενός λαού που τους κυνήγησαν τα σιχαμερά σεντόνια που μιλούσαν (όρος για τα μέλη της ΚΚΚ), ενώ ταυτόχρονα θα ανοίξω το οικείο σεντούκι με την κληρονομιά του φύλου μου. Σε μια εποχή ζοφερή, γεμάτη με τα δεινά της αφρο-αμερικανικής κληρονομιάς και αυτά της γυναικείας εκμετάλλευσης. Καμία από τις δύο μάχες δεν έχει νικηθεί και γι’ αυτό μια τέτοια ανάγνωση έχει κι άλλα δύσκαμπτα επίπεδα.
Ευτυχώς όμως, γεννηθήκαμε τυχεροί και η Μόρρισον μας κάνει ασκήσεις ευλυγισίας. Αδιανόητο!- Το μεγαλείο ψυχής της, να την απασχολούμε εμείς, οι ξένοι- να μην σπάσουμε. Έρχεται σαν γέφυρα των κόσμων και μας δίνει μια πιο εύπεπτη δόση για να το αντέξουμε, και αυτό ποτέ δεν θα μπορέσουμε να της το ξεπληρώσουμε. Μαθαίνουμε για τη συμπαθέστατη σκλάβα Σιθ και συχνά πάμε πίσω στις αναμνήσεις από το Φιλόξενο Σπιτικό, με την άβυσσο της φρίκης που το κορίτσι έζησε. Και τότε, η Αγαπημένη. Το μωρό της που πεθαίνει πριν του δοθεί όνομα, αλλά υπήρξε, και υπήρξε Αγαπημένη.
Ευτυχώς λοιπόν, ενώ αυτά είναι κερδισμένα δάκρυα, η Μόρρισον δεν απασχολείται με αγοροπωλησίες οίκτου. Ναι, η λυρικότητα και γλαφυρότητα της πένας της είναι ανά στιγμές σε παλίρροια (για εμένα τουλάχιστον), αλλά όπως και κάθε κορυφαίο έργο του είδους, εστιάζει στην αφήγηση, στη πλοκή και σε σχεδόν οικείους χαρακτήρες. Μάλιστα, μιλάει για τις αναμνήσεις και όσα περιέργως λησμονεί, μάλιστα, μιλάει για βιώματα που μας κάνουν να θέλουμε να γυρίσουμε στις σπηλιές, αλλά πρόκειται για το δικό της αυθεντικό κόλπο αφήγησης ως δούρειο ίππο. Η σκλαβιά περιγράφεται σαν πραγματικότητα αναγκαίου κακού, με όσα την περιβάλλουν να αναβλύζουν σε τυχαίες στιγμές. Ναι είναι μεγαλόψυχη, αλλά όχι τόσο, ώστε να μας αποτελειώσει συντόμως.
Leave a Reply