Το μυστήριο της ελληνικής λογοτεχνίας παραμένει. Είναι λες και μιλάτε όλοι σας μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνω – και προσπάθησα – δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Εγώ Βαβέλ – εσείς ελιά, λάδι, ‘πάμε βόλτα’, Ελύτης, καπέλα στα κεφαλιά, όλη μέρα κάτω από τον ήλιο μέχρι να θυμίζετε κοτόπουλο πανέ, στιχάκια από παλιές διαφημίσεις, αρχαία σίριαλ στο Μέγκα και τα κοινά που έχει το ένα σόι με το άλλο.
Μάλιστα κάθε χρόνο διαβάζω έστω και έναν ‘αξιόλογο’ ‘παλαιό’ Έλληνα/Ελληνίδα ώστε να μην είμαι αφαιρετική, ώστε τέλος πάντων να μπορέσω να γευτώ αυτό που τρώτε. Είπα αξιόλογο και παλαιό, αλλά εννοούσα Ιερό.
Κάθε βουνοπλαγιά και ένα ξωκλήσι, κάθε μισοπίστη σας και ένα επικριτικό βλέμμα μου, – πια δεν το ελέγχω και ένα δικό σας ‘δεν θα καταλάβεις’. Ναι, το ξέρω, γιατί εάν πάω να καταλάβω θα αρχίσουν τα υποτιθέμενα κυνικά μου, επειδή η αγάπη των ξέγνοιαστων χρόνων με τα παγωτά να λιώνουν στα χέρια σας, τα γλυκά χέρια της γιαγιάς σας και όλα όσα είναι Ιερά, είναι ανακατεμένα με τα Άγιος ο Θεός, με τον σταυρό και τις εκατομμύρια παραδόσεις. Νομίζω καμιά φορά πως αυτό ήταν το κόλπο. Πως στην ιστορία μάθαμε για ‘συμμαχίες’; Θυμάστε; Έστελναν οι βασιλιάδες, τα Έθνη, τις κόρες τους για να κλείσει το ντιλ. Έτσι και η Εκκλησία έστειλε κάθε 2,5 ημέρες μια παράδοση, να γίνει αχταρμάς με τις χαρές και τις λύπες σας. Και έτσι προκύπτει το Δεν Πιστεύω Αλλά Νοσταλγώ.
Κι εγώ έχω γιαγιά.
Ναι κι εγώ είχα χωριό, αλλά ήταν λίγο κολεκτίβα και μετά πουλήθηκε και ηρεμήσαμε όλοι. Πέρασα κάποτε και το είδα, πληγώθηκα, αλλά ήταν για πολύ λίγο – δεν το έκανα και βιβλίο δα!
Επίσης, κι εγώ χριστιανό μεγάλωσα, ίσως οι ρίζες του αλκοολισμού μου να είναι πίσω στη Θεία Κοινωνία. Τέλος πάντων-
Δεν ξέρω τι και εάν πάει κάτι στραβά μαζί μου, αλλά δεν μπορώ να πάρω απόλαυση από αυτά τα βιβλία με τα νησιά, τον ήλιο και όλα όσα υπονοούνται – εγκεφαλικά καταλαβαίνω, αλλά η καρδιά μου δεν χτυπάει. Καταλαβαίνω και τις λέξεις για τη Χούντα, μάλιστα, τα κατάλαβα τα λοτζίστικς, όλα.
Λέει η Ρέα πως πρέπει να διαλέξεις τη στιγμή που θα πέσεις στη θάλασσα – το υπονοεί όταν τη ρωτάει ο περίεργος. Τι εννοείς Ρέα; Γιατί νιώθω πως σε αυτές τις γραμμές χωράνε εκατό και μια λυρικές υποθέσεις. Αυτό το μαγικό ελληνικό ένστικτο δεν είναι τίποτα άλλο από διάθεση και κέφι και μια μπύρα και σαλαμάκι κύριε Στέφανε. Τι το Ιερό έχει η στιγμή που η Ρέα μουδιάζει ή που της ήρθε τέλος πάντων να βουτήξει;
Αφηγηματικά μου άρεσε η πρόσθεση του Βακαλόπουλου, μάλιστα τη θυμάμαι όλη απ’ έξω: Ο Γάλλος που ρωτάει, Ο Ξανθός κόσμος, Το Ότι Κάνουν προτάσεις γάμου, Το ότι Λένε ναι, Οι Δύο ώρες κολύμπι, Η μελαχρινή Ελληνίδα – Τριάντα Δύο χρονών, Οι Τούρκοι ξεναγοί, Η Ελλάδα σαν Τουρκία, Οι έρωτες συνέβησαν πριν Είκοσι χρόνια, Ταξιδεύουν νύχτα, φτάνουν χάραμα. Πάτμος Πάτμος Πάτμος. Α, και το Δεν υπάρχει πια Μουσική.
Ίσως φταίει που δεν έχω χωριό, ίσως φταίει που κουβαλάω όλη την αστική βρωμιά λες και είναι μετάλλιο – δεν ξέρω.
Η Ρέα Φρατζή έμεινε χάρτινη για εμένα και ο Γιάννης, αλλά και οι φίλες της με τους χορούς. Επίσης διάβασα για τόσα τσιγάρα και δεν μου ήρθε η ανάγκη να καπνίσω ούτε μια φορά.
Τέλος πάντων, προσπαθώ να με δέχομαι με την αστική μου βλάβη – αλλά είστε πολλοί που συγκινήστε και μας σπρώχνεται κι εμάς τους ξινούς προς την επαρχιώτική βουκολική ελευθερία, εμπρός, λέτε, τρέξε με τα σπασμένα σανδάλια, έτσι είναι η ελευθερία. Και λέω δεν θέλω να τρέξω, τρελός είσαι; Είναι δυο το μεσημέρι, είναι Αύγουστος, τρελός είσαι;
Λέτε πέσε στο νερό, να τρως τα φρούτα, να χαμογελάς, να ερωτεύεσαι, να περνάς όμορφα. Γιατί πρέπει να τα κάνω όλα αυτά, δεν καταλαβαίνω; Χαμογελάω μόνο εάν δω κάτι όμορφο, εάν μου’ ‘ρθει αδερφάκι μου. Τι και εάν μου αρέσει να πετάω τη ζωή μου, να τρώω χθεσινό κινέζικο και να καταναλώνω άσφαλτο; Τι και εάν; Επειδή το κάνεις εσύ πρέπει να το κάνουμε όλοι; Επειδή θες γλυκό θα φάμε όλοι; Αφήστε τον κόσμο να ευτυχίσει με τη δυστυχία του.
Τέλος πάντων, κλείνω την γκρίνια με ένα κομμάτι που μου άρεσε. Ναι κάτι μου άρεσε, που και που συμβαίνει, αλλά με τον όρο -ναι έχω όρους, να γίνει καταλάθος.
«ΒΟΤΚΑ, ΤΟΜΑΤΟΖΟΥΜΟ, ταμπάσκο, μύδι. Μιά κίτρινη γυναίκα στήν άλλη άκρη τοϋ πάγκου την κερνάει ένα σφηνάκι, τής τό φέρνει ό γρήγορος μουστακαλής μέ τό μόνιμο χαμόγελο καί τής κλείνει τό μάτι. Πρώτη φορά βλέπει κόκκινο σφηνάκι, πώς λέγεται; Ντοσκογιέφσκι, τό πίνει μέ τή μία, ό μουστακαλής χαμογελάει ικανοποιημένος, ή μουσική έχει σταματήσει, τό σφηνάκι τήν στηλώνει καί τής δίνει μιά ώθηση, σηκώνει τό κεφάλι καί συναντάει τό βλέμμα μιας γριάς σ’ ένα πορτραϊτο στόν τοίχο. ‘Η γριά τήν κοιτάζει μέ κατανόηση, δέν πειράζει πού έκαναν τό σπίτι της νυχτερινό κέντρο, είναι καλά παιδιά, τόσο ό συμπαθητικός μουστακαλής πίσω άπό τόν πάγκο όσο κι ό κουφός πού επιμένει νά βάζει δίσκους ενώ δέν υπάρχει πιά μουσική. Δέν πειράζει, ή κίτρινη γυναίκα έρχεται καί κάθεται δίπλα της, συστήνονται, παραγγέλνουν άλλο ένα».
Leave a Reply