«Τι παλιοκόσμος κύριε Γκούμπιο, τι παλιοκόσμος είναι αυτός! Τι αηδία! Όλοι φαίνονται.. δεν ξέρω πώς να το πω. Μα γιατί πρέπει να είναι έτσι ο κόσμος· μασκαρεμένος; μου λέτε; Γιατί, μόλις βρεθούμε μαζί, ο ένας απέναντι στον άλλον, γινόμαστε παλιάτσοι. Συγγνώμη, ε, κι εγώ μαζί, κι εγώ μέσα σ’ όλους. Μασκαράδες όλοι μας. Αυτός μ’ ένα ύφος έτσι, ο άλλος μ’ ένα ύφος αλλιώς. Και μέσα μας διαφορετικοί. Μέσα μας… Continue reading
– Όχι, αλήθεια είναι. Αλήθεια ήπια σου λέω. Δεν κάνω πως μέθυσα.– Έλα μην με κοροϊδεύεις. Κακό παιδί!– Αν με κοιτάξεις κάνει μπαμ. Και σήμερα έπινα από το πρωί. Συγγνώμη ε;– Ωραίο θέατρο παίζεις!– Όχι βρε χαζό, δεν είναι θέατρο! Θα σε φιλήσω!– Φίλα με!– Όχι δεν έχω το δικαίωμα. Και τα περί γάμου βλέπω ότι πρέπει να τ’ αφήσουμε. Να κοίτα το πρόσωπό μου κόκκινο δεν είναι; Ήπια σου… Continue reading
Το Ταξίδι είναι η σύντομη και συναισθηματική ιστορία μιας τριανταπεντάχρονης χήρας από τη Σικελία η οποία εξαιτίας κοινωνικών επιταγών μένει απομονωμένη και βλέπει τη ζωή της να κυλά μακριά της, χωρίς να έχει τη τόλμη να αντιδράσει. Ο Pirandello ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, ωστόσο το έργο του παρουσιάζει ενδιαφέρον όσον αφορά την ψυχαναλυτική ματιά στο θέατρο, συνοδευόμενη με μαύρο χιούμορ. Οι πιο ‘ηθικές’ του ιστορίες είναι αρκετά αδιάφορες και συντηρητικές.… Continue reading
Το Memento (nutrire) vitam είναι ένα έργο που δρα υπέρ σου όπως θα δράσει ένα ελιξίριο φυλαγμένο μέσα σε ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο, όπως ένα δείγμα αρώματος χύνεται στη τσάντα σου και σε ακολουθεί για καιρό, όπως μια πρέσα εξαφανίζει μαλακά τον όγκο της φρέσκιας μπουγάδας, όπως κρατάς στο πορτοφόλι σου κάποια σημαντική φωτογραφία, τυπωμένη σε στρογγυλούς ζυγούς αριθμούς έξι επί οκτώ. Πρόκειται για ένα εγκώμιο στην ομορφιά και τη… Continue reading
Επειδή είμαι συχνά κλεισμένη στο καβούκι μου, επιβάλω στον εαυτό μου να κάνω μερικά ανοίγματα στο άγνωστο της λογοτεχνίας – για το καλό μου. Μάλιστα έτσι ξεκίνησα να διαβάζω σαν παιδί – έτυχε. Θυμάμαι ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία που επέλεξα ήταν μόνο και μόνο για το εντυπωσιακό του εξώφυλλο. Το συγκεκριμένο το χάζεψα σε ένα παζάρι, είδα πως άρεσε στον Κούντερα και έτσι Ευγενικός Βιβλιοφάγος που με είδε… Continue reading
Από τη μια πρόκειται για ένα βαρύ πολυσέλιδο έργο, από την άλλη, μέχρι και η εξάντληση πρέπει να είναι μέρος του ιστού του Χένρι Τζέιμς. Όλα ξεκινούν στο τέλος του εμφυλίου στην Αμερική, με τρεις μορφες, τον ευγενικό αγενή σεξιστή ετοιμόλογο Basil Ransom, τη μαχητική κτητική ομοφυλόφιλη φεμινίστρια Olive και την κορυφή του ερωτικού τριγώνου, το κέντρο των ομόκεντρων κύκλων, την αφελή Verena. Αυτή η συνταγή από μόνη της έχει… Continue reading
Στη νότια Ιταλία, στην επαρχιακή Απουλία, ο Φραντσέσκο ερωτεύεται την Κλάουντια. Τα πράγματα θα ήταν πιο απλά εάν ο πατέρας της Κλάουντια και η μητέρα του Φραντσέσκο δεν σκόπευαν ήδη να αφήσουν τις οικογένειές τους για να αφιερωθούν στο ειδύλλιο τους. Πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης με ήρωες δύο νέους όπου ο ένας στέκεται βιδωμένος στην Ιταλία, και η άλλη τρέχει Λονδίνο, Μιλάνο, Βερολίνο, τέκνο, ναρκωτικά και άλλα χιπ εμπόδια.… Continue reading
Το πρώτο βιβλίο του Ζέμπαλντ που πέφτει στα χέρια μου, εξαιτίας του ομιχλώδους εξωφύλλου της Sharon-Louise Aldridge. Ένα αμιγώς ποιητικό έργο, γλωσσικά προκλητικό, με κάποια λογοτεχνική δομή, ιδιαίτερα διαφορετικό και ιδιαίτερο απ’ ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Περίμενα πως εξαιτίας της ιστοριολαγνικής αφήγησης και των μερικών, προσεκτικά διαλεγμένων αρχαϊκών λέξεων, θα ήταν πολύ προγενέστερο του καιρού του. Η σύσταση είναι μαγνητική, σαν όνειρο, όπου διαρκώς ένιωθα πως το άκουγα αντί… Continue reading
Και να που λίγες σελίδες αφού το άρχισα, μου έγινε δώρο μια αναλογική γλυκιά φωτογραφική μηχανή, σαν απάντηση στις επίμονες αναβολές μου να επισκευάσω τη σπασμένη pendax του πατέρα μου. Οι πρώτες μου αχνές αναμνήσεις είναι ταξίδια με βαλίτσες της φωτογραφικής, τρίποδας, φίλτρα, φακοί και χύμα φιλμ. Τα τρυφερά 90s με εικόνες από την αθάνατη ελληνική αρχαιολογική ματιά: Μυκήνες, Δελφοί, Σπήλαια, Νεκρομαντεία. Φωτογραφίες ελαφρώς στραβές για να χωρέσει στο κάδρο… Continue reading
Το πώς άλλαξε η Ρωσική κλασική λογοτεχνία τη ζωή μου, θα μπορούσα να το περιγράφω με τις ώρες. Μπορώ να πω με σιγουριά πως με έκανε αυτή που είμαι σήμερα ευτυχώς ή δυστυχώς. Έρωτες, φιλοσοφίες, ποτά, φαγητά, αστική βλάβη και ατελείωτος θάνατος. Πως μπορεί κανείς να αντισταθεί σε αυτές τις συζητήσεις; Οι Ρώσοι έγραψαν για όλα όσα πέφτουν στους ανθρώπινους ώμους, μέχρι που υποχωρούν από το βάρος. Και δεν είναι… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
