Η Ζήλια αφηγείται το ψυχικό και πολιτισμικό κόστος μιας ιστορικής αλλαγής. Ακουμπάει στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής οικοδόμησης, επιχειρώντας να συλλάβει τη στιγμή κατά την οποία ένας κόσμος πεθαίνει και ένας άλλος γεννιέται. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με πολύ τόλμη κι ακόμα περισσότερο χιούμορ. Πρόκειται για μια σύγκρουση των δύο, ένα διπλό ιδεολογικό μανιφέστο. Από τη… Continue reading
«η αυτοκτονία είναι ένα τέλος. Μήπως το θεώρησες αρχή;» Τέλεια. Δεν φτάνει που ‘χω στο μυαλό μου τόσες ανούσιες πληροφορίες για τόσους ανθρώπους που πια δεν συσχετιζόμαστε με κανέναν τρόπο -πού περνούσαν τα καλοκαίρια τους ως παιδιά, τι αλλεργίες έχουν και τι γκριμάτσες κάνουν όταν ακούν κάτι εξωφρενικό-, τώρα έχω άλλες τόσες ανούσιες πληροφορίες για… Continue reading
Με το σαπφικό όνειρο των Γκεριλλών η Βιττίγκ ξαναγράφει τη μυθολογία του κόσμου. Μέσα από ένα τελετουργικό αποτινάζεται η γλώσσα που επί αιώνες οργάνωνε τον κόσμο και γύρω από τα απομεινάρια του υψώνονται επαναστατικοί γλωσσικοί ψαλμοί. Οι γυναίκες της Βιττίγκ θυμίζουν συλλογικές μορφές γενεαλογίας, ένα χορωδιακό «Αυτές» που κινείται μέσα στον χρόνο σαν αρχαίο σώμα… Continue reading
Εντάξει, δεν είναι όντως exciting οι στιγμές, όμως. Η πρώτη κριτική που συναντά κανείς σχεδόν σε κάθε αναφορά στο Exciting Times είναι ότι πρόκειται για «τη νέα Sally Rooney» την οποία δεν έχω διαβάσει, ωστόσο αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτή η λογική μας επιτρέπει να γνωρίσουμε το στυλ της κάθε γυναίκας εάν τις στοιβάζουμε όλες όσες… Continue reading
Γενέθλια παρέα με την ποίηση της Μυρσίνη Γκανά«Τα πέρα μέρη» της Μ.Γ. είναι γεμάτα από τις ανατροπές που τη χαρακτηρίζουν: κάπου προς το τέλος, ένας μικρός στίχος αποκαλύπτει την πρόθεσή της. Θεματικά κινείται σε διαφορετικές εποχές εντός της και γι’ αυτό ως συλλογή είναι τόσο χορταστική, διότι είναι γεμάτη από ταξίδια που από πράξεις ξέρουν… Continue reading
Πολύ φιλόδοξες οι παρομοιώσεις της Γέλινεκ, οι οποίες πράγματι άνοιξαν έναν κόσμο ανάμεσα στην παιδική φαντασία και το θορυβώδες σκοτάδι, ενώ σε άλλα σημεία έμενε απόμακρη, κλινική και αποστειρωμένη, καθρεφτίζοντας την ιδιοσυγκρασία της Έρικας. Ενώ σε σημεία ένιωθα μια απελπισία σχετικά με αναίτια δαιδαλώδη μικροπράγματα που δεν είναι παρά επαναλήψεις ώστε να εδραιωθεί όλο και… Continue reading
H φράση «είμαστε οι αντιθέσεις μας» μου αρέσει τόσο διότι άσχετα με το τι εννοείς (τι ωραία η πολυδιαστατικότητα σου! / τι αδιανόητο roller coaster η ασυνέπειά σου!), ο άλλος άνθρωπος γνέφει ικανοποιημένος μπροστά στο τσιτάτο της επιδερμικής αποδοχής. Στην ιστορία των κοτόπουλων που τραγουδούν πρωταγωνιστεί η χορτοφάγος Πολ που σκοτώνει κοτόπουλα. Τι; Ο θάνατος… Continue reading
Oι λαβυρινθώδεις μονόλογοι της ροής της συνείδησης, του αιχμηρού κοριτσιού, ενταγμένο σε ένα πατρικό σύμπαν, με αντιστάσεις και ασφάλεια και αθωότητα και περιέργεια, ως καλειδοσκόπιο της εμμονικής παρατήρησης, το μυθικό βλέμμα που άυπνα παρατηρεί. Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης που τα συναισθήματα κατακλύζουν με μια παράξενη δύναμη μιας βαθιάς αλλόκοτης εσωτερικότητας. Υπομονή! Ηρωίδα είναι η Ζοάνα, ένα… Continue reading
«Θα πεις, περηφανεύεσαι; Όχι. Εξιστορώ. Σου λέω πώς έγιναν τα πράγματα.» Το Επί σκοπώ πλουτισμού φαίνεται να είναι ένα υβριδικό μυθιστόρημα μεταξύ λογοτεχνίας και ιστορίας για τον δωσιλογισμό, αλλά καταλήγει ως μια αφήγηση για τη μεταθανάτια ζωή της βίας και τον τρόπο με τον οποίο το παρελθόν κατοικεί μέσα μας, ακόμα κι εάν πιστεύουμε πως… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
