υφαίνω, πλέκω, γνέθω Οι τρεις Μοίρες είναι πιο αρχαίες και από τους ίδιους τους θεούς και ακόμα και ο Δίας δεν μπορεί πάντα να τις παρακάμψει. Η Κλωθώ που υφαίνει το νήμα της ζωής, η Λάχεσις που μετρά και καθορίζει το μήκος του νήματος και η Άτροπος που κόβει το νήμα. Στην «Υφάντρα» της ΜΞ,… Continue reading
Μετά την έκδοση του ΑΜΠ δεν έχω γράψει για τα βιβλία που έχω διαβάσει/διαβάζω· λίγο το ευτυχισμένο χάος των ημερών, λίγο η δυσκολία του μπες-βγες στα λογοτεχνικά σύμπαντα; Δεν ξέρω. Ωστόσο, όπως με πολλά ζητήματα, έτσι κι εδώ: υπάρχουν βιβλία που δεν αιτούνται, αλλά απαιτούν την προσοχή σου. Σαν αυτά τα επιτραπέζια στρατηγικής που έχουν… Continue reading
Η Εύα δεν ξέρει. Δεν ξέρει πόσα χρήματα έχει το βιβλιάριο, πώς μια μοίρα γίνεται καμένη, πόσο κοστίζει ένα φέρετρο, πώς μοιάζει ο Άγιος Αντώνιος, ούτε τι να πει στον σκύλο που της έφερε το νεκρό πουλί. Η σκέψη συνορεύει: Αρχικά σκεφτόμουν τα Μακάρια χρόνια της τιμωρίας της Φλερ Γιέγκυ, διαβάζοντας για τον εγκλεισμό στο… Continue reading
Μου ήρθε στο μυαλό μια συζήτηση από παλιά, όπου εγώ έλεγα σε έναν πως, καλά τα διηγήματα, αλλά κάποια φαίνονται σαν μια παραγραφούλα μια σταλιά, δύο επί τρία, με ένα τέλος που χάσκει. Και επειδή ο ίδιος έγραφε τέτοια, σκύβει το κεφάλι χαρούμενος, χωρίς κανέναν πραγματικό λόγο και μου λέει: «σταυροβελονιά!». Προφανώς έδινε εύσημα στον… Continue reading
Το ψωμί των πρώτων χρόνων, ο θαυμάσιος Χάινριχ Μπελ των πρώτων κι όλων των χρόνων. Ο Μπελ που ξαναπλάθει, με νοσταλγία ή χωρίς, τη Γερμανία των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων: μια χώρα μέσα στα ερείπια, την πείνα και τη σιωπηλή ενοχή. Κι όμως, μέσα σε αυτό το άγονο τοπίο, ο Μπελ στήνει μια απλή ερωτική ιστορία.… Continue reading
Με τι λόγια να πει κανείς πόσο κρίμα είναι να φεύγουμε τα πρωινά από τα σπίτια μας και να πηγαίνουμε στις δουλειές μας, ενώ έχουμε αδιάβαστα έργα του Ναμπόκοφ στις βιβλιοθήκες μας; Υπάρχουν τα απογεύματα… Πριν 2, ή ίσως 3 Παρασκευές διάβασα τις πρώτες σελίδες της Δεσποινίδας Ο σε καφέ στη Πατησίων. Όλο λύγιζα με… Continue reading
«…δεν θέλω να φάω, δεν πεινάω, ήθελα να πω, άφησε με ήσυχο, δε θα φάμε, δε θα ξαναφάμε ποτέ μαζί, γιατί δεν με βοηθάς, γιατί σου φαίνονται όλα αυτονόητα, γιατί πηγαίνεις στην τουαλέτα τόσο σίγουρη πως θα γυρίσεις και θα με βρεις εκεί που με άφησες, γιατί δεν σκούπισες καλά τα χέρια σου, γιατί στάζουν,… Continue reading
«Perhaps, somewhere, humanity is flourishing under the stars, unaware that a daughter of its blood is ending her days in silence.» Βιβλία που είναι ένας μεγάλος, αριστοτεχνικός, υπαρξιακός, εσωτερικός μονόλογος, από το Υπόγειο μέχρι το Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Πραγματικά, το μυθιστόρημα της Harpman (Γαλλία, 1995), συγκλονίζει και ρημάζει, ενώ θυμίζει πως δεν χρειάζονται και… Continue reading
Πράγματι, τα φιλιά τα ‘χουν δυσκολέψει, προσυπογράφω, άρα όταν αποφασίστηκε να διαβαστεί αυτό το βιβλίο, ανάμεσα σε παράλογο Δεκέμβρη και μουρλό Γενάρη, οι άκανθες του αχινού βρέθηκαν ανάμεσα στην αλλαγή του 2025, στη μια άκρη τους είχαν το κραγιόν το κόκκινο, το γιορτινό, στην άλλη υπολείμματα από τα εντόσθια του αχινού και πλέον μπορώ να… Continue reading
Μέχρι στιγμής, αυτό ο ατελείωτος Γενάρης, κουβαλάει υποθέσεις του προηγούμενου έτους. Το Ένας έρωτας της Sara Mesa ανήκει στα αρκετούτσικα που διάβασα τους τελευταίους μήνες του 25 αλλά δεν είχα όρεξη να γράψω γι’ αυτά. Ας τα πούμε τώρα λοιπόν: Όσο κανείς ψάχνει τον Έναν Έρωτα της Ισπανίδας Sara Mesa και θεωρεί πως ίσως έχει… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
