H φράση «είμαστε οι αντιθέσεις μας» μου αρέσει τόσο διότι άσχετα με το τι εννοείς (τι ωραία η πολυδιαστατικότητα σου! / τι αδιανόητο roller coaster η ασυνέπειά σου!), ο άλλος άνθρωπος γνέφει ικανοποιημένος μπροστά στο τσιτάτο της επιδερμικής αποδοχής.
Στην ιστορία των κοτόπουλων που τραγουδούν πρωταγωνιστεί η χορτοφάγος Πολ που σκοτώνει κοτόπουλα. Τι;
Ο θάνατος της μητέρας της θα την αναγκάσει να αφήσει το Παρίσι και τον αρχιτέκτονα σύντροφό της Λουί. Επιστρέφει στην επαρχία, στο αγρόκτημα. Η «κληρονομιά» της είναι το κοπάδι από κοτόπουλα και το ότι πρέπει να σφάξει τον Τεοντόρ, τον μονόφθαλμο. Ήταν να μη γίνει η αρχή: η Πολ ενώ δεν τρώει κρέας εισέρχεται στον ρόλο της μητέρας των κοτόπουλων και στον ρόλο του δήμιού τους. Περνάει όλο τον χρόνο μαζί τους, τα μελετάει στοργικά, τα συμπονάει και με κάποια από αυτά που δένεται περισσότερο, βλέπουν μαζί τηλεόραση, μοιράζονται και το ίδιο μαξιλάρι.
Ο δύσκολος ρόλος της θανάτωσης των «παιδιών της», ώστε να τα πουλήσει αργότερα στην λαϊκή αγορά, γίνεται πιο ελαφρύς εφόσον γράφει το επικήδειό του κάθε κοτόπουλου. Λέει πως στον θάνατο συνηθίζεται να ξεχνιούνται τα άσχημα και γράφουμε λίγα καλά λόγια για τις αρετές του νεκρού. Κανείς μπορεί να διακρίνει πως η τεφροδόχος με τις στάχτες της μητέρας της, ακολουθούν επιβλητικά την αφήγηση, όμως η Πολ αφοσιώνεται στις μικρές έξυπνες ιστορίες της που καταπραΰνουν τη διαδικασία της σφαγής των κοτόπουλων. Η Πολ σκοτώνει, αλλά όχι όπως οι άλλοι: σκοτώνει τρυφερά, δημιουργεί μια προσεκτική συνθήκη καλοσύνης και ο ρόλος της αποκτά ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Ποιος μπορεί να καταλάβει τις ιδιαιτερότητες της Πολ; Ποιος μπορεί να δώσει αποδοχή στον εκκεντρικό άνθρωπο; Πιο συχνά παρά σπάνια, αυτός που μπορεί να κερδίσει από αυτή την εκκεντρικότητα.
Ο επιχειρηματίας Φερνάν, φαίνεται να ενθουσιάζεται με τον προσωπικό τρόπο της Πολ, με τον τρόπο που προσεγγίζει τον κύκλο ζωής του κοτόπουλου το οποίο θα καταλήξει στοιβαγμένο στον πάγκο της λαϊκής. Της προτείνει συνεργασία και κάπου εκεί όλα αλλάζουν.
Η Lucie Rico ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, με λέξεις ενδιαφέρουσες και ακριβείς, κάτι που αποδείχθηκε αναγκαίο προκειμένου να πλησιάσει ο αναγνώστης τις αντιθέσεις της Πολ.
Προσθέτω και το εξής «ψ» που νομίζω «κολλάει» ωραία: Ο ψυχολόγος Rogers (1951) ανέπτυξε την προσωποκεντρική προσέγγιση στην οποία ανήκει και ο όρος της «ασυμφωνίας». Ένα ψυχικά «υγιές» άτοµο έχει τη δυνατότητα να αφοµοιώνει τις εµπειρίες του και να τις ενσωµατώνει στη δοµή του εαυτού του, κάτι που τον καθιστά σε συµφωνία µε τον εαυτό του, όμως εάν οι εµπειρίες του ή µέρος αυτών, από την αλληλεπίδρασή του µε τον υπόλοιπο κόσµο, δεν βρίσκονται σε «συμφωνία» µε την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του, έρχεται σε κατάσταση «ασυµφωνίας», κάτι που σε προχωρηµένο στάδιο µπορεί να είναι υπαίτιο στο να αναπτύξει το άτοµο µια µορφή ψυχοπαθολογίας.
Μου αρέσει η συζήτηση περί «ασυμφωνίας» διότι ενώ δεν συμφωνώ με τα περισσότερα του Rogers, εδώ κατάφερε να προσεγγίσει με πολύ απλό τρόπο, πως εάν το περιβάλλον δεν μας καθρεφτίσει πίσω μερικές από τις κομβικές θέσεις / αξίες, που στήνουν την ταυτότητά μας, τότε όσο δυνατοί και να μαστε, μέσα μας θα επέλθουν ραγίσματα. Το πού πάμε κάθε μέρα για δουλειά, τι φίλους έχουμε, ποιος είναι ο σύντροφός μας – όλα αυτά μας «χτίζουν» και μας «γκρεμίζουν» εξίσου, εάν το μέσα μας διαφωνεί. Κάποιοι αγκαλιάζουν τον εαυτό τους κι άλλοι τον φιλάνε τυπικά και τον στέλνουν κάθε μέρα στον πόλεμο.
Η Πολ μού έφερε αυτό το παράδειγμα στο μυαλό, μιας κι ενώ η συγγραφέας έμεινε πιστή στην αποσύνδεση της από τα ατελείωτα δυσάρεστα γεγονότα γύρω από τον θάνατο, ο αναγνώστης νιώθει την ψυχικής της δόνηση κάτω από τη λεπτή ειρωνεία.
Το πένθος της Πολ κρύβεται πίσω από τα ράμφη και τα φτερά, αλλά κανείς καταλαβαίνει πως βρίσκεται όλο και πιο μόνη, όλο και πιο εγκαταλειμμένη και σαν ακέφαλο κοτόπουλο σκάει κάποιες φορές στον τοίχο πριν σωριαστεί για τα καλά.
«Ο Γιαν διηγείται, πολύ δυνατά, την εργασιακή του ημέρα ανατρέχοντας στα ευρήματά του για τις βιογραφίες. Υποστηρίζει ότι τα κοτόπουλα είναι αστέρες ηλιθιότητας, όπως το θέλει η φήμη τους. Είδε με τα μάτια του ένα να μαδάει τα φτερά του. Η Πολ πασχίζει να πάρει τον λόγο: είναι αδύνατον, αν κάποιο κοτόπουλο επιβάλει στο εαυτό του τέτοιου τύπου κακοποιήσεις, σημαίνει πως ψάχνει για κάποιο παράσιτο. Τονίζει τη λέξη «παράσιτο». Πολύ θα ήθελε να δει αν ο Γιαν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο, να τραβήξει, με τα δυο του χέρια ή με το στόμα του, ένα τσιμπούρι κολλημένο πάνω του.»
Leave a Reply