Το Ταξίδι είναι η σύντομη και συναισθηματική ιστορία μιας τριανταπεντάχρονης χήρας από τη Σικελία η οποία εξαιτίας κοινωνικών επιταγών μένει απομονωμένη και βλέπει τη ζωή της να κυλά μακριά της, χωρίς να έχει τη τόλμη να αντιδράσει.
Ο Pirandello ήταν μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, ωστόσο το έργο του παρουσιάζει ενδιαφέρον όσον αφορά την ψυχαναλυτική ματιά στο θέατρο, συνοδευόμενη με μαύρο χιούμορ. Οι πιο ‘ηθικές’ του ιστορίες είναι αρκετά αδιάφορες και συντηρητικές.
Το ταξίδι είναι μια από αυτές και ο μόνος λόγος που το αντιπάθησα λιγότερο από τη μεγάλη χίμαιρα του Καραγάτση είναι πως εξαιτίας μεγέθους δεν προλαβαίνουν να χτιστούν οι καθολικές διδαχές περί υποχρεωτικής μοναξιάς στο γυναικείο σώμα, ως χρησιμοποιημένο ιερό αγαθό, αλλά η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Δεν είμαι ενάντια σε αυτές τις ιστορίες, αλλά το ότι οι μοναχικές ηρωίδες σχίζονται δραματικά ανάμεσα σε εκκλησιαστική αξιοπρέπεια και αμαρτωλή λαγνεία είναι τελείως άψυχο και μη αυθεντικό. Αλλά τι θα μπορούσε να ξέρει ένας άντρας από γυναικεία μοναξιά;





































Leave a Reply