«Τι παλιοκόσμος κύριε Γκούμπιο, τι παλιοκόσμος είναι αυτός! Τι αηδία! Όλοι φαίνονται.. δεν ξέρω πώς να το πω. Μα γιατί πρέπει να είναι έτσι ο κόσμος· μασκαρεμένος; μου λέτε; Γιατί, μόλις βρεθούμε μαζί, ο ένας απέναντι στον άλλον, γινόμαστε παλιάτσοι. Συγγνώμη, ε, κι εγώ μαζί, κι εγώ μέσα σ’ όλους. Μασκαράδες όλοι μας. Αυτός μ’ ένα ύφος έτσι, ο άλλος μ’ ένα ύφος αλλιώς. Και μέσα μας διαφορετικοί. Μέσα μας έχουμε μια καρδιά, σαν ένα μικρό παιδί τιμωρημένο, προσβλημένο, που κλαίει και ντρέπεται! Μάλιστα, κύριε, πιστέψτε το: η καρδιά ντρέπεται. Εγώ κάνω σαν τρελός, κύριε Γκούμπιο, για λίγη ειλικρίνεια, να είμαι με τους άλλους όπως είμαι πολλές φορές με τον εαυτό μου, μέσα μου, μια ύπαρξη, ναι, σας τ’ ορκίζομαι, μια ύπαρξη που ύπαρξη που θρηνεί, γιατί η καλή μητέρα τη μάλωσε και της είπε πως δεν την αγαπάει πια. Πάντα όταν αισθάνομαι να μου έρχεται το αίμα στα μάτια, συλλογιέμαι εκείνη τη γριούλα στη Σικελία, ναι, μα την αλήθεια. Αλλά.. αλίμονο αν αρχίσω να κλαίω. Αυτά, που είναι δάκρυα στα μάτια μου, εάν κάποιος δεν το καταλάβει και πιστέψει πως είναι φόβος, μπορούν να γίνουν αίμα στα χέρια μου».
Μετά την ανάγνωση του «Κινηματογραφιστή» έχω την αίσθηση πως επιτέλους πήρα από τον Πιραντέλλο αυτό που είχα φανταστεί πως έχει να δώσει. «Η πρώτη νύχτα και άλλα διηγήματα» και «το ταξίδι» με άφησαν με μια αίσθηση κενότητας (όχι την καλή- ναι υπάρχει καλή αίσθηση κενότητας! – την ονομάζουμε η Ανθρώπινη Κατάσταση). Ο Κινηματογραφιστής μας δίνει την ιστορία της Νεστόρωφ και την μοναξιά στην οποία την υποβάλουν οι άντρες. Είναι η ιστορία μιας ταλαίπωρης τίγρης (πραγματικής τίγρης, ναι), μια ιστορία για τις ταινίες, το περιττό και το γνήσια αναγκαίο. Οι διάλογοι γίνονται συχνά ανυπόφορα συναρπαστικοί κι έτσι έβρισκα τον εαυτό μου να διαβάζω τα ίδια και τα ίδια για να καταφέρω να πάω παρακάτω. Η φιλοσοφία του Πιραντέλλο συνάντησε το υπαρξιακό του άγχος και έφερε μια σκοτεινή ποιητικότητα η οποία έρχεται αρκετά ακατέργαστη στα μάτι του αναγνώστη, φαίνεται σαν ξέσπασμα και καλύτερα να έρθει έτσι, μερικά ζητήματα καλύτερα να φτάνουν στον προορισμό τους υπερχειλισμένα και άγρια.
Leave a Reply