Έχω υπάρξει τυχερή και έχω αποκτήσει ανά εποχές φίλες και φίλους με εξαιρετικό γούστο και έτσι έχω κερδίσει μερικές βιβλιοπροτάσεις σαν αυτή. Η αλήθεια είναι πως όντως, τα πορτοκάλια δεν είναι το μοναδικό φρούτο, κάτι που ακούγεται παράλογο, ποιος θα το έλεγε; Εάν όμως το αλλάζαμε λίγο και λέγαμε πως «Η αγάπη είναι μόνο ετερόφυλη»… Continue reading
Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα «Στα χρόνια του κορονοϊούο μπαμπάς σου» Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω. Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την… Continue reading
Ο Στόουνερ είναι στα καλύτερα, εάν όχι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος. Ή στην ζωή μου, δεν ξέρω. Τον Ιούνιο, μου το δώρισε η φίλη μου η Αγγελική και ήδη ήξερα πως θα το διαβάσω αργότερα· δεν είναι και εύκολο να πιάσεις ένα ογκώδες ανάγνωσμα και να το πηγαινοφέρνεις μέσα στα λεωφορεία που αφήνεις… Continue reading
Την πρώτη φορά που το διάβασα, ήμουν πολύ θυμωμένη – εδώ που τα λέμε, ακόμα είμαι. Το είχε πει και ο Allen, γνωστός μπουρδολόγος «Sylvia Plath. Interesting poetess whose tragic suicide was misinterpreted as romantic by the college-girl mentality». Παράλογο δεν είναι να είναι κανείς θυμωμένος με τον Χιούζ ή να λατρεύει την Πλαθ σαν… Continue reading
Ένα χαρούμενο, περίεργο βιβλίο, που πήρα το καλοκαίρι σε μια έξαρση βιβλιοαγορών, θεωρώντας πως θα διαβάζω κάθε μέρα και από ένα (χα!). Τελικώς διαβάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του στην πτήση Αθήνα – Παρίσι, με θέα τις χιονισμένες Άλπεις μασουλώντας μέτριο γεύμα γνωστής αεροπορικής. Ο Φελίπε Αλφάου έγραψε στα Αγγλικά ένα ισπανικό έργο, το οποίο αποτελείται… Continue reading
«Θα βάλω ένα αστέρι μόνο, καλά τι ίνσελ σκουπίδια διαβάζω». «Θα βάλω πέντε αστέρια, πω πω τι κοινωνικοπολιτική ματιά για την διαστροφή του δυτικού κόσμου». Έτσι πέρασαν αυτές οι εβδομάδες με τα «στοιχειώδη σωματίδια» του Houellebecq, με ατελείωτα layers, διότι ο καιρός είναι περίεργος και αυτό είναι ένα βιβλίο που ο καθένας θα το δει… Continue reading
«Έχω όρεξη να παντρευτώ, να αυτοκτονήσω, ή να γραφτώ συνδρομητής στο illustration. Με άλλα λόγια να κάνω μια απεγνωσμένη κίνηση.» Όταν έπεσε «Ο Ξένος» στα χέρια μου κατάλαβα πως υπάρχουν κι άλλοι συγγραφείς – ψυχίατροι με υπαρξιακό άγχος και συναισθηματική διαύγεια εκτός από τον Ντοστογιέφσκι. Εάν δεν κάνω λάθος, το είχα πάρει από Πρωτοπορία στο… Continue reading
Αυτό το βιβλίο έχει περάσει πολλά. Το πήρα το 2016 και με περίμενε να το διαβάσω το 2021. Μετά το πήγα στην Νάξο και κάποια στιγμή έσκασε ένα κύμα πάνω του, κάτω από την Πορτάρα. Μετά αποξηράνθηκε υπομονετικά στον ηλιο και τώρα είναι καγκελωμένο, αλλά ακόμα διαβάζεται. Εάν και η κάθε σελίδα έχει Ναξιώτικη άμμο… Continue reading
Περέκ: συνάδελφος και εραστής. Συνάδελφος γιατί όντως ήταν και εραστής, γιατί μένει στο κρεβάτι μου με τις ώρες. Χτίζει αρχιτεκτονικά και με μαεστρία, αφηρημένα μαθηματικά, ριζωμένα λατινικά, διαφανή λακανικά μια –σκεφτείτε!- ντελικατέσεν πολυκατοικία. Αυτό όμως το περιμέναμε σαν μαγευτικό Haiku πλεκτό από τον Τζόις του Ou-Li-Po (όχι γενικά, του οὐ λείπω συγκεκριμένα). Προσοχή! Εάν ξεχαστείτε,… Continue reading
Είναι τόσα πολλά τα κοινά ανάμεσα στην Λουσία Μπερλίν και στον Ρέιμοντ Κάρβερ που είναι αδύνατο να μην τους σκεφτείς μαζί. Ναι όμως που; Μέσα σε ένα θαλασσί 1960 Austin Mini όπου καπνίζουν και γελάνε, στο χολ ενός ξεπεσμένου μοτέλ να περιμένουν τα κλειδιά τους, σε ένα μικρό μαγαζάκι με πανκέικς και μπέικον, σε ένα… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
