Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα
«Στα χρόνια του κορονοϊού
ο μπαμπάς σου»
Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω.
Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την Μπερλίν, τον Ουελμπέκ. Στο μυαλό μου μεγαλώνει η ομάδα. Το «Ο σκύλος μου ο ηλίθιος» είναι ένα καλογραμμένο και έξυπνο βιβλίο για τα ξεχασμένα όνειρα του Ιταλού Χένρι Μολίσε, του οποίου το συγγραφικό έργο δεν πιάνει μια στο Hollywood, όχι όπως παλιά τουλάχιστον. Τα παιδιά του είναι μαλάκες και οι γυναίκα του δεν έχει να του πει και πολλά, μόνο να τον αφήνει ξέρει. Ο Μολίσε δεν θέλει όμως και να συνδεθεί με κανέναν, δεν θέλει να ακούσει. Θέλει να επιστρέψει στις ρίζες, να τρώει καρπούζι με μια μελαχροινούλα στην Πιάτσα Ναβόνα. Τότε έρχεται και μπαστακώνεται ο Ηλίθιος, ένα αρκουδίσιο σκυλί Ακίτα.
Πρόκειται για τον γνωστό ύμνο της αντρικής απαξίωσης των πενήντα και κάτι κλάμπ, όπου ο σύζυγος και πατέρας είναι κυνικός αλλά συναισθηματικός, τρυφερός αλλά και βέβηλος σαν έφηβος. Ισχυρίζεται πως ένα ταξίδι με λίγα φράγκα θα του έλυνε όλα τα προβλήματα, αλλά διαρκώς επιλέγει την οικογένειά του, ακόμα και εάν τον φτύνουν. Μίνιμαλ αλλά και σε σημεία πυκνό, το παράπονο και το μαύρο χιούμορ, βαλτωμένος αλλά φίλος μας.
Ίσως βέβαια είμαι ξενέρωτη για αυτά τα αναγνώσματά, μιας και ποτέ δεν θα μπορώ να περάσω σαν κάτι άλλο έναν βιασμό, ρατσισμό και όλο το πολίτικλι ινκορέκτνες. Μα βγήκε το 1985! Ναι, σύμφωνοι, απλά εγώ δεν έχω άλλες δυνάμεις. Πάω στο επόμενο κεφάλαιο και τον επιτηδευμένο αντιήρωα τον κουβαλάω σαν ογκόλιθο μέσα μου. Με αντιπαθώ που τον συμπαθώ. Τι χειρότερο;
Ένα βιβλίο για την μαμά γουρούνα, τον μπαμπά Ρώμη, τον ερωτικό σκύλο, τα ελεεινά κακομαθημένα παιδιά, τις κουρασμένες συζύγους, το βαρετό Hollywood και τις μαχόμενες φάλαινες. Μένω μόνο με την ερώτηση, γιατί τα αντρικά σύμβολα να είναι ιερά καρότα; Πότε θα έρθει το μέλλον; Μου φάνηκε παλιό, αλλά επίκαιρο, χθες σήμερα και ίσως και για πάντα, τελικά.
Τσακισμένες πολλές σελίδες, ιδού η έκφραση που με κέρδισε:
«Ο Ηλίθιος δεν ήταν κάνας χαζός»
Leave a Reply