Περέκ: συνάδελφος και εραστής. Συνάδελφος γιατί όντως ήταν και εραστής, γιατί μένει στο κρεβάτι μου με τις ώρες. Χτίζει αρχιτεκτονικά και με μαεστρία, αφηρημένα μαθηματικά, ριζωμένα λατινικά, διαφανή λακανικά μια –σκεφτείτε!- ντελικατέσεν πολυκατοικία. Αυτό όμως το περιμέναμε σαν μαγευτικό Haiku πλεκτό από τον Τζόις του Ou-Li-Po (όχι γενικά, του οὐ λείπω συγκεκριμένα).
Προσοχή! Εάν ξεχαστείτε, τότε χάνετε το κτίσμα, τις τζαμαρίες, τις δαντελένιες κουρτινούλες, τον ανελκυστήρα εκτός λειτουργίας, τις υποσχέσεις μετά θάνατον και τα ατελείωτα λιπογράμματα να χορεύουν περιπαικτικά σε εμπριμέ ταπετσαρίες, σε άδεια μπουκάλια πέπσι κόλα και καρτ ποστάλ από το Μπουχέν. Νιώθετε χαμένοι; Καλώς, γιατί είστε. Εδώ κολλάει το συναδελφιλίκι. Υπάρχει ένα ευρετήριο για εσάς, για την ακρίβεια υπάρχουν πολλά, διότι εκεί λάμπουμε, μέσα στις ατελείωτες λίστες. Κατάλογος χρονολογικός, πλάνο πολυκατοικίας και φυσικά ένα σκακιστικό σχέδιο, για να μπορείτε να προβλέψετε τις κινήσεις του Γάλλου μελαγχολικού.
Και αυτή είναι η αλήθεια: Πως ο τίτλος σας προετοιμάζει για το αρχέγονο ιερό μαμούθ γνώσης, που τα εμπεριέχει όλα. Είναι ένα παζλ, που σχεδόν ονειρικά συμπληρώνεται μπροστά σας, σαδιστικά, διαστροφικά, χωρώντας ζωές από το 1875 μέχρι το 1975.
Και εάν θέλουμε να τσαλακωθούμε, μπορώ να πω τι ακούμπησε εμένα. Έχω φάει ώρες ξάπλα στο ντιβάνι, να μιλάω για αντικείμενα, να φετιχοποιώ και να σκιαγραφώ κάθε τι που δεν υπήρξε ποτέ, για να το δώσω ή να το πάρω. Γράμματα, πόσα γράμματα θεέ μου, κοσμήματα, ραβασάκια, κονκάρδες, μαριονέτες, κάρτ ποστάλ. Μεμέντος και άψυχα αντικείμενα που δακρύζουν. Να αναρωτιέμαι τι είναι αυτή η μανία μου με τα πράγματα; Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε; Είναι η θνητότητα; Και ο/η Ψ να μεταφέρει πως ως μοναχοπαίδι τα πολλά πράγματα, συχνά βιβλία και ταινίες, είναι φίλοι. Γι’ αυτό δεν θέλω να πάθουν κακό, γι’ αυτό δεν τα γνωρίζω στον πρώτο τυχόντα, γι’ αυτό θυμώνω όταν τα αναπαράγουν κάπως χοντροκομμένα, λες και πρέπει να προσευχηθούν οι άνθρωποι πρώτα. Ο συγγραφέας όμως με πιάνει, σαν εραστής, με καταλαβαίνει και ψελλίζει πως το μέρος είναι κομμάτι του όλου, πως χωρίς την μια στιγμή, δεν υπάρχουμε, πως χρειαζόμαστε ένα εισιτήριο που ακυρώσαμε σε άλλη δεκαετία, γιατί αυτή η μνήμη, είμαστε εμείς, και φυλάμε τον εαυτό μας, πριν κάνει πουφ και χαθεί.
Παρεμπιπτόντως ο Περέκ ήταν μοναχοπαίδι.
Leave a Reply