Ένα χαρούμενο, περίεργο βιβλίο, που πήρα το καλοκαίρι σε μια έξαρση βιβλιοαγορών, θεωρώντας πως θα διαβάζω κάθε μέρα και από ένα (χα!). Τελικώς διαβάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του στην πτήση Αθήνα – Παρίσι, με θέα τις χιονισμένες Άλπεις μασουλώντας μέτριο γεύμα γνωστής αεροπορικής.
Ο Φελίπε Αλφάου έγραψε στα Αγγλικά ένα ισπανικό έργο, το οποίο αποτελείται από διάφορες ιστορίες στο Τολέδο. Το Καφενείο των Τρελών, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και τον χώρο, όπου όλα είναι λίγο διαφορετικά απ’ ότι έχουμε συνηθίσει. Ξέρετε πως είναι μεγάλη φιλοφρόνηση να πούμε πως ένα βιβλίο είναι τόσο καλογραμμένο και ρεαλιστικό που ξεχνιόμαστε τελείως μέσα στον κόσμο του; Εδώ νιώθω πως ζούμε το ακριβώς αντίθετο: Ο Αλφάου δηλώνει αποτυχημένος συγγραφέας που αναζητάει στο Καφενείο των Τρελών χαρακτήρες να αφηγηθούν την ιστορία τους και εκείνοι, απείθαρχοι και εκστασιασμένοι με την ζωντάνια του μελανιού, κάνουν ό,τι τους καπνίσει, μπαίνουν ή βγαίνουν από το δωμάτιο του Τώρα, ρίχνουν κατσαρόλες για να μας τραβήξουν την προσοχή και συχνά μιλάνε μεταξύ τους, χωρίς το σενάριο να προτείνει κάτι τέτοιο.
Στην προσπάθεια να γίνουν όσο πιο ζωντανοί μπορούν, σαν να ήταν κάποιος διαγωνισμός απροβλεπτότητας, μας ρίχνουν στο χάος, ενώ κάποιες φορές, ίσως και να τους δούμε για αυτό που όντως είναι. Αλλάζουν την πλοκή και έχουν άλλα πάθη από αυτά που ερμηνεύει ο συγγραφέας ή αυτά που περιμένουμε εμείς. Κάποιοι είναι ερωτευμένοι, άλλοι πρόθυμοι να σκοτωθούν για να γίνει γνωστή η ιστορία τους, άλλους τους κυνηγάνε τα σκυλιά και η δικιά μου αγαπημένη: Εκείνη που δεν μπορεί να πεθάνει για παραπάνω από μερικές μέρες, διότι ο μόνιμος θάνατος, σημαίνει στην πραγματικότητα ζωή.
Ένα βιβλίο ευχάριστο διάλειμμα απ’ ότι και να κάνουμε.
Leave a Reply