Σε μια προσπάθεια να ξαναζήσω τη Λολίτα επανέρχομαι στο μεγαλείο του Ναμπόκοφ, πιο σπάνια παρά συχνά, γνωρίζοντας πως κάποια στιγμή θα εξαντληθεί και θα αναγκαστώ να βρω κάποιον που του μοιάζει. Τα γράφω αυτά με κίνδυνο να θεωρηθώ γκρούπι αλλά γιατί όχι; Για την ιδιοφυΐα του Ναμπόκοφ ας συρθεί το κακό μου όνομα στο χώμα. Κανείς άλλος δεν είναι τόσο σκανδαλώδης με πολύπλοκη αφήγηση που θυμίζει γρίφο παρά εξιστόρηση, αισθησιακό… Continue reading
“Tο πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος: είναι η Αθανασία” Ανάμεσα στον Μάρκες και Κάφκα, πολυεπίπεδος, αιχμηρά αστείος, φιλοσοφικά δοκιμιακός, κι άλλοτε θρασύς womanizer μιας ξεχασμένης εποχής, που για να δημιουργήσει μια ηρωίδα όπως την Ανιές, πρέπει να το κάνει με κάποια αφορμή που θέλει μια γυναίκα να ορίζεται γύρω από τον αντρικό ενθουσιασμό. Η ιστορία της Ανιές γεννήθηκε τη στιγμή που μια άγνωστη μεσήλικας βγαίνει από τη πισίνα και γνέφει… Continue reading
Σας έχει τύχει να σας αποπλανήσει κάποι@ που είναι βαθύτατα θλιμμέν@; Αυτή είναι η ευκαιρία σας. Βέβαια, δεν έχω ιδέα πως νιώθει η Krauss, αλλά αυτή η αίσθηση έμεινε ριζωμένη μέσα μου, σαν κάτι βαρύ, οικείο και βαθιά προσωπικό. Είναι μάλιστα το πρώτο δικό της που πιάνω (στην αρχή την μπέρδεψα με την εκπληκτική Chris Kraus) και η ανθολογία της μου τα τίναξε όλα, όπως παθαίνω πάντα με το ήρεμο… Continue reading
Σκλάβα και γυναίκα Ένα από τα βιβλία που με περίμεναν καιρό, όχι γιατί δεν προλάβαινα, ή γιατί διάβαζα κάτι άλλο, αλλά γιατί δεν άντεχα να σηκώσω αυτό το βάρος. Τελικά προτίμησα να δώσω ραντεβού με το ξύλο, τώρα πριν πιάσουν οι ζέστες: Ήξερα πως από τη μια θα ακουμπήσω το white guilt και τα ανείπωτα πάθη ενός λαού που τους κυνήγησαν τα σιχαμερά σεντόνια που μιλούσαν (όρος για τα μέλη… Continue reading
Κι εγώ είμαι μοναχοπαίδι, οπότε αυτό το βιβλίο ακούμπησε σε εσωτερικά σημεία που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή- Δεν ξέρω γιατί, ή μάλλον ξέρω, αντιπαθούσα τον Μουρακάμι χωρίς λόγο. Μου είχαν δωρίσει το 1Q84 και μου είπαν όλο χαρά «Είναι σειρά». «Τι λες ρε φιόγκο;», σκέφτηκα. Εδώ δεν ξέρουμε τι ξημερώνει αύριο, εδώ χάνω το ενδιαφέρον μου για το φαγητό, ενώ τρώω, εδώ-… Continue reading
Ποιος είπε πως οι βρετανοί δεν έχουν χιούμορ; Και μάλιστα από το 1889.Ο Jerome Klapka Jerome, παντρεύτηκε το 1888 και πέρασε για μήνα του μέλιτος, μέσα σε μια βάρκα στον Τάμεση. Αμέσως μετά, δημοσίευσε το Three Men in a Boat. Οι τρεις μεσοαστοί φίλοι, Τζέι, ο Τζορτζ και ο Χάρις (καλά και ο σκύλος Μοντµορένσι), αποφασίζουν πως είναι ιδιαίτερα άρρωστοι, κάτι που στέκεται αντίθετο με όσα τους λένε οι γιατροί,… Continue reading
“Οι έντεκα χιλιάδες βέργες” θεωρείται ένα κλασικό έργο ερωτικής λογοτεχνίας και με μια πρώτη ματιά δεν είναι κατώτερο από τα έργα του Ντε Σαντ. Ο Απολλιναίρ είναι σίγουρα διαχρονικός, όσα γράφει θα μπορούσα να τα δω γραμμένα και σήμερα και πιθανότατα να σοκάρει περισσότερο με ένα κείμενο του 1907, παρά με κάτι καινούριο, όπως τα αντίστοιχα σαδιστικά-κωμικά του Πόλανικ. Τότε λοιπόν, ξεπροβάλει ένα βιβλίο που έχει εκδοθεί μυστικά, όπως και… Continue reading
Ο Λούις Κάρολ είχε γράψει πως μια μέρα θα είσαι αρκετά μεγάλος, ώστε να αρχίσεις να διαβάζεις παραμύθια ξανά. Και πράγματι, ο Μπόρχες ανοίγει πολλούς διαφορετικούς κόσμους με ένα εγχειρίδιο φανταστικής ζωολογίας. Από τον Πλάτωνα και το Σοπενάουερ, κάνουμε επικίνδυνη βουτιά σε λαϊκούς μύθους και σε κρυμμένες φωλιές εξαιρετικά παράξενων πλασμάτων όπως: Ιππόγρυπας, φυτικό Ελάφι των ταρτάρων, χίμαιρα, Α Μπάο α κου, Δράκοντας της δύσης, Σφαιρικά ζώα, το πλάσμα που… Continue reading
Δώσε μου ντεκαντάνς και πάρε μου την ψυχή. Πριν κάποιους μήνες ένας φίλος μου το πρότεινε, όταν δεν έλεγα να σκάσω για την εν λόγω περίοδο: Για Μπωντλαίρ, για Ουάιλντ, για την άρρωστη διασκέδαση του fin de siècle, για την έξαρση της βαρεμάρας στο Mal du siècle, για ρωμαϊκά όργια, συμβολισμό και το γουρούνι στο Pornocrates του Félicien Rops.Κάπως έτσι έφτασε στα χέρια μου, καθώς ό,τι διάβαζα για το συγκεκριμένο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
