Κι εγώ είμαι μοναχοπαίδι, οπότε αυτό το βιβλίο ακούμπησε σε εσωτερικά σημεία που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή-
Δεν ξέρω γιατί, ή μάλλον ξέρω, αντιπαθούσα τον Μουρακάμι χωρίς λόγο. Μου είχαν δωρίσει το 1Q84 και μου είπαν όλο χαρά «Είναι σειρά». «Τι λες ρε φιόγκο;», σκέφτηκα. Εδώ δεν ξέρουμε τι ξημερώνει αύριο, εδώ χάνω το ενδιαφέρον μου για το φαγητό, ενώ τρώω, εδώ- Τέλος πάντων, χώθηκε το 1Q84 στο ράφι και αντίο Μουρακάμι που γράφεις και σειρές. Μέχρι που πριν τρείς βδομάδες, στα γενέθλιά μου, μου πήρε ο Χάρης αυτό το μικρό βιβλιαράκι. «Δεν είναι σειρά;», ρώτησα έντρομη. «Όχι», είπε με αυτοπεποίθηση.
Είναι ένα απλό βιβλίο, με ένα απλό θέμα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα με τραβούσε. Παρακολουθούμε τη ζωή του Hajime, ο οποίος σαν παιδί έκανε παρέα με τη Shimamoto. Το κορίτσι έσερνε το πόδι της και καθόταν δίπλα του τα απογεύματα, ενώ ακούγανε τους δίσκους του μπαμπά της: Nat (King) Cole, Liszt και το ”Peer Gynt”. Σαν μοναχοπαίδια, κάτι υπόγειο βαθιά μέσα τους, τους έφερνε κοντά, μέχρι που χωρίστηκαν. Όταν θα ξαναβρεθούν, αυτό το μαγικό συνεχίζει να υπάρχει και ο Hajime βρίσκετε ανάμεσα σε διλήμματα που κανείς δεν τον ανάγκασε να αντιμετωπίσει.
Το ζήτημα όμως δεν είναι η πλοκή. Πως θα μπορούσε, αφού δεν είναι πρωτότυπη; Δεν είναι ο ήρωας, ο ήρωας ζει κάτι μάλλον συνηθισμένο. Είναι ο τρόπος αφήγησης, που θυμίζει όνειρο, είναι οι έξυπνες μεταφορές που κουβαλάνε συναισθήματα σαν να τα έχουμε ζήσει. Είναι η οικεία ανθρώπινη κατάσταση του ανικανοποίητου, σαν κάτι να είναι καθ’ όλα τέλειο, αλλά να μην μπορείς ακριβώς να το τοποθετήσεις μέσα σου σε ένα ιερό μέρος με συγκίνηση και λατρεία. Όσοι από εσάς βασανίζεστε με τη σκέψη μιας συμβατικής ζωής και η αίσθηση του να μην μπορείτε να ξεφύγετε σας κάνει κλειστοφοβικούς, είστε στο σωστό μέρος. Αντίστοιχα εάν θα κάνατε τα πάντα για κάτι άγνωστο που θα ζωντάνευε τα πάντα μέσα σας, βρήκατε το Άγιο Δισκοπότηρο σας. Και εάν απογοητευτείτε δεν πειράζει, καθώς το ρίσκο και η απογοήτευση, ξέρετε, πάνε παρέα.
Leave a Reply