Δώσε μου ντεκαντάνς και πάρε μου την ψυχή.
Πριν κάποιους μήνες ένας φίλος μου το πρότεινε, όταν δεν έλεγα να σκάσω για την εν λόγω περίοδο: Για Μπωντλαίρ, για Ουάιλντ, για την άρρωστη διασκέδαση του fin de siècle, για την έξαρση της βαρεμάρας στο Mal du siècle, για ρωμαϊκά όργια, συμβολισμό και το γουρούνι στο Pornocrates του Félicien Rops.
Κάπως έτσι έφτασε στα χέρια μου, καθώς ό,τι διάβαζα για το συγκεκριμένο βιβλίο με έκανε να το θέλω ακόμα περισσότερο, κάτι αναμενόμενο μιας και ένα βασικό συστατικό της Παρακμής είναι η αποπλάνηση.
Παρακολουθούμε τα ψυχικά αδιέξοδα του ντεζ Εσσέντ, ο οποίος σκιαγραφείται ως αριστοκράτης που δεν μπορεί να μπορεί να βρει, αυτό που αναζητάει. Το τι αναζητάει ακριβώς, είναι κάτι που χάσκει, κάτι ίσως μεταβαλλόμενο. Αναζητάει την ηρεμία της ψυχής και του σώματός του, να απομακρυνθεί από το επίγειο και να διεγερθεί ψυχικά, αλλά όχι με τετριμμένες θρησκευτικές γραφές και σχετικά παραμύθια. Να διεγερθεί με κάτι που θα αφορά συγκεκριμένα εκείνον. Αναζητάει να αναζωογονηθεί από μια ευθεία ζωή που την έζησε πολύ γρήγορα και την εξάντλησε, οπότε του έμεινε έξτρα χρόνος να κατασπαταλήσει μεταξύ των θνητών.
Αποδοκιμάζει τις απολαύσεις της σάρκας από καθαρή βαρεμάρα, αποδοκιμάζει τη φύση, αλλά ταυτόχρονα επιχειρεί να την δημιουργήσει ως άλλος Θεός λιγότερης βουκολικότητας, κάνοντας στροφές ανάμεσα στο φυσικό και στο τεχνητό. Η Τέχνη πέθανε, καθώς όσο πολύτιμο και να είναι ένα έργο τέχνης, συγκρούεται με την ίδια του την συμβολική εικόνα μέσα από τα ανθρώπινα μάτια και αμέσως μετά εξανεμίζεται σαν να είναι πια πιο άχρηστο και από σπασμένο κουτάλι. Ο ντεζ Εσσέντ υποφέρει μέσα σε λίστες ανθρώπων, φυτών, ζώων και χρωμάτων, αναζητώντας μια πατρίδα να τον χωράει, ένα πανάκριβο ύφασμα να του μπαίνει, ένα πίνακα με τη σωστή επακριβώς δόση των χρωμάτων που φαντάζεται, κάτι που ερμηνεύεται ως άγχος. Άγχος για το γνωστό ανθρώπινο αδιέξοδο, όπως το βιώνει μέσα από την αρρώστια των ονείρων του.
Είναι ένα από τα ιερά δισκοπότηρα της Παρακμιακής Λογοτεχνίας, άρα δεν θα μπορούσε παρά να είναι υπέροχα ολοστόλιστο, περιγραφικό σαν να μην έχουν ειπωθεί ήδη όλα και ανά στιγμές νευρωτικό μέχρι ερωτικής εξάντλησης.
Leave a Reply