Και να που λίγες σελίδες αφού το άρχισα, μου έγινε δώρο μια αναλογική γλυκιά φωτογραφική μηχανή, σαν απάντηση στις επίμονες αναβολές μου να επισκευάσω τη σπασμένη pendax του πατέρα μου.
Οι πρώτες μου αχνές αναμνήσεις είναι ταξίδια με βαλίτσες της φωτογραφικής, τρίποδας, φίλτρα, φακοί και χύμα φιλμ. Τα τρυφερά 90s με εικόνες από την αθάνατη ελληνική αρχαιολογική ματιά: Μυκήνες, Δελφοί, Σπήλαια, Νεκρομαντεία. Φωτογραφίες ελαφρώς στραβές για να χωρέσει στο κάδρο τους το οικογενειακό ρομάτζο πάνω σε ένα κανόνι ή με θέα τον ναό του Ποσειδώνα. Τούρτες με τη Μίννυ Μάους και εγώ να έτοιμη να σκάσω από ευτυχία, επειδή είναι τα γενέθλια μου, επειδή χωράω στην κουφάλα ενός δέντρου, επειδή σκάνε τα κύματα πάνω μου, επειδή κάπου συναπαντήθηκα με κάποιο γατάκι. Η αναλογική μαγεία όπου κάθομαι ακίνητη ως μωρό, ¾ κόντρα στο ποιητικό χρυσό φως, ώστε βγει το πορτρέτο ενός μωρού που ακόμα αγνοεί την ίδια του την ύπαρξη και τα όρια των άκρων του. Και η άγνωστη Ιστορία, που αφορά τους γονείς ως Ξένους, βόλτα στη Γλυφάδα, αγκαλιά σε κάποια κούνια, κόκα κόλα στο μπαλκόνι, νέοι και χάρτινοι για πάντα.
Όπως το εγκώμιο της σκιάς μας φέρνει αρχιτεκτονική, σαν φτερό που πέφτει από τον ουρανό, έτσι και ο Ρολάν φέρνει τον φωτεινό θάλαμο, μέσα από το σκοτεινό παραθυράκι που κάποιος μεταμορφώνει μια έκφανσή μας. Ο Μπαρτ κέντησε βιογραφήματα και εθνογραφήματα, αφηγούμενος τα διαφορετικά επίπεδα της φωτογραφίας, ανάμεσα στο studium (η ενόρμηση του φωτογράφου μαζί με όλες τις μικρές λεπτομέρειες από όπου θα προκύψει η σημειολογία της) και το punctum (αυτό που θα τσιμπήσει τον θεατή – και θα τον μελανιάσει). Πάντα με ενθουσιάζουν τα κείμενα που καθρεπτίζουν το σύνολο της ψυχικής και νοηματικής κατάστασης του δημιουργού, ταυτόχρονα. Ο Μπαρτ μπορεί με διαφορά μιας σελίδας, να λακανοποιηθεί επιτυχώς, να συγκρίνει διαφορετικά μέσα αποτύπωσης του Εγώ, να βάλει σε βάθρο τον ιστορικό Γάλλο φωτογράφο Nadar και να καταλήξει (που αλλού;) στο θάνατο της μητέρας του, και το πώς οι παιδικές της φωτογραφίες του έφεραν πίσω τα αφελή της χέρια.
«Η Φωτογραφία μπορεί να είναι το ένα ή το άλλο: συνετή, αν ο ρεαλισμός της παραμένει σχετικός, με αισθητικές ή εμπειρικές συνήθειες (το ξεφύλλισμα ενός περιοδικού στον οδοντογιατρό)· τρελή, αν αυτός ο ρεαλισμός είναι απόλυτος και αν μπορούμε να πούμε, αρχέγονος, κάνοντας να ξανάρχεται στην ερωτευμένη και καταπτοημένη συνείδηση το ίδιο το γράμμα του Χρόνου».
Leave a Reply