Πρώτη επαφή με τον Σολοχοφ, τον βραβευμένο με Νόμπελ σοβιετικό συγγραφέα. Πήρα αυτά τα μικρά διηγήματα μιας και «Ο ήρεμος Ντον», που θεωρείται αριστούργημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού φαίνεται μεγάλη αναγνωστική δέσμευση για αυτές τις μέρες μου. Τα παιδιά στη βιοπάλη έδωσαν έναν ωραίο κοινωνικό ρυθμό, περί συλλογικότητας έναντι στην αδικία, όμως το η μοίρα ενός ανθρώπου (με έπιασε ο δυτικός ατομικισμός μάλλον) ήταν το εξαιρετικό διήγημα. Φέρνει μεγάλες συζητήσεις κι… Continue reading
Ήταν ωραία έκπληξη, τελείωσε σε 1,5 καθισιά και ήδη ψαχνόμουν για περισσότερα δικά της. Το ύφος της είναι το όλο ζήτημα, έντονο και αντισυμβατικό. Η Βέρα, από τις «αντρικές κομμώσεις Βέρα», χάνει τον σύζυγό της, έναν Τζόκεϊ, κι έτσι από την αρχή ως το τέλος βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το πένθος· με το πένθος μιας γυναίκας που δεν έχει χρήματα, συνεπώς πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο κατεβατό, με άναρχους διαλόγους, όλα… Continue reading
Έχουμε πια πολλά παραδείγματα όπου η λογοτεχνία πλησιάζει πάρα πολύ την αυτοβιογραφία, το δοκίμιο και τη μαρτυρία. Η Ερνώ και ο Λουί έχουν αγαπηθεί πολύ από τους αναγνώστες -μου αρέσουν κι εμένα, παρότι δεν μπορώ να δηλώσω χούλιγκαν της αυτοβιογραφικής λογοτεχνίας. Μάλλον μου πήρε κάποιον καιρό να χωνέψω ότι «λογοτεχνία» δεν σημαίνει «μυθοπλασία»· εξακολουθώ, ωστόσο, να προτιμώ τους επινοημένους χαρακτήρες. Παίρνει ίσως κάποιον χρόνο να αντιληφθείς τη λογοτεχνικότητα που μπορεί… Continue reading
Σπάνια, συμβαίνει το εξής: κάποια βιβλία (θα ‘ναι πέντε ίσως έξι σε ολόκληρη τη ζωή), είναι τόσο ταιριαστά ταιριάσματα με τον αναγνώστη κι αποκτάνε αυτές τις μνημειώδεις εσωτερικές διαστάσεις που σε αναγκάζουν να μην έχεις να πεις τίποτα για την πλοκή, τη χρονιά, τα πρόσωπα, τις αφηγήσεις, αλλά να φιλοσοφήσεις γενικά και αόριστα για την ανάγνωση, όπως κι ένα σπουδαίο ταίριασμα με τους άλλους μπορεί να σε σπρώξει να μιλάς… Continue reading
Πρόκειται για μια αναγνωστική επιλογή που θα αφήσει την αναγνώστρια με βαρύ κεφάλι, καθώς πολλοί υπολογισμοί οφείλουν να γίνουν. Μάλλον είναι ένα από τα πρώτα συστηματικά κείμενα υπεράσπισης των γυναικών στη δυτική γραμματεία. Γραμμένο το 1405, Το Βιβλίο της Πολιτείας των Κυριών δεν θα διαβαζόταν σήμερα ως φεμινιστικό μανιφέστο (εξαρτάται βέβαια πόσο ‘αδύνατη’ είναι η συζήτηση) αλλά ως η προσπάθεια μιας εξαιρετικά μορφωμένης χριστιανής γυναίκας που προσπαθεί να απαντήσει, με… Continue reading
Η κυρία Προυστ έπιανε σκόνη στη βιβλιοθήκη μου καιρό τώρα. Τον Μάιο που σκάναρα με το βλέμμα τα αδιάβαστα κι ενώ έψαχνα βιβλία που να αφορούν τη σχέση μητέρα -παιδί, σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω την άγνωστη Προυστ στο παλιό οικογενειακό σπίτι της λεωφόρου Μαλζερμπ και να διαβάσω για εκείνα τα αόρατα συγγενικά νήματα. Κακώς το είχα δει τόσο αυστηρά – είναι μια καλογραμμένη και σε πολλά σημεία… Continue reading
Αυτό σημαίνει πως το διάβασμα σε αλλάζει: η λογοτεχνία ακροβατεί ανάμεσα σε άλλους κόσμους και σε τοποθετεί μέσα σε άλλες ζωές. Ας πούμε πως οι «εχθροί» και οι «φίλοι» τοποθετούνται γρήγορα μέσα μας⋅ ευτυχώς υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους αμφισβητήσει κανείς (εκπαίδευση, ταξίδια, κουζίνες, φωτογραφία, ταινίες, αρχιτεκτονική, έρωτας, φιλία) – η λογοτεχνία θα ‘ναι πάντα ο αγαπημένος μου. Απέραντη, διακριτική, αιμοβόρα. Ποτέ δεν μπορείς να την προβλέψεις. Μάλιστα, το κλισέ… Continue reading
Πρώτη σελίδα: «Η λογοτεχνική κριτική πρέπει να γεννιέται από ένα χρέος αγάπης. Κατά έναν τρόπο προφανή και όμως μυστηριώδη, το ποίημα, το θεατρικό έργο ή το μυθιστόρημα κατακτά τη φαντασία μας. Όταν αφήνουμε το έργο, δεν είμαστε πια εκείνοι που ήμασταν όταν το ξεκινήσαμε. Για να δανειστώ μια εικόνα από ένα άλλο πεδίο: όποιος έχει πραγματικά κατανοήσει έναν πίνακα του Σεζάν θα βλέπει από εκεί και πέρα ένα μήλο ή… Continue reading
‘SINCE THE MAJORITY OF ME’ Since the majority of me Rejects the majority of you,Debating ends forthwith, and weDivide. And sure of what to do We disinfect new blocks of daysFor our majorities to rentWith unshared friends and unwalked ways.But silence too is eloquent: A silence of minoritiesThat, unopposed at last, returnEach night with cancelled promisesThey want renewed. They never learn. Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
