Πρόκειται για μια συλλογή εποχής με τις πρώτες ιστορίες του, χωρισμένες σε θεματικά κεφάλαια. Πάντα συνδεδεμένος με τον πλούτο και την υπαρξιακή ανησυχία, με καυστικό χιούμορ και χρυσά κορίτσια. Continue reading
Είναι ο Χέρμαν Μέλβιλ ο σπουδαιότερος συγγραφέας; Ο Μέλβιλ θαλασσογραφεί μέσα στο στοιχείο του· αλμύρα, ατελείωτο μπλε και καράβια, καθώς μας αφήνει με το τελευταίο του έργο, το οποίο θεωρούσε ημιτελές. Πρόκειται για το ‘Μπίλλυ Μπαντ’, τον εντυπωσιακά όμορφο ναύτη, ο οποίος στρατολογείται σε ένα αγγλικό πολεμικό πλοίο στο τέλος της Γαλλικής Επανάστασης. Προσωπικά, το… Continue reading
Αρχικά ξέρουμε πως οι περιγραφές είναι απόμακρες και στεγνές, όπως άλλωστε είναι και η περίεργη Λιζ, κάτι που καταλαβαίνουμε πως δεν έχει να κάνει με έλλειψη ταλέντου, γιατί σε σημεία που η Λιζ απουσιάζει και η Σπαρκ γράφει για κάτι άλλο, πχ όταν περιγράφει ένα φόρεμα, ή τα ιδιότυπα σχέδια μιας μάρκας καλσόν, η συγγραφέας… Continue reading
Η σκληρή γλώσσα της (μόλις 26 ετών), Jones είναι το πιο δυνατό της αφηγηματικό εργαλείο, που ενώ διαβάζεις σε ταράζει και έτσι προκαλεί μια πηγαία συγκίνηση που δεν προλαβαίνεις να εκλογικεύσεις για να τη γλυτώσεις. Από τι να γλυτώσεις; Από την ιστορία που διηγείται. Πρόκειται για μια γλώσσα που μπορεί να μοιάζει παράτερη για γυναίκα,… Continue reading
και για πείτε, έχετε διαβάσει το χόλι μάουντεν του βεργέτη; λίγο μακόρμακ και ανάν, ξέρετε, ανάν γιατί πιάνει μια λέξη και δεν την αφήνει εάν δεν χτυπήσει σαν χταπόδι κάθε γράμμα που έχει μέσα της, ανάλογα με το τι θα του θυμίσει και μακόρμακ γιατί δεν βάζει ούτε μια τελεία, στους μισούς σας άρεσε και… Continue reading
Η αριστερά από έναν Γάλλο καλλιτέχνη που γεννήθηκε το 1992 (shout out to my birthday year buddy), τον Ε. Λουί και η αριστερά από έναν Άγγλο καλλιτέχνη που γεννήθηκε το 1936, τον Κ. Λόουτς. Παρά τις διαφορετικές γενιές, ο διάλογός τους έχει απόλυτη αρμονία, προσεγγίζοντας με σεβασμό ο ένας τα βιώματα και έργο του άλλου,… Continue reading
Άγριος ο Μπέκετ πολύ. Εδώ μαθαίνω πως δανείστηκε (βούτηξε) τον τίτλο από ένα μυθιστόρημα του Τουργκένιεφ, αλλά δεν το έκανε για ρομαντικό λόγο. Πρόκειται για παραλογισμούς, απαισιοδοξία και καμία απολύτως παρηγοριά, κάπως μίνιμαλ με γκροτέσκο χιούμορ. Ο ήρωας εμφανίζεται από το πουθενά, δίπλα στον τάφο του πατέρα του αναπολώντας πρώτα τον πατέρα και μετά την… Continue reading
Χαίρομαι που οι ήρωες στο Πρωτόλειο νιώθουν εξάντληση από τους εαυτούς τους, που έχουν πάθει υπερκόπωση από τους χαρακτήρες τους. Μαντεύουν τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη και προλαβαίνουν τα χειρότερα. Τρομαχτικό το πόσο μοιάζουν στη γενιά μας, ε; Έτσι ακουγόμαστε παιδιά, εμείς που είμαστε μια ανάσα μακριά από τα τριάντα (καλά και οι λίγο πριν και… Continue reading
Ο Παράμεσος της Ογκάουα είναι σαν αυτά τα απογεύματα που βαραίνουν τα βλέφαρα και νιώθεις να συμπαθείς τον εαυτό σου λίγο παραπάνω απ’ ότι συνήθως. Λες φαινομενικά αθώα: «Είκοσι λεπτάκια μόνο» και οραματίζεσαι την όλη δράση, παραγωγικότητα και ευκρίνεια μυαλού που θα σε διέπουν όταν ξυπνήσεις. Για την ακρίβεια σε συνεπαίρνει η αυστηρότητα του προγράμματος… Continue reading
«Η μελαγχολία είναι μία πέρα για πέρα σοβαρή υπόθεση» Η ευαίσθητη πένα του Μπελ δημιουργεί τον Χανς Σνηρ, έναν νεαρό που κατάγεται από μια ευκατάστατη οικογένεια προτεσταντών της Βόννης. Η σχέση του με την γονείς του είναι επίπονη, βλέποντας στο οικογενειακό προσωπείο ρηχότητα, συμφέρον και ψευτοδημοκρατία, καθώς κατά την διάρκεια του πολέμου δεν αρνήθηκαν την… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
