και για πείτε, έχετε διαβάσει το χόλι μάουντεν του βεργέτη; λίγο μακόρμακ και ανάν, ξέρετε, ανάν γιατί πιάνει μια λέξη και δεν την αφήνει εάν δεν χτυπήσει σαν χταπόδι κάθε γράμμα που έχει μέσα της, ανάλογα με το τι θα του θυμίσει και μακόρμακ γιατί δεν βάζει ούτε μια τελεία, στους μισούς σας άρεσε και λέτε εκατό αστεράκια, ελπίζω να μας απασχολήσει κι άλλο ο συγγραφέας, οι άλλοι λέτε θωλοκουλτούρα και ψευτομποέμ, έτσι όμως είναι παιδιά, στους μισούς μας άρεσε και στους άλλους όχι, ουφ δηλαδή- φαίνεται δύσκολο φαίνεται δύσκολο να γράφεις έτσι, λίγο όπως μιλάς, σαν τα παλιά άρθρα της ακρίτας, εκεί που κάθεσαι κάτι θυμάσαι και αντί να το πεις σε όποιον κακομοίρη περνάει από δίπλα σου, τελικά το γράφεις για πολλούς από δαύτους, τους κακομοίρηδες ντε, ίσως βέβαια και από την άλλη, να μην είναι και τόσο δύσκολο να γράφεις έτσι, όμως ακόμα και εάν μπορείς πρέπει να το κάνεις; όχι μου λες τίποτα δεν πρέπει, αλλά ξέρεις και τι, δεν ήταν κακό βιβλίο και όχι δεν το μετανιώνω καθόλου, το πήρα πριν λίγες μέρες από τον @aytaeinaivivlia και είναι ωραία όταν τα βιβλία πάνε από χέρι σε χέρι ειδικά εάν το προηγούμενο χέρι, τους έχει φερθεί καλά όπως και έγινε, τι έλεγα όμως, νομίζω ξέχασα από πού ξεκίνησε το ριβιού και τώρα φοβάμαι θα σας δυσαρεστήσω και δεν θα δώσετε στο ντεμπούτο του βεργέτη μια ευκαιρία και πιστεύω στις ευκαιρίες και στις πρώτες και στις τελευταίες, είναι ωραία να τις βλέπεις να καίγονται σαν χαρτί στο τζάκι τα χριστούγεννα, αλλά όπως ξεκίνησα να λέω πριν καταλήξω έτσι άτοπα στα χριστούγεννα, ενώ πλησιάζει πάσχα, πρόκειται για τον μονόλογο ενός που μιλάει στη γυναίκα του και όλα τα θυμάται, την αριστερά, την φιλία που αναπτύσσει το ψέμα και η αλήθεια, τα παραπάνω τσιγάρα και ποτάκια του, τις ταινίες, τις μουσικές, το σεξ και πριν το καταλάβεις λέει για μια σένια γάτα να πίνει ουισκάκι σε ένα μπαρ, δίπλα σε μέλισσες που πίνουν μόνο βιολογικά και εγώ σκέφτηκα τον γάτο από το down in mexico κάτι που μου θύμισε τον ταραντίνο και μετά σερί όσους έχω δει ταραντίνο παρέα και όντως είναι περίεργο να μην βάζεις ούτε μια τελεία, σαν να βουλιάζεις στο νερό, αλλά εξαρτάται υποθέτω, ίσως ο ήρωάς μας ξεμένει από χρόνο και ίσως δεν μπορεί να διαθέσει ούτε λίγο για τελείες, πρέπει να της τα πει όλα, μονορούφι πριν
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
Leave a Reply