Ο Παράμεσος της Ογκάουα είναι σαν αυτά τα απογεύματα που βαραίνουν τα βλέφαρα και νιώθεις να συμπαθείς τον εαυτό σου λίγο παραπάνω απ’ ότι συνήθως. Λες φαινομενικά αθώα: «Είκοσι λεπτάκια μόνο» και οραματίζεσαι την όλη δράση, παραγωγικότητα και ευκρίνεια μυαλού που θα σε διέπουν όταν ξυπνήσεις. Για την ακρίβεια σε συνεπαίρνει η αυστηρότητα του προγράμματος που χτίζεις: άρτιες ιδεοψυχαναγκαστικές λίστες και πολυποίκιλες υποχρεώσεις που θα εξουδετερώσεις αφού έχεις πάρει αυτό που τελικά χρειαζόσουν: Μόνο είκοσι λεπτάκια ύπνου, power nap και έτοιμη για πόλεμο. Τελικά όμως δεν πάει έτσι, σωστά; Ξυπνάς δύο ή τρεις ώρες μετά, έχεις στραβοκοιμηθεί, δεν γυρνάει ο αυχένας σου, σε τραβάει η μέση σου, έχει μουδιάσει το χέρι σου και έτσι όπως το πλάκωσες. Δεν θα κάνεις τίποτα απ’ όσα σχεδίαζες, αντί αυτών θα παρασιτείς μέχρι αργά στο ίντερνετ.
Ο Παράμεσος είναι σαν ένα αλλόκοτο, περίεργο φετιχιστικό όνειρο από την Ανατολή, με ευφορικό άρωμα. Πρόκειται για ένα μυστηριώδες εργαστήριο για την λειτουργία του οποίου είναι υπεύθυνος ο κύριος Ντεσιμάρου. Θέλει μια administrative assistant και όπως πάντα αυτή η εργασία απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα λένε στην αρχή. Το εικοσάχρονο κορίτσι υποτίθεται πως θα μαζεύει τα μυστήρια δείγματα των αναμνήσεων και θα τα χώνει σε δοκιμαστικούς σωλήνες αλλά τελικά, πέφτει σε μια νωχελική υπνωτισμένη φαντασίωση από την οποία κρέμεται και ο αναγνώστης, αναμένοντας απαντήσεις. Θα αντισταθεί ή όχι; Τι αφορά όντως όμως; Πρόκειται για παιχνίδι εξουσίας; Για καχύποπτη δολοφονική πράξη που παίρνει τον χρόνο της; Για μια κοινωνία βαθιά πατριαρχική όπου ο γυναικείος εξευτελισμός και υποταγή είναι ερωτικές πράξεις;
Κλείνοντας τον Παράμεσο, δεν υπάρχει κάποια βεβαιότητα, μόνο παραπάνω υποθέσεις. Το μόνο βέβαιο είναι το θεατρικό στήσιμο όπου το συνολικό σύμπαν αφορά δύο χαρακτήρες μόνο και μερικούς κομπάρσους που φουντώνουν την ανησυχία και τους κακούς οιωνούς. Η επεξεργασία του χώρου και των αισθήσεων γίνεται με ανθρώπινα σύμβολα γύρω από την εξάρτηση και την υποτίμηση, αδιαφορώντας για τον ρεαλισμό και την δράση, λυρικά γραμμένο και ταγμένο στο άυλο και το υπερφυσικό.
Είμαι αποφασισμένη να βάλω περισσότερη Ιαπωνική λογοτεχνία στην ζωή μου και σίγουρα η Ογκάουα ήταν καλή επιλογή.
Leave a Reply