Χαίρομαι που οι ήρωες στο Πρωτόλειο νιώθουν εξάντληση από τους εαυτούς τους, που έχουν πάθει υπερκόπωση από τους χαρακτήρες τους. Μαντεύουν τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη και προλαβαίνουν τα χειρότερα. Τρομαχτικό το πόσο μοιάζουν στη γενιά μας, ε; Έτσι ακουγόμαστε παιδιά, εμείς που είμαστε μια ανάσα μακριά από τα τριάντα (καλά και οι λίγο πριν και οι λίγο μετά, πάμε πακέτο). Είμαστε ώρες ώρες πραγματικά ανυπόφοροι, εμείς και το λιωμένο αβοκάντο μας, οι γλυκές μας μονστέρες και σανσιβέριες, τα έντυπα παλιά τεύχη New Yorker, τα θαμπά πράσινα country μαγαζιά μας με neon από The Smiths, τα ειρωνικά μπλουζάκια που κλέψαμε από τους γονείς μας, τα οποία πλένουμε στους τριάντα χωρίς στύψιμο, μην τυχόν και φθαρούν υπερβολικά και αποτύχουμε να ψιθυρίσουμε εκκωφαντικά το πόσο ξεχωριστοί είμαστε.
Οι ήρωες είναι ενήμεροι για όλα τα δρώμενα και καλά διαβασμένοι για όλα τα προηγούμενα, με ειδίκευση στην ιστορία της τέχνης, βαριές μποέμικες βραδιές κουλτούρας, λέσχες σημαντικών βιβλίων, βίντατζ πόστερς, εθισμένοι στα ναρκωτικά, το ποτό και το σεξ, πάντα σε ετοιμότητα για φιλικές συγκρούσεις διάνοιας και όλοι τους, δυνατές πένες. Κάποιοι τώρα τελειώνουν το έργο τους, άλλοι έχουν δημοσιευτεί σε μικρά περιοδικά, περιφέρουν την Άποψή τους με μεθυσμένη χάρη. Ταλαντεύονται ανάμεσα στο να είναι πρώτη μούρη κοινωνικότητας και πολιτισμού, ή στο να ξεχαστούν σε κάποιο αγροτόσπιτο όπου μπορούν να συγγράψουν με την ησυχία τους. Τα πρωινά, γιατί τα απογεύματα έχουν μαθήματα οριγκάμι.
Μα το βιβλίο είναι πολύ καλό. Στην αρχή δήλωνα «Είναι σαν χαζό σενάριο για καμία ανεξάρτητη indie one season στο Νετφλιξ» και μέχρι το τέλος δήλωνα ενθουσιασμένη: «Είναι εξαιρετικό, σαν χαζό σενάριο για καμία ανεξάρτητη indie one season στο Νετφλιξ!».
Το Πρωτόλειο ας διαβαστεί, ειδικά από εμάς. Είναι άβολο, όσο άβολο είναι να βλέπεις τη φιγούρα σου σε ένα βίντεο ή να ακούς ηχογραφημένη τη φωνή σου. Δεν κατέχουμε το Άγιο δισκοπότηρο της πολιτισμικής κληρονομιάς μας, δεν είμαστε Θεοί, δεν έχουμε τις καλύτερες playlists στο Spotify, δεν καταπολεμήσαμε την καταπίεση, δεν τρομάξαμε τον καπιταλισμό και έφυγε, δεν κάνουμε τις καλύτερες vegan ομελέτες με άγρια μανιτάρια, δεν έχουμε το πιο μίνιμαλ και στιλάτο σπίτι, δεν είμαστε και οι πιο σωστοί μαχητές της ισότητας. Αλλά! Είμαστε καλύτεροι από τους προηγούμενους και αυτό είναι κάτι.
Θυμάμαι να γράφω χρόνια πολλά πριν, σε ένα εφηβικό μπλογκ, πως όταν μεγαλώσω το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι σε ένα τραπέζι με άλλους ενήλικες και οι γνώμη μου να είναι σεβαστή και ίσως και επιθυμητή. Για εμένα εκεί κερδίζει το Πρωτόλειο, στην ανάγκη τους για καθαρή σύνδεση χωρίς παράσιτα, στο να νιώσουν επιτέλους κάτι, στις θολές analog φωτογραφίες τους να υπάρχει το ανήκειν, έστω και μόνο για απόψε.
Leave a Reply