Η αριστερά από έναν Γάλλο καλλιτέχνη που γεννήθηκε το 1992 (shout out to my birthday year buddy), τον Ε. Λουί και η αριστερά από έναν Άγγλο καλλιτέχνη που γεννήθηκε το 1936, τον Κ. Λόουτς. Παρά τις διαφορετικές γενιές, ο διάλογός τους έχει απόλυτη αρμονία, προσεγγίζοντας με σεβασμό ο ένας τα βιώματα και έργο του άλλου, ακουμπώντας αυτά που σήμερα σκεφτόμαστε όλοι: Τη θέση μας στην εργασία από την πρώτη σταγόνα φιλοσοφίας του Λαφάργκ μέχρι το κόστος του να ανήκει κανείς σε ένα δυσκίνητο σωματείο. Προσεγγίζουν την ταξική βία, αναλύουν με ψυχραιμία τη στροφή πολλών λαϊκών στρωμάτων στην ακροδεξιά, και συζητούν για τον ιερό ρόλο της τέχνης στον εργατισμό, ταυτόχρονα με την αισθητική του πολιτικού αγώνα. Συνεχίζουν τον ατελείωτο διάλογο του κάθε Αγώνα, είτε ενάντια στον καπιταλισμό, είτε στην Αντρική κυριαρχία, είτε και στα δύο.
Καταφέρνουν κάτι εξαιρετικό: Χορεύουν χωρίς να πατάνε ο ένας τον άλλον. Ο Λουί ήταν αγέννητος σε πολλά απ’ όσα έχουν επηρεάσει τον Λόουτς, όπως οι μάχιμες κοινότητες των ανθρακωρύχων και ο Λόουτς δεν μπορεί να μαντέψει τον βίαιο εξοστρακισμό του Λουί από εργατικές κοινότητες εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του. Όμως συστήνονται, αναλύονται και ξεδιπλώνονται με κάθε χάρη, εκτίμηση και ηθική διαλόγου, χωρίς να έχουν καμία διάθεση να επικρατήσει η δικιά τους Αλήθεια, επιτρέποντας στην Αριστέρα να χωράει περισσότερες κοινότητες από μια, να κάνει χώρο για να χωρέσει όλους τους συμμαχητές που ανήκουν στην ίδια πλευρά.
Ακολουθεί αγαπημένο απόσπασμα από τον Λουί:
«Η Τόνι Μόρισον γράφοντας για τους μαύρους ή ο Εμίλ Ζολά γράφοντας για τους φτωχούς, στην πραγματικότητα επιτέθηκαν στην τέχνη και στη λογοτεχνία, επιτέθηκαν στον ορισμό της λογοτεχνίας που κυριαρχούσε τη στιγμή που έγραφαν. Μιλάμε πάντοτε γι’ αυτούς ως σημαντικές μορφές στην ιστορία της λογοτεχνίας, οι ίδιοι όμως έγραψαν επίσης εναντίον της λογοτεχνίας – παρότι είχαν πρότυπα και πηγές έμπνευσης μέσα στο λογοτεχνικό πεδίο, ο Ζολά τον Βικτόρ Ουγκό και η Τόνι Μόρισον τη Ζόρα Νηλ Χέρστον. Η τέχνη δημιουργείται υπό μια συνθήκη οργής εναντίον της τέχνης, και όχι όταν χρησιμεύει απλώς ως ένα ακόμη μέσο που ικανοποιεί την αυταρέσκεια των κυρίαρχων τάξεων».
Leave a Reply