-Ας αρραβωνιαστούμε λοιπόν, αν θεωρείτε ότι θα ήταν ωφέλιμο.– Θα φορέσετε όμως καινούρια γραβάτα;– Βεβαίως. Δεν ξεχνάω ποτέ τα σημαντικά. Και θα αγοράσω και ένα μπαστούνι. Θα είμαι καθώς πρέπει. Θα με γνωρίσετε στις φίλες σας.– Αρκεί να μη βρέχει όλο το καλοκαίρι!– Όσο περιμένουμε, καλό θα ήταν, πιστέψτε με, να αλλάξουμε αποβάθρα. Εξάλλου θα… Continue reading
Υπάρχει ένας κοινός Θεός, τον οποίο όλοι μοιραζόμαστε. Η Γη. Είναι ένας Θεός άλλοτε μεγαλόψυχος και άλλοτε θυμωμένος, πλημμυρισμένος, ξερός, γόνιμος, άγονος. Το Ο Κιμπογκό ανέβηκε στον ουρανό είναι ένα παραμύθι που εμείς ρίχνουμε πάνω του τα δυτικά μας μάτια και μετά από λίγο μας καταπίνει η ξηρασία που μοιάζει να μην τελειώνει, μαζί και… Continue reading
Γ.Φ. 1846: «Οκτώ ημέρες έχουν περάσει από την όμορφη βόλτα μας στο δάσος της Βουλώνης. Τι άβυσσος από εκείνη την ημέρα! Αυτές οι θαυμάσιες ώρες, που πιθανόν για τους άλλους να κύλησαν σαν τις προηγούμενες και τις επόμενες, για μας ωστόσο ήταν μια λαμπερή στιγμή που η αντανάκλαση της θα φωτίζει πάντα την καρδιά μας.… Continue reading
«Α! Ορίστε, λοιπόν, κάντε το! Τι έχω να κάνω άραγε σ’ αυτόν τον κόσμο; Οι άλλοι πασχίζουν για πλούτη, δόξα, εξουσία! Εγώ δεν έχω επάγγελμα, εσείς είστε η αποκλειστική μου ασχολία, όλη μου η περιουσία, ο σκοπός, το κέντρο της ύπαρξής μου, των σκέψεών μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσάς, όπως δεν μπορώ να… Continue reading
Επειδή είμαι συχνά κλεισμένη στο καβούκι μου, επιβάλω στον εαυτό μου να κάνω μερικά ανοίγματα στο άγνωστο της λογοτεχνίας – για το καλό μου. Μάλιστα έτσι ξεκίνησα να διαβάζω σαν παιδί – έτυχε. Θυμάμαι ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία που επέλεξα ήταν μόνο και μόνο για το εντυπωσιακό του εξώφυλλο. Το συγκεκριμένο το χάζεψα… Continue reading
Μέχρι την μέση ήταν αρκετά απλά τα πράγματα: Ένας ηλικιωμένος, κυνικός και οξύθυμος πρώην καθηγητής Φιλοσοφίας, την πατάει και ένα κατά τα άλλα όμορφο πρωινό Κυριακής, κλειδώνεται έξω από το σπίτι του. Το έχετε πάθει ποτέ; Η εμπειρία μου, μου λέει πως ένα τέτοιο περιστατικό ταρακουνάει συθέμελα τον Homo sapiens sapiens. Έχω δει αγαπημένο πρόσωπο… Continue reading
I liked the illustrations. Thats about it tho. The artsy vibe of the series of vignettes is cute for a coffee table, but the text is narrow-minded, too tiny to accommodate the possibilities and diffrent types of love. Maybe the problem is not that I would like more words, maybe I expected something more magnanimous… Continue reading
Πάντα μου φαινόταν συναρπαστικά αλλόκοτο το πώς δύο άγνωστοι καταλήγουν εραστές. Συχνά είναι τόσο σύντομο το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις δύο κατά τα φαινόμενα μακρινές θέσεις ‘ξένος’ και ‘εραστής’, που σίγουρα είναι μια συναρπαστική σκέψη, το τι τους σπρώχνει κοντά, περί τίνος πρόκειται το μεταξύ τους και από πού πηγάζει αυτή η έλξη. Το σημείο… Continue reading
Δεν είναι λογοτεχνικό διαμάντι, αλλά είναι σίγουρα διαμάντι. Με τον τρόπο που είναι και ο Εντουάρ Λουί. Διαβάζουμε για να μάθουμε, για να θυμόμαστε, για να γυμνάσουμε το συλλογικό όργανο της μνήμης, της οργής, της θλίψης μας. Είναι όντως ένα γεγονός, αλλά δεν μπορεί να απέχει από τις λογοτεχνικές περιγραφές, μιας και είναι ένα φορτισμένο… Continue reading
“Οι έντεκα χιλιάδες βέργες” θεωρείται ένα κλασικό έργο ερωτικής λογοτεχνίας και με μια πρώτη ματιά δεν είναι κατώτερο από τα έργα του Ντε Σαντ. Ο Απολλιναίρ είναι σίγουρα διαχρονικός, όσα γράφει θα μπορούσα να τα δω γραμμένα και σήμερα και πιθανότατα να σοκάρει περισσότερο με ένα κείμενο του 1907, παρά με κάτι καινούριο, όπως τα… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
