«Η Μπλανς πήγαινε από τον έναν στον άλλο, σαν βάρκα ανάμεσα σε δύο όχθες, συνεχίζοντας να θεωρεί τον Λουί όπως τον θεωρούσε πάντα, κομμάτι μιας οικογένειας που δεν βασιζόταν στο αίμα αλλά σε μια τραγωδία.» Το πρώτο μικρό κεφάλαιο είναι αποκαλυπτικό: από τη μια περιγράφεται η σφαγή του γουρουνιού στον Παράδεισο, τη γαλλική επαρχεία, και… Continue reading
Ο Αντρέ Γκορζ γράφει κάπως περήφανα πως ο Ζαν Ντανιέλ είχε σχολιάσει τον Αντρέ και την Ντορίν με τον εξής τρόπο: «προσηλωμένοι με εμμονή ο ένας στον άλλο». Φαίνεται πως επένδυσε ο Αντρέ σε αυτή την τοποθέτηση και αποφάσισε η έξοδός του από τη ζωή να γίνει ταυτόχρονα με την έξοδο της Ντορίν. Ο Μιχάλης… Continue reading
Τι μπερδεμένο όνειρο. Το διάβασα αρκετές φορές προκειμένου να μου επιτρέψω να νιώσω λίγο ανόητη που δεν το κατάλαβα. Αλλά μάλλον κάποια στιγμή ερχόμαστε στην αποδοχή πως πολλά λογοτεχνικά βιβλία γράφτηκαν ως σκηνές, ως ποίηση. Η Ντυράς περιγράφει ωμές πράξεις όπως θα περιέγραφε κανείς τις κινήσεις ενός λουλουδιού. Από τη μια είναι συγκινητικό, από την… Continue reading
«Το πρώτο που σκέφτηκα ακούγοντας όνομα Μπαλζάκ ήταν πώς πως το όνομα αυτό ταίριαζε απόλυτα σε στραγγαλιστή παιδιών» Δεν νομίζω πως οι ιστορίες τέτοιου τύπου φιλοδοξούν να αγγίξουν καινούριος λογοτεχνικούς ορίζοντες ή καν ψηλούς. Μάλλον στοχεύουν στο να θυμίσουν σε όσους ενδιαφέρονται να νοσταλγήσουν και ταυτόχρονα να διασώσουν το χαριτωμένο μπέρδεμα των παιδιών όταν η… Continue reading
Ο θάνατος του πατέρα του, φέρνει τον ώριμο πια Εριμπόν πίσω στη Ρενς, όπου και μας ταξιδεύει στην παιδική και εφηβική ζωή του. Μια αυτοβιογραφική ανάλυση που θα είναι σημείο αναφοράς στο μέλλον μας, ξεκινάει με τον νεαρό να πηδάει πάνω από τα εμπόδια, να διαχωρίζεται και να δραπετεύει από ένα προκαθορισμένο μέλλον. Μια από… Continue reading
«Έχω εισχωρήσει στο σύμπαν. Δε μ’ ενδιαφέρει τίποτα, αφού μπορώ ν’ αντέξω τη δυστυχία της ζωής μου και να γευθώ το καλό. Μακάρι ό,τι αγαπώ να διαερκέσει πιο πολύ από μένα!» Σοβαρά δεσμευμένη πλέον με τις επιστολές, συναντήθηκα με το Ημερολόγιο της καρδιάς της Σάνδη.Το «αποσπάσματα από προσωπικές αναμνήσεις» το 1833 είναι πλαισιωμένο με αόρατα… Continue reading
«Στο τέλος της νύχτας, οι μεμβράνες των τυμπάνων έχουν λεκιάσει με αίμα. Από το πολύ χτύπημα τα χέρια πληγώνονται και ματώνουν. Κι όμως είναι χέρια πολύ σκληρά, χέρια δουλευταράδων» Μάλλον ένα βιβλίο που δεν θα του ταίριαζε να έχει κάποια κριτική με συγκεκριμένη δομή, άρα μπορώ να παραθέσω κάποια λίγα, σκόρπια: Λείπει η μαντλέν, αλλά… Continue reading
«Ξαφνικά μέσα στο δωμάτιο ξεπήδησε ένα πελώριο μαύρο πουλί. Χτυπιόταν, έπεφτε πάνω στους τοίχους, αναποδογύριζε με τα φτερά του τα έπιπλα, τα αντικείμενα, λαβωνόταν.. Όχι πουλί, νυχτερίδα!» Κάποιοι από εσάς θα ξέρετε τη λογοτεχνική μανία να πηδάς σαν τον κούνελο της Αλίκης από το ένα συγγραφικό δαιμόνιο στο άλλο. Εδώ τα πράγματα εξελίχθηκαν ως εξής:… Continue reading
«Πράγματι, δεν υπήρχε από τη μεριά της κυρίας ντε Παρν κανένα ίχνος αυστηρότητας ή αντίστασης. Αναλογίστηκε ωστόσο ότι, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει μια ελαφριά υποψία φιλαρέσκειας. Υπάρχουν πανέμορφες γυναίκες ανά τον κόσμο που αφήνουν να τους φιλήσουν το χέρι, όπως ο Πάπας αφήνει να του φιλήσουν το σανδάλι: είναι… Continue reading
«Ο καιρός των ονείρων, δυστυχώς, πέρασε πια για εμένα. Τι θέλατε να γίνει!» Οι πρώτες σελίδες με πετούσαν μακριά· σκέφτηκα πως ανέπτυξα κάποια αλλεργία στις αναλύσεις των Γάλλων, αλλά κάπου στη σελίδα εβδομήντα, αυτή η παγωμένη καρδιά ξεκίνησε να χτυπάει μέσα από το λογοτεχνικό στηθοσκόπιο του Μπαλζάκ. Μα το κλαδευτήρι του πατέρα μου! Η Ευγενία,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
