Είναι ο Χέρμαν Μέλβιλ ο σπουδαιότερος συγγραφέας; Ο Μέλβιλ θαλασσογραφεί μέσα στο στοιχείο του· αλμύρα, ατελείωτο μπλε και καράβια, καθώς μας αφήνει με το τελευταίο του έργο, το οποίο θεωρούσε ημιτελές. Πρόκειται για το ‘Μπίλλυ Μπαντ’, τον εντυπωσιακά όμορφο ναύτη, ο οποίος στρατολογείται σε ένα αγγλικό πολεμικό πλοίο στο τέλος της Γαλλικής Επανάστασης. Προσωπικά, το… Continue reading
Αρχικά ξέρουμε πως οι περιγραφές είναι απόμακρες και στεγνές, όπως άλλωστε είναι και η περίεργη Λιζ, κάτι που καταλαβαίνουμε πως δεν έχει να κάνει με έλλειψη ταλέντου, γιατί σε σημεία που η Λιζ απουσιάζει και η Σπαρκ γράφει για κάτι άλλο, πχ όταν περιγράφει ένα φόρεμα, ή τα ιδιότυπα σχέδια μιας μάρκας καλσόν, η συγγραφέας… Continue reading
Χαίρομαι που οι ήρωες στο Πρωτόλειο νιώθουν εξάντληση από τους εαυτούς τους, που έχουν πάθει υπερκόπωση από τους χαρακτήρες τους. Μαντεύουν τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη και προλαβαίνουν τα χειρότερα. Τρομαχτικό το πόσο μοιάζουν στη γενιά μας, ε; Έτσι ακουγόμαστε παιδιά, εμείς που είμαστε μια ανάσα μακριά από τα τριάντα (καλά και οι λίγο πριν και… Continue reading
Το κλασικό Walden, γράφτηκε από έναν απόφοιτο του Χάρβαντ, τον συγγραφέα και φιλόσοφο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ο οποίος αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ανέσεις της πόλης και να ζήσει στις όχθες της λίμνης Walden στη Μασαχουσέτη. Το έγραψε όταν ήταν λίγους μήνες μεγαλύτερος από την ηλικία που είμαι τώρα, οπότε ένιωσα λίγο ακόμα πιο κοντά του.… Continue reading
Το κλασικό Walden, γράφτηκε από έναν απόφοιτο του Χάρβαντ, τον συγγραφέα και φιλόσοφο Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ο οποίος αποφάσισε να εγκαταλείψει τις ανέσεις της πόλης και να ζήσει στις όχθες της λίμνης Walden στη Μασαχουσέτη. Το έγραψε όταν ήταν λίγους μήνες μεγαλύτερος από την ηλικία που είμαι τώρα, οπότε ένιωσα λίγο ακόμα πιο κοντά του.… Continue reading
Πλέον ο Sedaris είναι παλιοσειρούλα, και θα προσπαθήσω να μαζέψω όλα τα βιβλία του διότι είμαι σίγουρη πως είναι από αυτά που θα ξαναδιαβάσω. Πάμε από την αρχή: Ο David είναι χαρισματικός, χωρίς καμία πίστη, αυτοσαρκαζόμενος μέχρι δακρύων και αναλυτικός με μια παιδική ευθύτητα που αφοπλίζει. Μόνο αυτός μπορεί να μιλάει για οικογενειακά δράματα, όπως… Continue reading
Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα «Στα χρόνια του κορονοϊούο μπαμπάς σου» Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω. Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την… Continue reading
Ο Στόουνερ είναι στα καλύτερα, εάν όχι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος. Ή στην ζωή μου, δεν ξέρω. Τον Ιούνιο, μου το δώρισε η φίλη μου η Αγγελική και ήδη ήξερα πως θα το διαβάσω αργότερα· δεν είναι και εύκολο να πιάσεις ένα ογκώδες ανάγνωσμα και να το πηγαινοφέρνεις μέσα στα λεωφορεία που αφήνεις… Continue reading
Ένα χαρούμενο, περίεργο βιβλίο, που πήρα το καλοκαίρι σε μια έξαρση βιβλιοαγορών, θεωρώντας πως θα διαβάζω κάθε μέρα και από ένα (χα!). Τελικώς διαβάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του στην πτήση Αθήνα – Παρίσι, με θέα τις χιονισμένες Άλπεις μασουλώντας μέτριο γεύμα γνωστής αεροπορικής. Ο Φελίπε Αλφάου έγραψε στα Αγγλικά ένα ισπανικό έργο, το οποίο αποτελείται… Continue reading
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ. Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
