Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ.
Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο πίσω, σε κάτι βιωματικό: Στο 2010, όπου στα δεκαοκτώ μου είχα μια ελιτιστική μανία με τους κλασικούς και την φιλοσοφία. Κάθε φορά που διάβαζα Καντ το μυαλό μου μύριζε καμένο λάστιχο, προσπαθώντας να συλλάβω τις ανθρώπινες αισθήσεις, τον κόσμο και την φαινομενολογική πραγματικότητα. Δεν έχανα ευκαιρία να ρωτήσω «πως θα περιέγραφες τον Ήλιο εάν δεν είχες καμία αίσθηση;» προκειμένου να πιστοποιήσω μέσα από τον ιερό Άλλο, πως είμαι ζωντανή, πως είμαι ο καπηλευμένος ήλιος, μέσα από καθρέπτες, οι οποίοι μπορούσαν μόνο να με μιμηθούν και όχι να πιστοποιήσουν πως υπάρχω και με την σειρά τους να μου βεβαιώσουν πως υπάρχουν και εκείνοι, πως υπάρχει η πραγματικότητα όπως την καταλαβαίνω.
Αυτό το παιχνίδι ψευδαισθήσεων μπορεί να είναι ένα μαγικό μουσικό κουτί μέσα στο οποίο μπορούμε να ζούμε όλη μας την ζωή και εάν έχει μουσική της αρεσκείας μας, γιατί όχι; Ο κατασκευασμένος μας χώρος άλλωστε είναι κάτι ασφαλές, που πάει το μυαλό μας να παίξει σαν μια βιολογική προσπάθεια να μας κρατήσει στην ζωή, βάση των ρυθμίσεών μας, αλλά με μια μέθοδο που αναγκαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε ως μεταφυσική, διότι αυτό το μεγαλείο δεν μπορεί να πάρει τον ίδιο κώδικα από όλους μας. Το τραύμα και οι εμμονές μας διαφέρουν. Ταυτίζονται, αλλά σαν παράλληλες γραμμές αίματος δεν ακουμπάνε πουθενά.
Διαβάζοντας Όστερ, μου ήρθαν όλα αυτά πίσω, τα ίδια λόγια που διάβαζα τότε, μιας και ο συγγραφέας είναι σε συγχρονισμό του εαυτού του: Δημιουργεί έναν ήρωα καθρέπτη, να παίξει τον ρόλο κάποιου που έχει εξαφανιστεί, μιλώντας για Καντ: «Τα πράγματα που βλέπουμε δεν είναι καθ’ εαυτά εκείνο που βλέπουμε.. ώστε, εάν απαλείφαμε το υποκείμενό μας ή την υποκειμενική μορφή των αισθήσεών μας, όλες οι ιδιότητες, όλες οι σχέσεις των αντικειμένων στον χώρο και τον χρόνο, ακόμα και ο ίδιος ο χρόνος, θα εξαφανίζονταν».
Leave a Reply