Χαίρομαι που οι ήρωες στο Πρωτόλειο νιώθουν εξάντληση από τους εαυτούς τους, που έχουν πάθει υπερκόπωση από τους χαρακτήρες τους. Μαντεύουν τη δυσαρέσκεια του αναγνώστη και προλαβαίνουν τα χειρότερα. Τρομαχτικό το πόσο μοιάζουν στη γενιά μας, ε; Έτσι ακουγόμαστε παιδιά, εμείς που είμαστε μια ανάσα μακριά από τα τριάντα (καλά και οι λίγο πριν και… Continue reading
«Γαμώτο μου, δεν θα με αφήσετε να είμαι χαρούμενη ούτε μια φορά σε αυτή την κωλοζωή!! Γιατί δεν έχω το δικαίωμα να είμαι χαρούμενη;» Πρόκειται για τον αγώνα και την μεταμόρφωση της Μονίκ, της μητέρας του Édouard Louis, προς την ευτυχία. Μετά από δύο κακοποιητικούς γάμους, πέντε παιδιά, φτώχεια, δυστυχία και μοναξιά, έσπρωξε δυνατά και… Continue reading
Πέρυσι, στην αρχή του έτους είχα πιάσει το ‘Γράμμα στον πατέρα’ του Κάφκα, και μετά ακολούθησε το ‘On Earth We’re Briefly Gorgeous’ του Vuong. Τώρα κρατάω αυτό εδώ το βιβλιαράκι, με πόνο και ταραχή σε σημεία. Πως γίνεται 70 σελιδούλες να το κάνουν αυτό; Με γενναιότητα. Πως αλλιώς να περιγράψω όσους πιάνουν χαρτί και μολύβι,… Continue reading
Νομίζω πως δεν ξέρω κάποιον που ανήκει στον κλάδο της ψυχικής υγείας και δεν πέρασε μια φάση Λακάν. Είτε έρωτα, είτε αντιπάθειας, συχνά και τα δύο. Τέτοιου τύπου σύμβολα, πολλές φορές είναι πιο δυνατά από το ίδιο το υποκείμενο (ζέσταμα). Είναι ενδιαφέρον, είναι αμφιλεγόμενος, είναι ιδιαίτερος, είναι σέξι και πιο συχνά απ’ όλα είναι ακατανόητος… Continue reading
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό dark έργο από την Αλέξια Οθωναίου, με την περιγραφή μιας αστυνομικής ιστορίας, μια χρονιά μετά τον ματωμένο και πύρινο Δεκέμβρη του 2008, που έχουμε ζήσει και θυμόμαστε.Η ιστορία νομίζω πως θα είχε ενδιαφέρον εάν ήταν πιο μεγάλη, αλλά το σχέδιο είναι όπως πάντα φανταστικό. Δεν λέω άλλα γιατί είναι μικρούλι και… Continue reading
Πλέον ο Sedaris είναι παλιοσειρούλα, και θα προσπαθήσω να μαζέψω όλα τα βιβλία του διότι είμαι σίγουρη πως είναι από αυτά που θα ξαναδιαβάσω. Πάμε από την αρχή: Ο David είναι χαρισματικός, χωρίς καμία πίστη, αυτοσαρκαζόμενος μέχρι δακρύων και αναλυτικός με μια παιδική ευθύτητα που αφοπλίζει. Μόνο αυτός μπορεί να μιλάει για οικογενειακά δράματα, όπως… Continue reading
Αυτό το βιβλίο πόζαρε στον Σηκουάνα, στο τρένο από Παρίσι για Ρουέν. Διαβάστηκε εκεί λίγο, θα ήταν δεν θα ήταν τριάντα ή σαράντα σελίδες. Μετά διαβάστηκε πιο γενναία στα παπλώματα ενός Ρώσου στην Ρουέν, με ένα γλειφιτζούρι κοκα κολα, δώρο από ένα εστιατόριο (εξαιρετική κίνηση). Μετά λίγο ακόμα στην πτήση Παρίσι Αθήνα και κάπου μεταξύ… Continue reading
Τον Έτγκαρ Κέρετ μου τον σύστησε η ταινία Wristcutters: A Love Story την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν εξαιτίας ρομαντικής εγκατάλειψης. Καλά, μπορούν να την δουν και άλλοι υποθέτω. Το Επτά χρόνια Ευτυχίας είναι μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ανθολογία από προσωπικές στιγμές του συγγραφέα στο σύγχρονο Ισραήλ. Ακολουθούμε τον… Continue reading
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ. Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο… Continue reading
Χθες που καθόμουν με έναν φίλο, μου το διάβασε.(Τέτοιους φίλους θέλουμε)Με ρώτησε εάν έχω φάει(Νόμιζα ήθελε να παραγγείλουμε)Ναι ρε, λίγο πριν έρθω(Μετά κατάλαβα τι εννοούσε)Κλασικός Πόλανικ(να μετανιώνεις που έφαγες πριν διαβάσεις– ή ακούσεις στην δικιά μου περίπτωση) Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
