Πέρυσι, στην αρχή του έτους είχα πιάσει το ‘Γράμμα στον πατέρα’ του Κάφκα, και μετά ακολούθησε το ‘On Earth We’re Briefly Gorgeous’ του Vuong. Τώρα κρατάω αυτό εδώ το βιβλιαράκι, με πόνο και ταραχή σε σημεία.
Πως γίνεται 70 σελιδούλες να το κάνουν αυτό; Με γενναιότητα. Πως αλλιώς να περιγράψω όσους πιάνουν χαρτί και μολύβι, στυλό, σινική μελάνη, πληκτρολόγιο και αποφασίζουν να γράψουν μια επιστολή στους γονείς, σε έναν από τους δύο, και στους δύο; Τόσα κοινά που έχουν αυτά τα έργα και συνάμα τεράστια απόσταση, μιας και κάθε σχέση είναι ξεχωριστή, μοναδική. Ο Édouard Louis, ταλαντούχος, παρατηρητικός, έξυπνος και τρυφερός, μας δίνει να διαβάσουμε ό,τι πιο προσωπικό μπορεί να γράψει ένα παιδί. Μας γράφει για όλα αυτά που συνυπάρχουν και συγκρούονται, μας δίνει και τις δικές του υποθέσεις και ερμηνείες και συμφωνούμε μαζί του, γιατί πως θα μπορούσαμε αλλιώς;
Αφοπλιστικά συγκινητικό και κάπως ελπιδοφόρο για τις μεταξύ σχέσεις γονέων και lgbtq παιδιών, ή έστω για τα lgbtq παιδιά που έχουν πλέον το προνόμιο μιας επεξεργασίας που οι περασμένες γενιές δεν είχαν, παιδιά που χάθηκαν με την βεβαιότητα του ελαττωματικού.
Ο Louis πιάνει το κουβάρι και το σπρώχνει, τον βλέπουμε ευάλωτο μέσα σε ξεχωριστές σκηνές της παιδικής του ηλικίας μέχρι το σήμερα και εμπεριέχει τα πάντα: Δύναμη, περιέργεια, οξυδέρκεια, αλλά θα επιμείνω στην γενναιότητα.
Leave a Reply