Νομίζω πως δεν ξέρω κάποιον που ανήκει στον κλάδο της ψυχικής υγείας και δεν πέρασε μια φάση Λακάν. Είτε έρωτα, είτε αντιπάθειας, συχνά και τα δύο. Τέτοιου τύπου σύμβολα, πολλές φορές είναι πιο δυνατά από το ίδιο το υποκείμενο (ζέσταμα).
Είναι ενδιαφέρον, είναι αμφιλεγόμενος, είναι ιδιαίτερος, είναι σέξι και πιο συχνά απ’ όλα είναι ακατανόητος (εξού και το σέξι). Οι ίντριγκες στο Παρίσι, οι διαλέξεις, οι δημοσιεύσεις, οι φοιτητές, όλο το gossip που τον ακολουθεί, σε συνδυασμό με το δύσβατο έργο του, προκαλεί την ανάγκη να επιστρέφει κανείς (εγώ είμαι ο κανείς), ξανά και ξανά προς εκστρατεία κατάκτησης. Δηλαδή κατανόησης σε ένα μεγαλύτερο ποσοστό από πριν. Εκεί έχω καταλήξει: Δεν υπάρχει λόγος απογοήτευσης, η δουλειά κάποιων στοχαστών έχει πάτημα στο μυαλό του αναγνώστη ανάλογα με την κατάσταση του αναγνώστη. Για παράδειγμα, θα έβγαζε περισσότερο νόημα εάν έπαιρνα ναρκωτικά ένα δίωρο πριν; Ίσως.
Στην προκείμενη περίπτωση, τα εύσημα (και τα ναρκωτικά), πάνε στον Homer που μας στρώνει το ατελείωτο ταξίδι εάν όχι με ροδοπέταλα, έστω με ένα λιθόστρωτο μονοπατάκι προς το φαντασιακό, το συμβολικό, την θεωρία του φαλλού του Φρόυντ αλά Λακάν και άλλα υπέροχα πράγματα που εμμονικά κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε και διαβάζουμε. Είναι ένα σύντομο βιβλίο, διότι ποτέ η κατανόηση δεν αφορούσε την ατελείωτη ανάλυση. Ακόμα, έχει εξαιρετική βιβλιογραφία, την οποία έχω κατακλέψει και σκοπεύω να τσεκάρω σιγά – σιγά.
Μέσα λοιπόν, υπάρχουν φοβερές εκπλήξεις: Επεξήγηση του σημαίνον και σημαινόμενου μέσω γλωσσολογικών εργαλείων όπως τα δίνει ο Σωσσύρ, Γιάκομπσον και άλλοι, επεξήγηση της ανάλυσης τους Λακάν ανάμεσα στο φαντασιακό και συμβολικό, όπως ο Λακάν ερμήνευσε μέσα από μια ιστορία του Πόε, τα σημεία τριβής (χα!), Φρόυντ – Λακάν στο οιδιπόδειο αλλά και αρκετή κριτική, φεμινισμός και κινηματογράφος. Φεμινισμός, ψυχανάλυση και κινηματογράφος; SOLD.
Διάβαζα κάθε μέρα και από λίγο και νομίζω κάλυψα πολλά κενά ή ακόμα καλύτερα τοποθετήθηκαν μέσα μου κάποια πράγματα πιο σωστά, όπως η θεωρία του καθρέπτη, την οποία εσφαλμένα θεωρούσα πως είχα κατανοήσει. Αχ, τα πράγματα που εσφαλμένα νομίζουμε πως ξέρουμε.
Ρίσκο: Σοβαρό ενδεχόμενο κάποιος να αμφισβητήσει την ύπαρξή του, γι’ αυτό και διαβάζεται με κλασική μουσική και ίσως να τραβάει λευκό κρασάκι.
Leave a Reply