Αυτό το βιβλίο πόζαρε στον Σηκουάνα, στο τρένο από Παρίσι για Ρουέν. Διαβάστηκε εκεί λίγο, θα ήταν δεν θα ήταν τριάντα ή σαράντα σελίδες. Μετά διαβάστηκε πιο γενναία στα παπλώματα ενός Ρώσου στην Ρουέν, με ένα γλειφιτζούρι κοκα κολα, δώρο από ένα εστιατόριο (εξαιρετική κίνηση). Μετά λίγο ακόμα στην πτήση Παρίσι Αθήνα και κάπου μεταξύ Μαρούσι και Παιανία τελείωσε, με δάκρυα στα μάτια, πριν τις εννιά το πρωί. Κανονικά, θα… Continue reading
Την πρώτη φορά που το διάβασα, ήμουν πολύ θυμωμένη – εδώ που τα λέμε, ακόμα είμαι. Το είχε πει και ο Allen, γνωστός μπουρδολόγος «Sylvia Plath. Interesting poetess whose tragic suicide was misinterpreted as romantic by the college-girl mentality». Παράλογο δεν είναι να είναι κανείς θυμωμένος με τον Χιούζ ή να λατρεύει την Πλαθ σαν να τους ήξερε; Δεν ήμασταν στο πάρτι του λογοτεχνικού κύκλου του περιοδικού St. Botolph’s Review,… Continue reading
Ένα χαρούμενο, περίεργο βιβλίο, που πήρα το καλοκαίρι σε μια έξαρση βιβλιοαγορών, θεωρώντας πως θα διαβάζω κάθε μέρα και από ένα (χα!). Τελικώς διαβάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του στην πτήση Αθήνα – Παρίσι, με θέα τις χιονισμένες Άλπεις μασουλώντας μέτριο γεύμα γνωστής αεροπορικής. Ο Φελίπε Αλφάου έγραψε στα Αγγλικά ένα ισπανικό έργο, το οποίο αποτελείται από διάφορες ιστορίες στο Τολέδο. Το Καφενείο των Τρελών, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και… Continue reading
«Θα βάλω ένα αστέρι μόνο, καλά τι ίνσελ σκουπίδια διαβάζω». «Θα βάλω πέντε αστέρια, πω πω τι κοινωνικοπολιτική ματιά για την διαστροφή του δυτικού κόσμου». Έτσι πέρασαν αυτές οι εβδομάδες με τα «στοιχειώδη σωματίδια» του Houellebecq, με ατελείωτα layers, διότι ο καιρός είναι περίεργος και αυτό είναι ένα βιβλίο που ο καθένας θα το δει διαφορετικά: κυνικά, καταθλιπτικά, οργισμένα, απογοητευτικά, σε έξαρση. Όμως, τα χωράει όλα αυτά. Την ιστορία των… Continue reading
Τον Έτγκαρ Κέρετ μου τον σύστησε η ταινία Wristcutters: A Love Story την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν εξαιτίας ρομαντικής εγκατάλειψης. Καλά, μπορούν να την δουν και άλλοι υποθέτω. Το Επτά χρόνια Ευτυχίας είναι μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ανθολογία από προσωπικές στιγμές του συγγραφέα στο σύγχρονο Ισραήλ. Ακολουθούμε τον Κέρετ, κάτι που ας το παραδεχτούμε: Λατρεύουμε να κάνουμε. Ποιον να ακολουθήσουμε εάν όχι αυτόν… Continue reading
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ. Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο πίσω, σε κάτι βιωματικό: Στο 2010, όπου στα δεκαοκτώ μου είχα μια ελιτιστική μανία με… Continue reading
Χθες που καθόμουν με έναν φίλο, μου το διάβασε.(Τέτοιους φίλους θέλουμε)Με ρώτησε εάν έχω φάει(Νόμιζα ήθελε να παραγγείλουμε)Ναι ρε, λίγο πριν έρθω(Μετά κατάλαβα τι εννοούσε)Κλασικός Πόλανικ(να μετανιώνεις που έφαγες πριν διαβάσεις– ή ακούσεις στην δικιά μου περίπτωση) Continue reading
«Έχω όρεξη να παντρευτώ, να αυτοκτονήσω, ή να γραφτώ συνδρομητής στο illustration. Με άλλα λόγια να κάνω μια απεγνωσμένη κίνηση.» Όταν έπεσε «Ο Ξένος» στα χέρια μου κατάλαβα πως υπάρχουν κι άλλοι συγγραφείς – ψυχίατροι με υπαρξιακό άγχος και συναισθηματική διαύγεια εκτός από τον Ντοστογιέφσκι. Εάν δεν κάνω λάθος, το είχα πάρει από Πρωτοπορία στο πρώτο έτος της σχολής, προς αναζήτηση ταυτότητας. Μετά από αυτό, δεν διάβασα κάτι άλλο του… Continue reading
Το ανακάλυψα πριν μήνες και αποφάσισα να το πάρω στα ελληνικά. Μου άρεσε το εξώφυλλο (αυτά είναι τα κριτήριά μου παιδιά) και δεν το έβρισκα στα αγγλικά εδώ. Μετά διάβασα το ριβιού του queer poet Sam Albatros που έχω σε μεγάλη εκτίμηση και πρόσεξα πως προέτρεπε κατά της ελληνικής μετάφρασης. Πλέον δεν θυμάμαι τα λόγια του, αλλά μου έμεινε πως η λέξη «gorgeous» έχει queer δυναμική που η ελληνική μετάφραση… Continue reading
[Σκέφτηκα για πόσα πράγματα ήμουν ακόμα μικρή, κανείς όμως δεν σου ’λεγε πότε θα μεγάλωνες αρκετά. Και παρακάλεσα τον Θεό να μην πάρει το κουνέλι μου, να πάρει αν μπορούσε τον αδερφό μου τον Μάτις: «Αμήν»] Και ο παντοδύναμος Θεός, άκουσε την δεκάχρονη Τζάκετ και o Μάτις δεν επιστρέφει ποτέ από τον αγώνα παγοδρομίας. Το πένθος πέφτει βαρύ πάνω στην έντονη θρησκευόμενη οικογένεια, όπου κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν.… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
