[Σκέφτηκα για πόσα πράγματα ήμουν ακόμα μικρή, κανείς όμως δεν σου ’λεγε πότε θα μεγάλωνες αρκετά. Και παρακάλεσα τον Θεό να μην πάρει το κουνέλι μου, να πάρει αν μπορούσε τον αδερφό μου τον Μάτις: «Αμήν»]
Και ο παντοδύναμος Θεός, άκουσε την δεκάχρονη Τζάκετ και o Μάτις δεν επιστρέφει ποτέ από τον αγώνα παγοδρομίας. Το πένθος πέφτει βαρύ πάνω στην έντονη θρησκευόμενη οικογένεια, όπου κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν. Σε έναν κόσμο χωρίς ψυχολόγους κυριαρχούν δύο βιβλία: η βίβλος και ένας τόμος ζωολογίας και τίποτα από τα δύο δεν μπόρεσε να ανακουφίσει, καθοδηγήσει και ξανά συναρμολογήσει την οικογένεια. Οι ήρωες πενθούν, αλλά χώρια: Πατέρας χωμένος στην κοπριά και σε νεκρές αγελάδες, μητέρα σχεδόν εκτός σώματος με αφάγωτα φαγητά και τα παιδιά να εξερευνούν τον θάνατο και την σεξουαλικότητα, ταυτόχρονα, ωμά και ψυχοπαθολογικά. Κατασκοπεύουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια της ενοχικής Τζάκετ, κουμπωμένη μέχρι το πηγούνι. Τα κρατάει όλα και περιβάλλεται από εκατό στρώσεις πανοπλίας και απόστασης, καθώς κάθε φορά που δίνει το χέρι, βρίσκεται αντιμέτωπη με το πένθος κάποιου άλλου. Οι κακοί οιωνοί έρχονται με την μορφή τιμωρίας και πάντα μπορούν να αποφευχθούν με αρκετή προσευχή και ταπεινότητα.
Η γραφή τ@ Marieke Lucas Rijneveld, είναι αποπνικτική, σαν να προσπαθείς να καταπιείς ομίχλη και το μόνο βέβαιο είναι πως ο τίτλος του βιβλίου πέφτει μέσα. Όντως δυσφορεί η νύχτα και μαζί της και ο αναγνώστης όπου κάποιος, σαν εμένα, χωρίς το μεγαλείο ψυχής, ίσως αναρωτηθεί «γιατί το διαβάζω;», εφόσον αποτελείται από τόση σαδιστική δύσπνοια και είναι φορτωμένο με την μυρωδιά της αποσύνθεσης. Γιατί κάποιος να χωθεί εκεί, χωρίς να αναγκαστεί, χωρίς η ζωή να τον πετάξει εκεί;
Διότι είναι πραγματικά κάτι ιδιαίτερο. Το Rijneveld κρατάει το απόλυτα κοινό σε όλους παιδικό μάτι, με τρυφερότητα, αφέλεια αλλά και σκληρότητα, κάνοντας τις ίδιες ερωτήσεις που όλοι κάνουμε, ψάχνοντας αυτό που όλοι ψάχνουμε. Διότι πραγματικά, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία σε όλους μας, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο.
Leave a Reply