Σπάνια, συμβαίνει το εξής: κάποια βιβλία (θα ‘ναι πέντε ίσως έξι σε ολόκληρη τη ζωή), είναι τόσο ταιριαστά ταιριάσματα με τον αναγνώστη κι αποκτάνε αυτές τις μνημειώδεις εσωτερικές διαστάσεις που σε αναγκάζουν να μην έχεις να πεις τίποτα για την πλοκή, τη χρονιά, τα πρόσωπα, τις αφηγήσεις, αλλά να φιλοσοφήσεις γενικά και αόριστα για την… Continue reading
Πρόκειται για μια αναγνωστική επιλογή που θα αφήσει την αναγνώστρια με βαρύ κεφάλι, καθώς πολλοί υπολογισμοί οφείλουν να γίνουν. Μάλλον είναι ένα από τα πρώτα συστηματικά κείμενα υπεράσπισης των γυναικών στη δυτική γραμματεία. Γραμμένο το 1405, Το Βιβλίο της Πολιτείας των Κυριών δεν θα διαβαζόταν σήμερα ως φεμινιστικό μανιφέστο (εξαρτάται βέβαια πόσο ‘αδύνατη’ είναι η… Continue reading
Αυτό σημαίνει πως το διάβασμα σε αλλάζει: η λογοτεχνία ακροβατεί ανάμεσα σε άλλους κόσμους και σε τοποθετεί μέσα σε άλλες ζωές. Ας πούμε πως οι «εχθροί» και οι «φίλοι» τοποθετούνται γρήγορα μέσα μας⋅ ευτυχώς υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους αμφισβητήσει κανείς (εκπαίδευση, ταξίδια, κουζίνες, φωτογραφία, ταινίες, αρχιτεκτονική, έρωτας, φιλία) – η λογοτεχνία θα ‘ναι πάντα… Continue reading
Πρώτη σελίδα: «Η λογοτεχνική κριτική πρέπει να γεννιέται από ένα χρέος αγάπης. Κατά έναν τρόπο προφανή και όμως μυστηριώδη, το ποίημα, το θεατρικό έργο ή το μυθιστόρημα κατακτά τη φαντασία μας. Όταν αφήνουμε το έργο, δεν είμαστε πια εκείνοι που ήμασταν όταν το ξεκινήσαμε. Για να δανειστώ μια εικόνα από ένα άλλο πεδίο: όποιος έχει… Continue reading
‘SINCE THE MAJORITY OF ME’ Since the majority of me Rejects the majority of you,Debating ends forthwith, and weDivide. And sure of what to do We disinfect new blocks of daysFor our majorities to rentWith unshared friends and unwalked ways.But silence too is eloquent: A silence of minoritiesThat, unopposed at last, returnEach night with cancelled… Continue reading
Η Ζήλια αφηγείται το ψυχικό και πολιτισμικό κόστος μιας ιστορικής αλλαγής. Ακουμπάει στα πρώτα χρόνια της σοβιετικής οικοδόμησης, επιχειρώντας να συλλάβει τη στιγμή κατά την οποία ένας κόσμος πεθαίνει και ένας άλλος γεννιέται. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει με πολύ τόλμη κι ακόμα περισσότερο χιούμορ. Πρόκειται για μια σύγκρουση των δύο, ένα διπλό ιδεολογικό μανιφέστο. Από τη… Continue reading
«η αυτοκτονία είναι ένα τέλος. Μήπως το θεώρησες αρχή;» Τέλεια. Δεν φτάνει που ‘χω στο μυαλό μου τόσες ανούσιες πληροφορίες για τόσους ανθρώπους που πια δεν συσχετιζόμαστε με κανέναν τρόπο -πού περνούσαν τα καλοκαίρια τους ως παιδιά, τι αλλεργίες έχουν και τι γκριμάτσες κάνουν όταν ακούν κάτι εξωφρενικό-, τώρα έχω άλλες τόσες ανούσιες πληροφορίες για… Continue reading
Με το σαπφικό όνειρο των Γκεριλλών η Βιττίγκ ξαναγράφει τη μυθολογία του κόσμου. Μέσα από ένα τελετουργικό αποτινάζεται η γλώσσα που επί αιώνες οργάνωνε τον κόσμο και γύρω από τα απομεινάρια του υψώνονται επαναστατικοί γλωσσικοί ψαλμοί. Οι γυναίκες της Βιττίγκ θυμίζουν συλλογικές μορφές γενεαλογίας, ένα χορωδιακό «Αυτές» που κινείται μέσα στον χρόνο σαν αρχαίο σώμα… Continue reading
Εντάξει, δεν είναι όντως exciting οι στιγμές, όμως. Η πρώτη κριτική που συναντά κανείς σχεδόν σε κάθε αναφορά στο Exciting Times είναι ότι πρόκειται για «τη νέα Sally Rooney» την οποία δεν έχω διαβάσει, ωστόσο αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτή η λογική μας επιτρέπει να γνωρίσουμε το στυλ της κάθε γυναίκας εάν τις στοιβάζουμε όλες όσες… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
