Πλέον ο Sedaris είναι παλιοσειρούλα, και θα προσπαθήσω να μαζέψω όλα τα βιβλία του διότι είμαι σίγουρη πως είναι από αυτά που θα ξαναδιαβάσω. Πάμε από την αρχή: Ο David είναι χαρισματικός, χωρίς καμία πίστη, αυτοσαρκαζόμενος μέχρι δακρύων και αναλυτικός με μια παιδική ευθύτητα που αφοπλίζει. Μόνο αυτός μπορεί να μιλάει για οικογενειακά δράματα, όπως… Continue reading
Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα «Στα χρόνια του κορονοϊούο μπαμπάς σου» Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω. Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την… Continue reading
Ο Στόουνερ είναι στα καλύτερα, εάν όχι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος. Ή στην ζωή μου, δεν ξέρω. Τον Ιούνιο, μου το δώρισε η φίλη μου η Αγγελική και ήδη ήξερα πως θα το διαβάσω αργότερα· δεν είναι και εύκολο να πιάσεις ένα ογκώδες ανάγνωσμα και να το πηγαινοφέρνεις μέσα στα λεωφορεία που αφήνεις… Continue reading
Αυτό το βιβλίο πόζαρε στον Σηκουάνα, στο τρένο από Παρίσι για Ρουέν. Διαβάστηκε εκεί λίγο, θα ήταν δεν θα ήταν τριάντα ή σαράντα σελίδες. Μετά διαβάστηκε πιο γενναία στα παπλώματα ενός Ρώσου στην Ρουέν, με ένα γλειφιτζούρι κοκα κολα, δώρο από ένα εστιατόριο (εξαιρετική κίνηση). Μετά λίγο ακόμα στην πτήση Παρίσι Αθήνα και κάπου μεταξύ… Continue reading
Την πρώτη φορά που το διάβασα, ήμουν πολύ θυμωμένη – εδώ που τα λέμε, ακόμα είμαι. Το είχε πει και ο Allen, γνωστός μπουρδολόγος «Sylvia Plath. Interesting poetess whose tragic suicide was misinterpreted as romantic by the college-girl mentality». Παράλογο δεν είναι να είναι κανείς θυμωμένος με τον Χιούζ ή να λατρεύει την Πλαθ σαν… Continue reading
Ένα χαρούμενο, περίεργο βιβλίο, που πήρα το καλοκαίρι σε μια έξαρση βιβλιοαγορών, θεωρώντας πως θα διαβάζω κάθε μέρα και από ένα (χα!). Τελικώς διαβάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του στην πτήση Αθήνα – Παρίσι, με θέα τις χιονισμένες Άλπεις μασουλώντας μέτριο γεύμα γνωστής αεροπορικής. Ο Φελίπε Αλφάου έγραψε στα Αγγλικά ένα ισπανικό έργο, το οποίο αποτελείται… Continue reading
«Θα βάλω ένα αστέρι μόνο, καλά τι ίνσελ σκουπίδια διαβάζω». «Θα βάλω πέντε αστέρια, πω πω τι κοινωνικοπολιτική ματιά για την διαστροφή του δυτικού κόσμου». Έτσι πέρασαν αυτές οι εβδομάδες με τα «στοιχειώδη σωματίδια» του Houellebecq, με ατελείωτα layers, διότι ο καιρός είναι περίεργος και αυτό είναι ένα βιβλίο που ο καθένας θα το δει… Continue reading
Τον Έτγκαρ Κέρετ μου τον σύστησε η ταινία Wristcutters: A Love Story την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ήδη αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν εξαιτίας ρομαντικής εγκατάλειψης. Καλά, μπορούν να την δουν και άλλοι υποθέτω. Το Επτά χρόνια Ευτυχίας είναι μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ανθολογία από προσωπικές στιγμές του συγγραφέα στο σύγχρονο Ισραήλ. Ακολουθούμε τον… Continue reading
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ. Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο… Continue reading
Χθες που καθόμουν με έναν φίλο, μου το διάβασε.(Τέτοιους φίλους θέλουμε)Με ρώτησε εάν έχω φάει(Νόμιζα ήθελε να παραγγείλουμε)Ναι ρε, λίγο πριν έρθω(Μετά κατάλαβα τι εννοούσε)Κλασικός Πόλανικ(να μετανιώνεις που έφαγες πριν διαβάσεις– ή ακούσεις στην δικιά μου περίπτωση) Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
