Η επίσκεψη του Φρόιντ στην Αθήνα του πυροδότησε μια διεργασία, η οποία λειτούργησε αναλυτικά μέσα στα χρόνια και όταν ήταν έτοιμος, την κατέγραψε στην επιστολή προς τον Ρολλάν, μαζί με τις ερμηνείες που έδωσε ο ίδιος στην ενδοσκόπησή του. «η ανάμνηση αυτού του βιώματος πάνω στην Ακρόπολη επανέρχεται πολύ συχνά και με στοιχειώνει από τότε… Continue reading
Η Μοράντε παραδίδει μαθήματα γοητείας. Η μυστικιστική, σχεδόν ανατριχιαστική αφήγηση της είναι ένα σπάνιο λογοτεχνικό ταλέντο, το οποίο βγάζει εκτός ανταγωνισμού το επιτηδευμένο λεξιλόγιο, τον ασπρόμαυρο μινιμαλισμό και άλλες ακαδημαϊκές τεχνικές που μπροστά της φαντάζουν ανιαρές. Η συγγραφέας επιβάλλεται με μαθήματα ιταλικής κομψότητας του 20ου αιώνα και ντρέπομαι που την ανακάλυψα από σπόντα ενώ ψαχούλευα… Continue reading
Το πρώτο βιβλίο του Ζέμπαλντ που πέφτει στα χέρια μου, εξαιτίας του ομιχλώδους εξωφύλλου της Sharon-Louise Aldridge. Ένα αμιγώς ποιητικό έργο, γλωσσικά προκλητικό, με κάποια λογοτεχνική δομή, ιδιαίτερα διαφορετικό και ιδιαίτερο απ’ ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Περίμενα πως εξαιτίας της ιστοριολαγνικής αφήγησης και των μερικών, προσεκτικά διαλεγμένων αρχαϊκών λέξεων, θα ήταν πολύ προγενέστερο του… Continue reading
Una Bolanita novelita O Μπολάνιο καταφέρνει κάτι εκπληκτικό: Καταφέρνει να δώσει ήχο στο βουβό πένθος και μακάρι να μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα αλλά δεν θα είχε νόημα, γιατί θα περιέγραφα τη δικιά μου εμπειρία. Ο Μπολάνιο καταφέρνει να γράψει για την ανθρώπινη απώλεια με τρόπο ρεαλιστικό, καθολικό και καθοριστικό. Ίσως το κείμενό του να… Continue reading
Άγριος ο Μπέκετ πολύ. Εδώ μαθαίνω πως δανείστηκε (βούτηξε) τον τίτλο από ένα μυθιστόρημα του Τουργκένιεφ, αλλά δεν το έκανε για ρομαντικό λόγο. Πρόκειται για παραλογισμούς, απαισιοδοξία και καμία απολύτως παρηγοριά, κάπως μίνιμαλ με γκροτέσκο χιούμορ. Ο ήρωας εμφανίζεται από το πουθενά, δίπλα στον τάφο του πατέρα του αναπολώντας πρώτα τον πατέρα και μετά την… Continue reading
Ο Παράμεσος της Ογκάουα είναι σαν αυτά τα απογεύματα που βαραίνουν τα βλέφαρα και νιώθεις να συμπαθείς τον εαυτό σου λίγο παραπάνω απ’ ότι συνήθως. Λες φαινομενικά αθώα: «Είκοσι λεπτάκια μόνο» και οραματίζεσαι την όλη δράση, παραγωγικότητα και ευκρίνεια μυαλού που θα σε διέπουν όταν ξυπνήσεις. Για την ακρίβεια σε συνεπαίρνει η αυστηρότητα του προγράμματος… Continue reading
Με αφορμή τον πιο ερωτικό Άγιο όλων των Αγίων, αυτό το βιβλίο με βρήκε, μόνο και μόνο για να διαβαστεί μέσα σε ένα τρυφερό απόγευμα. «Αυτό ήταν;» είπε απογοητευμένος ο δωροκουβαλητής, ο οποίος δεν αποχωριζόταν την δεξιά μου γάμπα από το χέρι του. «Σχεδόν προσβλήθηκα», συνέχισε αινιγματικά, μιας και όντως, αυτές οι ερωτικές επιστολές διαβάστηκαν… Continue reading
Ο Ουίννικοτ είναι ο πιο τρυφερός απ’ όλους. Αυτός ο παιδίατρος, ο Άγγλος ψυχαναλυτής που νιώθεις να ξέρεις, σαν να είναι καλός, ζεστός φίλος με τον οποίο μπορείς να μοιραστείς τα πάντα. Δεν θα σε κρίνει, δεν θα νιώσεις λίγος, δεν θα σε δει σαν πειραματόζωο. Οι ψυχαναλυτικές του (βαθύτατες) γνώσεις είναι ένα ακόμα πλεονέκτημά… Continue reading
Στο τρένο Αθήνα – Καλαμπάκα, άνοιξα αυτό το τευχίδιο που για χρόνια έπιανε σκόνη. Είναι τόσο μικρό που νομίζω δεν ήμουν σίγουρη πως όντως υπήρχε. Ο Ιταλός φιλόσοφος Giacomo Leopardi, φτιάχνει πολλές περσόνες που του μοιάζουν και ο μοναχικός φιλόσοφος Αμέλιος είναι μια από αυτές. Ο Αμέλιος λοιπόν, ένα πρωί όπως όλα τα άλλα, στοχάζεται… Continue reading
Στο δεύτερο έτος του μεταπτυχιακού, μια καθηγήτρια συστημικής ψυχοθεραπείας και ψυχανάλυσης μας πρότεινε αυτό το βιβλίο, διότι μας είχε φέρει ένα παράδειγμα που εξέταζε αναλυτικά ο Γάλλος ψυχίατρος και αναλυτής Tisseron. Φυσικά και αυτό που έλεγε η καθηγήτρια ήταν σούπερ ουάο ενδιαφέρον, οπότε κάπου σημείωσα τον τίτλο και πριν μερικούς μήνες το αγόρασα (αμέ) και… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
