Ο Ουίννικοτ είναι ο πιο τρυφερός απ’ όλους. Αυτός ο παιδίατρος, ο Άγγλος ψυχαναλυτής που νιώθεις να ξέρεις, σαν να είναι καλός, ζεστός φίλος με τον οποίο μπορείς να μοιραστείς τα πάντα. Δεν θα σε κρίνει, δεν θα νιώσεις λίγος, δεν θα σε δει σαν πειραματόζωο. Οι ψυχαναλυτικές του (βαθύτατες) γνώσεις είναι ένα ακόμα πλεονέκτημά δίπλα στο ακαδημαϊκό μεγαλείο ψυχής του. Τον Ουίννικοτ τον ξέρουμε όλοι, από τα πρώτα δευτερόλεπτα συνείδησης, τον έχουμε δίπλα μας, να παλεύει για εμάς. Να παλεύει για το βρέφος, για τις αναμνήσεις που μας πλάθουν, πριν δημιουργηθεί ο πολιτισμός και πριν ονοματίσει αυτό το σημείο μηδέν, «ανάμνηση».
Αλλά εδώ λέμε για κάτι άλλο, λέμε για την κατάρρευση.
POV: Σπουδάζεις ψυχανάλυση στην Αγγλία και δεν ξέρεις τίποτα. Είσαι μια απάτη, δεν έχεις το εγχειρίδιο, δεν κατάλαβες κανένα από τα μεγάλα ονόματα. Freud who?
Τότε, ο Ουίννικοτ, ο οποίος είναι ο εξυπνότερος και ο καλύτερος μαθητής, αυτός που πάντα διαβάζει το παρακάτω μάθημα, αλλά δεν του παίρνει και όλο το απόγευμα για να το καταλάβει, έρχεται από το πουθενά και σου δίνει μια εξίσωση.
«Την κατάλαβες τώρα;», σου λέει. Ντρέπεσαι να πεις όχι γιατί νιώθεις ηλίθιο.
Σε βγάζει από την αγωνία σου και στην εξηγεί τόσο απλά που δεν το πιστεύεις πως τελικά όλοι αυτοί οι φανφάρες δεν το έλεγαν έτσι τόσο καιρό και επέλεγαν να βάζουν ακαδημαϊκές τρικλοποδιές, σαν να θέλουν έναν απροσπέλαστο χώρο της ελιτ που δεν τον φτάνει κανείς. Έχεις επιτέλους καταλάβει την εξίσωση, είσαι ένας από την ομάδα, δεν στερείσαι τίποτα. Και θαυμάζεις την μεγαλοψυχία του Ουίννικοτ και ορκίζεσαι να κάνεις τα πάντα να γίνεις έτσι, να είσαι ανθρώπινος συνδετικός κρίκος όπου μπορείς.
Εντάξει, το κείμενο του δεν είναι πανεύκολο τελείως, είναι πυκνό σε σημεία, αλλά αξίζει, πριν καταρρεύσουμε να του ρίξουμε μια διαγώνια ματιά, ίσα ίσα, γιατί είναι στα ΣΟΣ και θα πέσει στο τέλος.
Leave a Reply