«Όταν λείπει η μαμά κι ο μπαμπάς από το σπίτι τρέχω στο δωμάτιο με τις εγκυκλοπαίδειες και ψάχνω τη λέξη ομοφυλοφιλία για να βρω πως θεραπεύεται» Τι ριβιού να κάνει κανείς στο ελαττωματικό αγόρι; Λες και δεν πέρασε από αρκετές εξετάσεις στη ζωή του.Τον Σαμ τον έχω καιρό στα σόσιαλ και όταν πέφτω πάνω σε κειμενάκι του το αποθηκεύω στα «αγαπημένα» για να το διαβάσω αργότερα. Πάντα μου άρεσε το… Continue reading
Una Bolanita novelita O Μπολάνιο καταφέρνει κάτι εκπληκτικό: Καταφέρνει να δώσει ήχο στο βουβό πένθος και μακάρι να μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα αλλά δεν θα είχε νόημα, γιατί θα περιέγραφα τη δικιά μου εμπειρία. Ο Μπολάνιο καταφέρνει να γράψει για την ανθρώπινη απώλεια με τρόπο ρεαλιστικό, καθολικό και καθοριστικό. Ίσως το κείμενό του να είναι μεγάλο για να μπει ως λήμμα σε λεξικό, αλλά σίγουρα θα μπορούσε. Συναισθηματικά κόβει… Continue reading
Διάβασα πως ο Κόνραντ το μισούσε αυτό το έργο του, επειδή βασανίστηκε τόσο με το γράψιμο του και χρειάστηκε να χάσει πολλές από τις αυταπάτες του για να το ολοκληρώσει. Τι όμορφα! Το μισεί όπως πολλοί μισούμε τη θεραπεία. Είναι κάποιες συγκεκριμένες στιγμές, ιδιαίτερα ωμές και άγριες μέσα σε μια σχέση. Που ξεκινάνε με το χρυσό απογευματινό φως και όταν τελειώνουν, έχει πέσει σκοτάδι. Κανείς δεν έχει μαζέψει αρκετό μυαλό… Continue reading
Η γερμανική Οδύσσεια του Πέτρου, ξεκινάει με μια όμορφη και σπάνια πεταλούδα, η οποία τον παρασύρει μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του. Ο Βίλχελμ Μπους υφαίνει τη πικαρική του διήγηση γύρω από τις περιπέτειες που ο Πέτρος θα συναντήσει: Κλέφτες, φίδια, σαλιγκάρια και φυσικά μια ακόμα Κίρκη, η οποία δεν διστάζει να τον μεταμορφώσει σε σκύλο (κι αυτός με τη σειρά του θα εξερευνήσει τις αρετές του να είναι… Continue reading
Ευτυχώς που έγραψε ο Ναμπόκοφ για τον πρώτο έρωτα, γιατί με τον Μπέκετ είχα γίνει ελαφρώς κυνική. Ο Ναμπόκοφ κάνει το ντεμπούτο του με την Μαίρη (Mashenka) και μας ταξιδεύει στο μακρινό παρελθόν του κεντρικού του χαρακτήρα, του Γκανίν, στη ρωσική ύπαιθρο, με τους κορυδαλλούς να κελαηδάνε και τους μεθύστακες να έχουν πέσει λιπόθυμοι στα στενά δρομάκια. Κάπου στο Βερολίνο υπάρχει μια συμπαθητική πανσιόν όπου μένουν Ρώσοι εμιγκρέδες, κάθε δωμάτιο… Continue reading
Από τις πρασινωπές κορφές της Πάρνηθας, μέχρι την αστική πυρετώδη μοναχική φυλακή του covid, είχα παρέα τον γαλλοειδεστατο Badiou. Τι; Τώρα δεν μπορούμε ούτε να εφευρίσκουμε λέξεις; Προσωπικά αυτή η δραστηριότητα με κάνει ευτυχισμινέτερη και δεν σκοπεύω να τη σταματήσω. “Ο κόσμος μας παραδίδει τη ζωή στον λεπτομερή και υποχρεωτικό υπολογισμό αυτής της αμφίβολης ασφάλειας και διατάσσει τις διαδοχικές σεκάνς της ύπαρξης σύμφωνα με αυτόν τον υπολογισμό. Ποιος όμως δε… Continue reading
I liked the illustrations. Thats about it tho. The artsy vibe of the series of vignettes is cute for a coffee table, but the text is narrow-minded, too tiny to accommodate the possibilities and diffrent types of love. Maybe the problem is not that I would like more words, maybe I expected something more magnanimous (as long as we are talking about love) or more deep in the depths of… Continue reading
«Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω. Μου σπαράζετε την καρδιά. Ο μισός ζω μες στην αγωνία, ο μισός μες στην ελπίδα» Το ιδανικό βιβλίο για τον ρομαντικό Σεπτέμβρη με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα. Πρόκειται για την ερωτική ιστορία της Άννας Έλλιοτ και του Πλοίαρχου Ουέντουωρθ, η οποία είναι καθηλωτική με υπέροχες συναισθηματικές δοσολογίες. Η Άννα, πριν οκτώ χρόνια, σπάει τον αρραβώνα της με τον Ουέντουωρθ κατόπιν της επιχειρηματολογίας… Continue reading
Η γνωστή νουβέλα του Καπότε μας περιγράφει την αινιγματική Χόλλυ που έχει αφήσει ιστορία ως ένα εξαιρετικό Manic Pixie Dream κορίτσι. Πράγματι, πίστευα πως θα διαβάσω κάτι πολύ πιο αδιάφορο αλλά την έπιασα σήμερα τα ξημερώματα και την τελείωσα πριν λίγο. Ο Καπότε έχει φοβερό στυλ γραφής, που με απίστευτη άνεση χτίζει ρεαλιστικούς χαρακτήρες με μια δόση αστείας ή και θλιμμένης θεατρικότητας. Η Χόλλυ είναι ελεύθερη, μετά βίας ενήλικη, αποκτά… Continue reading
Φυσικά και η Mary Wollstonecraft είναι η μητέρα της Shelley *Woman Tipping Hand Emoji* Ξέρω εκτός θέματος, αλλά όχι και τόσο. Ας ξέρουμε τις ρίζες μας τέλος πάντων. “My own sex, I hope, will excuse me, if I treat them like rational creatures, instead of flattering their fascinating graces, and viewing them as if they were in a state of perpetual childhood, unable to stand alone.” Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
