Η γνωστή νουβέλα του Καπότε μας περιγράφει την αινιγματική Χόλλυ που έχει αφήσει ιστορία ως ένα εξαιρετικό Manic Pixie Dream κορίτσι.
Πράγματι, πίστευα πως θα διαβάσω κάτι πολύ πιο αδιάφορο αλλά την έπιασα σήμερα τα ξημερώματα και την τελείωσα πριν λίγο. Ο Καπότε έχει φοβερό στυλ γραφής, που με απίστευτη άνεση χτίζει ρεαλιστικούς χαρακτήρες με μια δόση αστείας ή και θλιμμένης θεατρικότητας.
Η Χόλλυ είναι ελεύθερη, μετά βίας ενήλικη, αποκτά εύκολα φίλους, ξυπνάει ό,τι ώρα της καπνίσει, τελειώνει το ποτό, αναζητάει άλλο μπουκάλι, το παρατάει σε άλλο σημείο.. Δεν έχει κάποιο σχέδιο εκτός από το να βγάζει κάποια χρήματα ώστε να απολαμβάνει μικρές πολυτέλειες που για εκείνη φαίνεται να σημαίνουν τα πάντα, ή και τίποτα, ανάλογα τι ώρα θα της μιλήσει ο πρωταγωνιστής.
Είναι ίδια με τη γάτα της, αποφεύγοντας κάθε αίσθηση συντροφικότητας, αλλά αποζητώντας σπάνιες στιγμές εγγύτητας, από τις οποίες μόνης της εύκολα δραπετεύει, είτε όταν νιώσει πως την πλησιάζουν, είτε όταν αποφασίζει πως τελικά στέκεται μόνη της στον διάλογο. Κλέβει κερασμένα ποτά και εξαφανίζεται χωρίς κάποια αίσθηση υποχρέωσης στον κεραστή, χάνει μονίμως το κλειδί της και χειρίζεται τους άντρες με μια ξεκάθαρη αυθάδεια. Μάλιστα, δεν τους χειρίζεται στη πραγματικότητα, απλά τους υπογραμμίζει πως εκείνοι επιλέγουν να την περιβάλλουν για να πάρουν λίγη δροσιά από τα πολύχρωμα μαλλιά και μάτια της.
Ο ήρωας, ένας σχεδόν συγγραφέας, θέλει να πλησιάσει το άγριο φως της και τις μισές φορές φαίνεται πως ζηλεύει τον φαινομενικά αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα της, αλλά μετά δείχνει λύπη προς το πρόσωπό της, όταν έρχεται σε επαφή με το ότι η εξαίσια Χόλλυ δεν είναι καρικατούρα, αλλά πολυεπίπεδη και μάλιστα ένα ολόκληρο επίπεδο είναι αφιερωμένο στην εγκατάλειψη, τη σκληρότητα και τη βαθιά θλίψη της μοναξιάς.
Η Χόλλυ διατηρεί την ισορροπία της φτώχειας και των «όμορφων και καταραμένων», κάτι που προφανώς έχει πολλά κενά και αυτά τα κενά την κάνουν τόσο θαυμαστή: Ο ήρωας του Καπότε γράφει για αυτήν χωρίς περισσευούμενες ερμηνείες και φαντασιώσεις. Γράφει για εκείνη σαν αυτός που ξεροσταλιάζει δίπλα της, σαν άντρας που δεν παριστάνει να έχει πρόσβαση στο μυαλό της. Η πικρία του είναι μέχρι και χαριτωμένη ανά στιγμές, γνωρίζοντας πολύ καλά πως κάθε φορά που τη βλέπει ίσως να είναι και η τελευταία.
Leave a Reply