Διάβασα πως ο Κόνραντ το μισούσε αυτό το έργο του, επειδή βασανίστηκε τόσο με το γράψιμο του και χρειάστηκε να χάσει πολλές από τις αυταπάτες του για να το ολοκληρώσει. Τι όμορφα! Το μισεί όπως πολλοί μισούμε τη θεραπεία.
Είναι κάποιες συγκεκριμένες στιγμές, ιδιαίτερα ωμές και άγριες μέσα σε μια σχέση. Που ξεκινάνε με το χρυσό απογευματινό φως και όταν τελειώνουν, έχει πέσει σκοτάδι. Κανείς δεν έχει μαζέψει αρκετό μυαλό για να ανάψει το φως.
Καυγάδες, οι όποιοί βγάζουν μια φλεγόμενη ουσία στην επιφάνεια. Συζητήσεις, οι οποίες είτε ξεκινάνε οργανωμένα: «Να περάσω στις οκτώ από το σπίτι σου για να μιλήσουμε;» είτε προκύπτουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Είναι συζητήσεις που όλοι ξεγυμνώνονται, αλλά όχι ακριβώς για να δείξουν λατρεία (ίσως φανεί και αυτή κρυμμένη μέσα στα λόγια), αλλά για να πουν όλοι αυτό που τους βασανίζει, την αλήθεια τους, τις προσδοκίες τους, αυτό που ο άλλος συνεχίζει να τους ματαιώνει.
«Δεν το πιστεύω πως μου μίλησες έτσι», «Τι ήθελες να πετύχεις με αυτή τη συμπεριφορά», «Σου δίνω μια ευκαιρία να απολογηθείς», «Δεν μπορώ να διανοηθώ το θράσος σου», «Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι», «Εάν νιώθεις έτσι καλύτερα να φύγω».
Φωνές, ουρλιαχτά, κλάματα, ταχυκαρδία, πανικός.
Αυτές οι συζητήσεις δύσκολα περιγράφονται κάπου αλλού αφού λήξουν. Προσωπικά ξεχνάω το μεγαλύτερο μέρος τους, αλλά θυμάμαι κάποια πράγματα που ξεπήδησαν από το στόμα μου και δεν ήξερα πως φώλιαζαν εκεί, είτε θυμάμαι κάτι που μου είπαν, το οποίο με αιφνιδίασε δυσάρεστα.
Αυτό το βιβλίο αφορά ένα σπασμένο αστικό γάμο, τον γάμο του επιτυχημένου επιχειρηματία Άλβαν Χέρβυ και της ανώνυμης, άπιστης γυναίκας του. Ο Άλβαν δούλεψε πολύ σκληρά να κρατήσει τους τύπους και μάλιστα αυτή η συμπεριφορά πότισε στο δέρμα του, έγινε η δεύτερη φύση του, η βασική του προτεραιότητα. Ο Άλβαν ήταν τόσο απορροφημένος στην εικόνα που παρουσίαζε στον κύκλο του, που δεν παρατήρησε καν πως η γυναίκα του είναι ζωντανή – ολοζώντανη- και ικανή να του τινάξει τα πάντα στον αέρα.
«Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Ποτέ δεν με αγάπησες. Ήθελες μια σύζυγο – κάποια γυναίκα – οποιαδήποτε γυναίκα που θα σκεπτόταν, θα μιλούσε, και θα φερόταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο – τον τρόπο που θα ενέκρινες εσύ. Αγαπούσες τον εαυτό σου».
Leave a Reply