«Όταν λείπει η μαμά κι ο μπαμπάς από το σπίτι τρέχω στο δωμάτιο με τις εγκυκλοπαίδειες και ψάχνω τη λέξη ομοφυλοφιλία για να βρω πως θεραπεύεται»
Τι ριβιού να κάνει κανείς στο ελαττωματικό αγόρι; Λες και δεν πέρασε από αρκετές εξετάσεις στη ζωή του.
Τον Σαμ τον έχω καιρό στα σόσιαλ και όταν πέφτω πάνω σε κειμενάκι του το αποθηκεύω στα «αγαπημένα» για να το διαβάσω αργότερα. Πάντα μου άρεσε το χιούμορ του, μου θυμίζει μετάλλιο που κερδίζεις όταν από τρυφερή ηλικία έχεις συνηθίσει να μην ανήκεις κάπου και ο εσωτερικός σου μονόλογος είναι φοβερή παρέα. Ευτυχώς μεγαλώνοντας βρίσκεις ανθρώπους να γελάνε με τα αστεία σου, ακόμα και εάν στην αρχή τα λες δειλά –δειλά μέσα από τα δόντια.
Το γενναίο μιλένιαλ ελαττωματικό αγόρι αποφάσισε να αφηγηθεί πως είναι η όχι στρέιτ παιδική ηλικία στην επαρχία της Ελλάδας, με τους γνωστούς εφιάλτες: Αγία Χριστιανική Οικογένεια, Εκκλησία, Νοικοκύρηδες Δάσκαλοι και Νταήδες. Μακάρι κάθε χέρι που σηκωνόταν, να κοβόταν, κάτι ιδιαίτερα λυπηρό, μιας και συχνά το σηκώνουν τα πιο αγαπημένα τέρατα.
Έργα σαν αυτό, του Λουί, της Ερνό και άλλων, είναι ιδιαίτερα σημαντικά, για όσους τα γράφουν, και επιτέλους βλέπουν την ιστορία τους κάπου αλλού, πέρα από ταινία (συχνά τρόμου) στο κεφάλι τους. Για όσους τα διαβάζουν (και βλέπουν έναν ολόκληρο κόσμο που αγνοούσαν –εγκληματικά- πως υπήρχε). Και για όσους τα διαβάζουν και βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σε αυτά. Αυτό είναι και η κληρονομία του Τραύματος, μια μικρή ροζ πυξίδα με γκλίτερ, για το επόμενο παιδί που ψάχνει το λάθος μέσα του, ενώ το λάθος είναι γύρω του.
Αυτά τα βιβλία είναι πολύτιμα όταν να γράφονται, ελπίζοντας πως ο κόσμος θα γίνει πιο ελαττωματικός, γιατί η τόση ευθεία μας έφαγε. Ελπίζω τα ελαττωματικά παιδιά (και ενήλικες), να αποκτήσουν έναν στρατό από σέιλορ μουν μαχητές, ώστε να μην νιώσουν ξανά πως θέλουν η ιστορία τους να συνεχίσει χωρίς εκείνους.
Leave a Reply