Η γερμανική Οδύσσεια του Πέτρου, ξεκινάει με μια όμορφη και σπάνια πεταλούδα, η οποία τον παρασύρει μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του.
Ο Βίλχελμ Μπους υφαίνει τη πικαρική του διήγηση γύρω από τις περιπέτειες που ο Πέτρος θα συναντήσει: Κλέφτες, φίδια, σαλιγκάρια και φυσικά μια ακόμα Κίρκη, η οποία δεν διστάζει να τον μεταμορφώσει σε σκύλο (κι αυτός με τη σειρά του θα εξερευνήσει τις αρετές του να είναι σκύλος της εκκεντρικής μάγισσας).
Για την ακρίβεια αυτό το συναρπαστικό ταξίδι, όμοιο συχνά με τη ζωή, είναι ένα γκροτέσκ αστείο· μόλις ο Πέτρος ηρεμεί από το βάσανο που αιφνίδια λούστηκε και πιάνει την απόχη για να κυνηγήσει τη πεταλούδα, τσούπ! Συναντά κι άλλη καταστροφή μέσα στον λαβύρινθο του δάσους, η οποία ίσως και να είναι λίγο κωμική. Βέβαια είναι κωμική για τους θεατές αυτής, με τον ίδιο τρόπο που είναι κωμικές οι επιθέσεις του Κογιότ στον φτερωτό δρομέα, το ίδιο κωμικές όπως οι στιγμές που ο Δον Κιχώτης υποφέρει από το ταξίδι, όπου κυνηγάει τους ανέγγιχτους, μαγικούς του ανεμόμυλους.
Οι συμβολισμοί του Μπους κρατούν όλο το ενδιαφέρον του οικοδομήματος, ειδικά η εξαιρετική Κακιά Μάγισσα του παραμυθιού:
«Κορόιδο! Αστόχησες! Έλα πιάσε με!» φώναξε πειραχτικά προς τα σύννεφα, κι ύστερα χόρεψε γελώντας στον φλεγόμενο αχυρώνα. Τα αστραφτερά δόντια· τα μαύρα μαλλιά πλεγμένα με χρυσά φλουριά· η γκρίζα φουστίτσα που τρικύμισε, κι από κάτω τα λεπτά πόδια· αυτά όλα, μπορώ να πω, μου τράβηξαν πολύ την προσοχή».
Η πεταλούδα δεν έχει σημασία τι απέγινε – έτσι κι αλλιώς ήταν η σαγηνευτική αφορμή για να ξεμυτήσει ο Πετράκης από τον βαρετό γενέθλιο τόπο, που στην πορεία νοστάλγησε και του έγινε τόσο απαραίτητος. Φαίνεται πως το ταξίδι του νεαρού ήρωα είναι ένας ακόμα Τόπος Θαυμάτων από τον οποίο καμία Αλίκη δεν γλυτώνει, σαν ένα μεθυστικό εφιάλτη που ακρωτηριάζει ψυχή και σώμα και εφόσον ο Πέτρος ξυπνήσει, ακόμα υποφέρει από τις συνέπειες της φαντασίωσής του.
Leave a Reply