Η τυφλή κουκουβάγια με καθήλωσε από το οπισθόφυλλο, μίλησε κατευθείαν -χωρίς άλλες στάσεις- στα πιο μύχιά κομμάτια μου. Αυτά τα κομμάτια που όσοι από εσάς ταυτίζεστε ξέρετε ήδη ποια είναι. Το υπαρξιακό άγχος και η σωματοποίηση αυτού, όπου συχνά όλα φαίνονται μάταια και κυνικά, παρέα με το ανάλογο χιούμορ και όλες μας τις άμυνες. Πρόκειται… Continue reading
Στο τρένο Αθήνα – Καλαμπάκα, άνοιξα αυτό το τευχίδιο που για χρόνια έπιανε σκόνη. Είναι τόσο μικρό που νομίζω δεν ήμουν σίγουρη πως όντως υπήρχε. Ο Ιταλός φιλόσοφος Giacomo Leopardi, φτιάχνει πολλές περσόνες που του μοιάζουν και ο μοναχικός φιλόσοφος Αμέλιος είναι μια από αυτές. Ο Αμέλιος λοιπόν, ένα πρωί όπως όλα τα άλλα, στοχάζεται… Continue reading
Νομίζω πως δεν ξέρω κάποιον που ανήκει στον κλάδο της ψυχικής υγείας και δεν πέρασε μια φάση Λακάν. Είτε έρωτα, είτε αντιπάθειας, συχνά και τα δύο. Τέτοιου τύπου σύμβολα, πολλές φορές είναι πιο δυνατά από το ίδιο το υποκείμενο (ζέσταμα). Είναι ενδιαφέρον, είναι αμφιλεγόμενος, είναι ιδιαίτερος, είναι σέξι και πιο συχνά απ’ όλα είναι ακατανόητος… Continue reading
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό dark έργο από την Αλέξια Οθωναίου, με την περιγραφή μιας αστυνομικής ιστορίας, μια χρονιά μετά τον ματωμένο και πύρινο Δεκέμβρη του 2008, που έχουμε ζήσει και θυμόμαστε.Η ιστορία νομίζω πως θα είχε ενδιαφέρον εάν ήταν πιο μεγάλη, αλλά το σχέδιο είναι όπως πάντα φανταστικό. Δεν λέω άλλα γιατί είναι μικρούλι και… Continue reading
Δεν ξέρω πως έγινε και μου τράβηξε την προσοχή και έπεσε στα χέρια μου ο Βλάντιμιρ Ζανκελεβίτς, αλλά είμαι χαρούμενη για αυτή την κρούση. Ένας ακόμα λοιπόν Γάλλος φιλόσοφος (και μουσικολόγος), ιδιαίτερος και δύσκολος που μια ανάγνωση δεν φτάνει. Το συγκεκριμένο έργο εξετάζει την έννοια της ειρωνείας, πως μοιάζει, πότε χρησιμοποιείται, τα κίνητρά της, πότε… Continue reading
Έχω υπάρξει τυχερή και έχω αποκτήσει ανά εποχές φίλες και φίλους με εξαιρετικό γούστο και έτσι έχω κερδίσει μερικές βιβλιοπροτάσεις σαν αυτή. Η αλήθεια είναι πως όντως, τα πορτοκάλια δεν είναι το μοναδικό φρούτο, κάτι που ακούγεται παράλογο, ποιος θα το έλεγε; Εάν όμως το αλλάζαμε λίγο και λέγαμε πως «Η αγάπη είναι μόνο ετερόφυλη»… Continue reading
Πρόκειται για αυτές τις περιπτώσεις που είναι τόσο καλές που δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις. Ίσως από το «Ο Καβάφης δεν είναι ερωτικός, αλλά gay». Ο εξαιρετικός Παπανικολάου έχει κάνει μια εντυπωσιακή βιβλιογραφική ανασκόπηση με κοφτερή πένα και τρυφερό σθένος. Μας ταξιδεύει στο παρελθόν, στα γεγονότα όπως γράφτηκαν και όπως οι ομοφοβικοί ακαδημαϊκοί… Continue reading
Πλέον ο Sedaris είναι παλιοσειρούλα, και θα προσπαθήσω να μαζέψω όλα τα βιβλία του διότι είμαι σίγουρη πως είναι από αυτά που θα ξαναδιαβάσω. Πάμε από την αρχή: Ο David είναι χαρισματικός, χωρίς καμία πίστη, αυτοσαρκαζόμενος μέχρι δακρύων και αναλυτικός με μια παιδική ευθύτητα που αφοπλίζει. Μόνο αυτός μπορεί να μιλάει για οικογενειακά δράματα, όπως… Continue reading
Μια αφιέρωση με μπλε στυλό, λεπτά κεφαλαία γράμματα «Στα χρόνια του κορονοϊούο μπαμπάς σου» Και από κάτω η υπογραφή που στο γυμνάσιο έμαθα να αντιγράφω για να γλυτώνω από την γυμναστική, τα θρησκευτικά και κάθε πρώτη ώρα, όποιας μέρας δεν ήθελα να πάω. Δεν τον ήξερα τον Φάντε, αλλά ξέρω τον Μπουκόφσκι, τον Κάρβερ, την… Continue reading
Ο Στόουνερ είναι στα καλύτερα, εάν όχι το καλύτερο βιβλίο που διάβασα φέτος. Ή στην ζωή μου, δεν ξέρω. Τον Ιούνιο, μου το δώρισε η φίλη μου η Αγγελική και ήδη ήξερα πως θα το διαβάσω αργότερα· δεν είναι και εύκολο να πιάσεις ένα ογκώδες ανάγνωσμα και να το πηγαινοφέρνεις μέσα στα λεωφορεία που αφήνεις… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
