Σας έχει τύχει να σας αποπλανήσει κάποι@ που είναι βαθύτατα θλιμμέν@; Αυτή είναι η ευκαιρία σας. Βέβαια, δεν έχω ιδέα πως νιώθει η Krauss, αλλά αυτή η αίσθηση έμεινε ριζωμένη μέσα μου, σαν κάτι βαρύ, οικείο και βαθιά προσωπικό. Είναι μάλιστα το πρώτο δικό της που πιάνω (στην αρχή την μπέρδεψα με την εκπληκτική Chris… Continue reading
Πρόκειται για ένα βιβλίο που μου δώρισε ο καλός μου φίλος Χάρης στα γενέθλιά μου και τελικώς διαβάστηκε τρείς μήνες μετά, ξεκινώντας με υψηλές προσδοκίες γύρω από όλα όσα άκουγα για τον Όστερ τα οποία και τελικά επιβεβαιώθηκαν χθες αργά το βράδυ. Δεν θα μιλήσω για τον εξαφανισμένο Έκτορ Μαν, αλλά θα πάω πολύ πιο… Continue reading
«Ο δον Αντρές Στεβανόλ παρακαλείται να μην κάνει τόση φασαρία, να μη λέει το όνομά του και να μην ξαναρωτήσει το δικό μου. Αν αύριο βγει για περίπατο γύρω στις τρεις, στον δρόμο του Εμπάλμε, μια άμαξα θα περάσει και ίσως να σταματήσει». Λίλιθ, Κίρκη, ωραία Ελένη, Δαλιδά, Κλεοπάτρα, Σαλώμη, Λολίτα, Κάρμεν, Κόντσα. Ατελείωτα παραδείγματα… Continue reading
Το «Ο απρόβλεπτος κύριος Τσέχοφ: σαράντα δύο διηγήματα» είναι από αυτά που είχα και δεν διάβαζα γιατί «ε τα έχω διαβάσει τα περισσότερα μωρέ». Spoiler: Δεν τα είχα διαβάσει τα περισσότερα. Είχα διαβάσει το μια ανιαρή ιστορία και την κυρία με το σκυλάκι και μέσα στα σαράντα δύο, δεν ήταν κανένα από αυτά τα δύο.… Continue reading
Ενώ μου αρέσει πολύ να διαβάζω για λογοτεχνικά κινήματα και επιρροές και μετά να γράφω για αυτά, δεν νομίζω πως έχει νόημα να κάνω αυτό στην περίπτωση του Κάρβερ. Εδώ έγινε κάτι διαφορετικό. Τα Χριστούγεννα λοιπόν του 20, αποφάσισα να ξοδέψω λεφτά που θα χρειαζόμουν για λογαριασμούς, σε βιβλία. Και όταν λέω πως το αποφάσισα,… Continue reading
“Τώρα είσαι ελεύθερος!” Αυτό φυσικά ήταν μια πλάνη, δεν ήμουν, στην καλύτερη περίπτωση, δεν ήμουν ακόμα ελεύθερος. Το θέμα της γραφής μου ήσουν εσύ, εδώ έλεγα απλώς τον πόνο μου, αυτόν που δεν μπορούσα να πω γερμένος στο στήθος σου. Ήταν ένας μακρύς αποχαιρετισμός από σένα, που σκόπιμα τον τραβούσα σε μάκρος, τον οποίο μπορεί… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
