«Πρέπει να σε σκοτώσω Μαρία. Με άφησες μονάχο».
(Σε πολλούς ήρθε στο μυαλό ο Κάφκα, Καμύ, Τολστόι, Ντοστογιέφσκι. Εμένα μου ήρθε η Λολίτα (έτσι κι αλλιώς είμαι όλο Ναμπόκοφ φέτος) και η τυφλή κουκουβάγια του Σαντέκ Χενταγιάτ. Αυτός ήταν δολοφόνος, μάλιστα! Ρίξτε μια ματιά όσοι αγαπήσατε το Τούνελ και θα με θυμηθείτε. Εξαιρετικό το Τούνελ, απλά ο Χενταγιάτ κέντησε κάτι πολύ πιο υπαρξιακά σκοτεινό).
Ο αντιήρωας λοιπόν, του Σάµπατο, ο Καστέλ, είναι ένας αναγνωρισμένος ταλαντούχος ζωγράφος, ωστόσο hate is his fuel. Παρατηρεί τους πάντες ψυχαναγκαστικά και καταθλιπτικά αναζητώντας το χειρότερο για να επιβεβαιώσει τον κανόνα του, πως οι άνθρωποι είναι Κόλαση. Μέχρι που παρατηρεί τη Μαρία η οποία στέκεται σε ένα σημείο του πίνακά του, ένα σημείο που όλοι έχαναν, αλλά εκείνη έκανε διάνα. Ξέρουμε τι σημαίνει αυτό, πως μόλις βρούμε την ευκαιρία να ερμηνεύσουμε πως κάποιος «μας βλέπει», δεν την χάνουμε. Κάπως πρέπει να εξορκιστεί η ανθρώπινη κατάσταση της μοναξιάς, οπότε ο Καστέλ πήδηξε μέσα στο πλοίο των εμμονών και σάλπαρε/σάλταρε προς τον μοναδικό τρόπο που ήξερε να υπάρχει με μια γυναίκα: Ζήλεια, εμμονή, πόνος.
Ας μην αναλυθεί η συμπεριφορά της Μαρίας -όπως και να φερόταν- κρύα θα την βρίσκαμε. Έτσι κι αλλιώς επαναλαμβάνεται το κλασικό μοτίβο το να είναι η γυναίκα λογοτεχνικά μουγκή και να την βλέπουμε μόνο μέσα από τα μάτια της παθολογίας του δολοφόνου. Η Μαρία δεν έχει σημασία τι λέει και τι κάνει, η Μαρία ήταν ήδη νεκρή, όταν κοίταξε τον πίνακα του.
Η πρόζα του Σάµπατο είναι απαλλαγμένη από λυρισμούς και με ημερολογιακή μορφή στοχεύει να αναδείξει τον εμμονικό λαβύρινθο του άρρωστου ανθρώπου, τον ατελείωτο γρύλο και την απελπισμένη εκκεντρικότητα. Επιδέξια προκαλεί τον εκνευρισμό, μας θέλει να φυτρώσουμε αφύσικα άκρα και να ακουμπήσουμε τον Καστέλ στον ώμο: «Σταματήστε, δεν βλέπετε πως τρελαίνεστε;». Και τι είναι το Τούνελ; Ο Καστέλ μιλάει για πέτρινους τοίχους της παιδικής του ηλικίας. Θα μπορούσε να είναι το ατελείωτο σκοτάδι με την κατασκευασμένη ελπίδα πως κάποτε θα βγει από την άλλη πλευρά. Σαν τον τράχηλο που τον οδήγησε στον κόσμο, όπου και βασανίστηκε τόσο, μαζί με τη Μαρία και ενίοτε μαζί με τον πονόψυχο αναγνώστη. Ειδικά τη θηλυκότητα αναγνώστη.
Leave a Reply