«η αυτοκτονία είναι ένα τέλος. Μήπως το θεώρησες αρχή;» Τέλεια. Δεν φτάνει που ‘χω στο μυαλό μου τόσες ανούσιες πληροφορίες για τόσους ανθρώπους που πια δεν συσχετιζόμαστε με κανέναν τρόπο -πού περνούσαν τα καλοκαίρια τους ως παιδιά, τι αλλεργίες έχουν και τι γκριμάτσες κάνουν όταν ακούν κάτι εξωφρενικό-, τώρα έχω άλλες τόσες ανούσιες πληροφορίες για… Continue reading
Γενέθλια παρέα με την ποίηση της Μυρσίνη Γκανά«Τα πέρα μέρη» της Μ.Γ. είναι γεμάτα από τις ανατροπές που τη χαρακτηρίζουν: κάπου προς το τέλος, ένας μικρός στίχος αποκαλύπτει την πρόθεσή της. Θεματικά κινείται σε διαφορετικές εποχές εντός της και γι’ αυτό ως συλλογή είναι τόσο χορταστική, διότι είναι γεμάτη από ταξίδια που από πράξεις ξέρουν… Continue reading
H φράση «είμαστε οι αντιθέσεις μας» μου αρέσει τόσο διότι άσχετα με το τι εννοείς (τι ωραία η πολυδιαστατικότητα σου! / τι αδιανόητο roller coaster η ασυνέπειά σου!), ο άλλος άνθρωπος γνέφει ικανοποιημένος μπροστά στο τσιτάτο της επιδερμικής αποδοχής. Στην ιστορία των κοτόπουλων που τραγουδούν πρωταγωνιστεί η χορτοφάγος Πολ που σκοτώνει κοτόπουλα. Τι; Ο θάνατος… Continue reading
«Θα πεις, περηφανεύεσαι; Όχι. Εξιστορώ. Σου λέω πώς έγιναν τα πράγματα.» Το Επί σκοπώ πλουτισμού φαίνεται να είναι ένα υβριδικό μυθιστόρημα μεταξύ λογοτεχνίας και ιστορίας για τον δωσιλογισμό, αλλά καταλήγει ως μια αφήγηση για τη μεταθανάτια ζωή της βίας και τον τρόπο με τον οποίο το παρελθόν κατοικεί μέσα μας, ακόμα κι εάν πιστεύουμε πως… Continue reading
υφαίνω, πλέκω, γνέθω Οι τρεις Μοίρες είναι πιο αρχαίες και από τους ίδιους τους θεούς και ακόμα και ο Δίας δεν μπορεί πάντα να τις παρακάμψει. Η Κλωθώ που υφαίνει το νήμα της ζωής, η Λάχεσις που μετρά και καθορίζει το μήκος του νήματος και η Άτροπος που κόβει το νήμα. Στην «Υφάντρα» της ΜΞ,… Continue reading
Μετά την έκδοση του ΑΜΠ δεν έχω γράψει για τα βιβλία που έχω διαβάσει/διαβάζω· λίγο το ευτυχισμένο χάος των ημερών, λίγο η δυσκολία του μπες-βγες στα λογοτεχνικά σύμπαντα; Δεν ξέρω. Ωστόσο, όπως με πολλά ζητήματα, έτσι κι εδώ: υπάρχουν βιβλία που δεν αιτούνται, αλλά απαιτούν την προσοχή σου. Σαν αυτά τα επιτραπέζια στρατηγικής που έχουν… Continue reading
Η Εύα δεν ξέρει. Δεν ξέρει πόσα χρήματα έχει το βιβλιάριο, πώς μια μοίρα γίνεται καμένη, πόσο κοστίζει ένα φέρετρο, πώς μοιάζει ο Άγιος Αντώνιος, ούτε τι να πει στον σκύλο που της έφερε το νεκρό πουλί. Η σκέψη συνορεύει: Αρχικά σκεφτόμουν τα Μακάρια χρόνια της τιμωρίας της Φλερ Γιέγκυ, διαβάζοντας για τον εγκλεισμό στο… Continue reading
Μου ήρθε στο μυαλό μια συζήτηση από παλιά, όπου εγώ έλεγα σε έναν πως, καλά τα διηγήματα, αλλά κάποια φαίνονται σαν μια παραγραφούλα μια σταλιά, δύο επί τρία, με ένα τέλος που χάσκει. Και επειδή ο ίδιος έγραφε τέτοια, σκύβει το κεφάλι χαρούμενος, χωρίς κανέναν πραγματικό λόγο και μου λέει: «σταυροβελονιά!». Προφανώς έδινε εύσημα στον… Continue reading
«…δεν θέλω να φάω, δεν πεινάω, ήθελα να πω, άφησε με ήσυχο, δε θα φάμε, δε θα ξαναφάμε ποτέ μαζί, γιατί δεν με βοηθάς, γιατί σου φαίνονται όλα αυτονόητα, γιατί πηγαίνεις στην τουαλέτα τόσο σίγουρη πως θα γυρίσεις και θα με βρεις εκεί που με άφησες, γιατί δεν σκούπισες καλά τα χέρια σου, γιατί στάζουν,… Continue reading
“Can you understand? Someone, somewhere, can you understand me a little, love me a little? For all my despair, for all my ideals, for all that – I love life. But it is hard, and I have so much – so very much to learn.” — Sylvia Plath
