«Ο δον Αντρές Στεβανόλ παρακαλείται να μην κάνει τόση φασαρία, να μη λέει το όνομά του και να μην ξαναρωτήσει το δικό μου. Αν αύριο βγει για περίπατο γύρω στις τρεις, στον δρόμο του Εμπάλμε, μια άμαξα θα περάσει και ίσως να σταματήσει».
Λίλιθ, Κίρκη, ωραία Ελένη, Δαλιδά, Κλεοπάτρα, Σαλώμη, Λολίτα, Κάρμεν, Κόντσα. Ατελείωτα παραδείγματα αρχέτυπου γυναίκας, σε έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που της υπαγόρευσαν να ακολουθήσει. Η γυναίκα που, όπως προκύπτει, από την αρχή της σεξουαλικής της αφύπνισης είναι γοητευτική και κλέφτρα αντρικής αξιοπρέπειας ενώ σαν σειρήνα αποπλανεί τους άντρες για να τους οδηγήσει στην καταστροφή τους.
Ο Ματέο, ένας μποέμ γυναικάς, ετών σχεδόν σαράντα, απολαμβάνει τις χαρές της ζωής, φαγητά, πόλεις και γυναίκες σαν να είναι το ίδιο, ερωτεύεται μια νεαρή δεκαπεντάχρονη Ισπανίδα, την Κόντσα, η οποία κάνει έναν μεγάλο άντρα να κλαίει, όπως λένε και οι rolling stones. Πως το καταφέρνει αυτό; Με την άρνηση του εαυτού τους, το θράσος της να λέει όχι. Ο Ματέο προσφέρει, η τιμή ανεβαίνει και αφού η Κόντσα απολαμβάνει, φεύγει, γιατί ποτέ τελικά δεν ήταν προς αγορά. Σπάει τον γέρο Ματέο σε κομματάκια, ξεζουμεί τα χρήματα και την υπόληψη του και μετά εξαφανίζεται, διότι, δεν βλέπει τον εαυτό της ως νόμισμα. Κρατάει την «αγνότητα του σώματός της» σαν κάτι πολύτιμο, όχι επειδή γνωρίζει πως έτσι θα αποκτήσει έναν γενναιόδωρο άντρα, ούτε γιατί είναι καθολική, αλλά γιατί, απλούστατα, είναι δικό της και αυτή είναι η επαναστατική πράξη του βιβλίου, το αναπάντεχο, αυτό που ο Ματέο και ο κάθε Ματέο ονοματίζει «φεμ φατάλ» και γυναίκα ανυπότακτη, ανήθικη, υστερική, παράλογη, πανέμορφη και πλανεύτρα.
Εφόσον το βιβλίο είναι γραμμένο από άντρα για άντρα, δεν υπάρχει το στοιχείο του ποια είναι η Ισπανίδα, τι σκέφτεται και τι θέλει. Είναι ένα εξωτικό ζώο, με έναν γιγάντιο εσωτερικό κόσμο που μαγεύει τους πάντες αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. Όπως και είναι φυσικό η Κόντσα ζει την ζωή της, χορεύει, τρώει, διασκεδάζει τραγουδάει και άλλοτε ξαφρίζει άντρες, άλλοτε τους αντιμετωπίζει σαν αγαπημένους εραστές που εκείνη πολιορκεί αντί να την πολιορκούν.
Όπως είδαμε και στο Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου, του Μπουνιουέλ (1977), η Κόντσα φαίνεται στα μάτια όλων ως αντικείμενο, αλλά η ίδια δεν φοράει αυτό τον ρόλο και αυτό είναι που την κάνει ποθητή και σκοτεινή και όχι ο ανεκπλήρωτος έρωτας του Ματέο.
Leave a Reply