“Τώρα είσαι ελεύθερος!” Αυτό φυσικά ήταν μια πλάνη, δεν ήμουν, στην καλύτερη περίπτωση, δεν ήμουν ακόμα ελεύθερος. Το θέμα της γραφής μου ήσουν εσύ, εδώ έλεγα απλώς τον πόνο μου, αυτόν που δεν μπορούσα να πω γερμένος στο στήθος σου. Ήταν ένας μακρύς αποχαιρετισμός από σένα, που σκόπιμα τον τραβούσα σε μάκρος, τον οποίο μπορεί μεν να προκάλεσες εσύ, όμως πήγαινε προς τα εκεί που τον κατηύθυνα εγώ.
Εκ βάθεων επιστολές, από σύντροφο σε σύντροφο, παιδί σε γονιό. Σαν να κοιτάς μέσα από την κλειδαρότρυπα στην πιο μύχια και προσωπική σκέψη ενός άλλου, ενός ξένου, χωρίς συγκατάθεση. Να διαβάζεις ενοχικά, σαν τον ίδιο νεαρό Φράνς. Το «γράμμα στον πατέρα», δώρο του αγαπημένου μου φίλου Αντώνη, όπου έχουμε αυτή την λατρεμένη άτυπη συνήθεια να ανταλλάζουμε βιβλιοδώρα κοντά στους γενέθλιους μήνες μας, είναι από τις πιο προσωπικές επιστολές, που δεν έφτασε ποτέ στον παραλήπτη του. Έφτασε σε όλον τον κόσμο, σε εμάς, τους αδιάκριτους αναγνώστες. Μπορούμε ελεύθερα να ταυτιστούμε και να σκεφτούμε όσα δεν έχουμε πει ποτέ στους γονείς μας, αλλά μας καίνε. Όσα ελπίζουμε να έχουν καταλάβει μόνοι τους, όσα έχουν μείνει για πάντα στον αέρα του Πλάτωνα, στον κόσμο του Ασυνειδήτου, στο Μη πραγματικό.
Επιστολές ψυχής: Πλάθ – Χιούζ, Καββαδίας – Αδερφές, Φρόυντ – Τσβάιχ – Γιούνγκ, Ουάιλντ – Bosie. Είναι τόσο απελευθερωτικό να έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου να βάλεις σε σειρά και αρμονία το χάος του μυαλού σου, γιατί, όσο λογικός και να είσαι στην καθημερινή ζωή, μπροστά στον μεγάλο Άλλο, τα ξεχνάς όλα. Τι θα έλεγες, ποιος είσαι, τι ζητάς, γιατί τολμάς και παραπονιέσαι, πόσο σαχλό είναι τελικά αυτό που ξεκίνησες να λες. Ενώ μπροστά στο λευκό χαρτί, όλα έχουν λογική, είσαι ξανά κυρίαρχος του μυαλού σου.
Κριτική δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ σε μια επιστολή, δεν βαθμολογούμε τα συναισθήματα, δεν είμαστε ο πατέρας του Κάφκα. Μπορούμε όμως να τρέξουμε στα βιβλία της Alice Miller για να βρούμε δικαιοσύνη για τον Φράνς. Μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το έργο του και τον ίδιο. Να δούμε με άλλο μάτι τους λογοτεχνικούς Πατεράδες και τους Γιούς που έφτιαχνε και γκρέμιζε σαν παλάτια στην άμμο. Τον Γκρέγκορ Σάμσα κυνηγημένο χωρίς γλώσσα, την αδικία στην Δίκη και τα βασανιστήρια στη Σωφρονιστική Αποικία. Η ενοχή ακόμα και μετά θάνατον, ο μεγάλος και ο μικρός, μια κυβέρνηση που καταδικάζει χωρίς ξέρει, ένας Θεός που έπλασε αλλά δεν γνώρισε, ένας φριχτός πατέρας και η αναζήτηση του Καφικού στοιχείου εκεί που δημιουργήθηκε, στις ρίζες του, την ίδια την οικογένεια.
Leave a Reply